29-10-07

Bob Dylan bootlegs

Dylans officiële cataloog omvat een veertigtal studioplaten, naast een aantal live opnamen en een zevental speciale uitgaven in de uitstekende reeks, de Bootleg Series. Maar dit is slechts het spreekwoordelijke tipje van de ijsberg. Daarnaast zijn er voor de fanatieke liefhebbers ook een heel groot aantal bootlegs ter beschikking. Tegenwoordig wordt zowat elk concert van de man opgenomen en driftig geruild. Alleen al van zijn Never Ending Tour circuleren er dus al meer dan duizend titels. En er zijn mensen die die ook allemaal verzamelen.

Natuurlijk zijn ze niet allemaal even interessant, laat staan dat je ze allemaal zou kunnen beluisteren. Om eventuele geïnteresseerden op weg te helpen, heb ik hier een lijstje gemaakt met mijn tien favorieten.  

decoration

1. Folksinger's Choice

In februari 1962 interviewde ene Cynthia Gooding de nog erg jonge Bobby Dylan, voor haar radioprogramma op een New Yorkse zender. Dit is een kopie van de volledige uitzending (of mogelijk een heruitzending) op 11 maart 1962. De geluidskwaliteit is perfect.
Maar belangrijker nog is de inhoud. Dylan speelt een tiental nummers en vertelt tussendoor honderduit over zijn invloeden en achtergrond. Hilarisch is de manier waarop hij daarbij, met het grootste gemak en zeer overtuigend, complete leugens verzint.
Naast drie eigen composities (The Death Of Emmett Till, Standing On The Highway en Hard Times In New York Town) brengt hij een eerbetoon aan zijn grote voorbeelden: Woody Guthrie, Hank Williams en een aantal bluesmannen (Howlin' Wolf, Bukka White en Big Joe Williams). Enigszins verrassend laat hij daarbij horen uitstekend akoestische blues te kunnen spelen, zichzelf begeleidend op  harmonica.

decoration

2. The Freewheelin' Bob Dylan Outtakes

Een hele cd vol studio outtakes, allemaal opgenomen voor zijn tweede langspeelplaat in de periode april 1962 tot april 1963. Het is duidelijk dat hij een eigen weg aan het zoeken is. Hij doet dan ook erg zijn best. Alles is even uitstekend: zijn zang, zijn gitaarspel en zijn harmonicaspel.
Er zitten een groot aantal covers tussen, maar ook ongebruikt eigen materiaal en, met een aantal versies van 'Mixed Up Confusion', zijn eerste pogingen om elektrisch versterkte rock 'n' roll te spelen.
Voor het hele verhaal kijk je best hier: http://peerkesplaatjes.skynetblogs.be/post/4229784/the-fr...
Onmisbaar voor fans van zijn vroege werk.

decoration

3. Now Ain't the Time for Your Tears

Een compleet concert van Bob Dylan toen hij nog solo en akoestisch optrad. Dit werd opgenomen in de Free Trade Hall in Manchester op 7 mei 1965, tijdens zijn eerste tournee in Engeland. De kwaliteit van de opname is goed genoeg om het concert officieel uit te brengen.
En ook het gebrachte is van een erg hoog niveau. De jonge Dylan is erg energiek en halt zelfs hoge noten. Hij is ook erg grappig in enkele aankondigingen en nummers als 'If You Gotta Go, Go Now' en 'Talking World War III Blues'.

Als je dit materiaal liever zonder publiek hoort, dan moet je op zoek naar At The Beeb. Dat zijn opname gemaakt tijdens diezelfde tournee voor twee TV uitzending van de BBC. Op 1 juni 1965 nam hij twee reeksen van telkens zes nummers op die later die maand werden uitgezonden.
De eerste show bestaat uit : 'Ballad Of Hollis Brown', 'Mr Tambourine Man', 'Gates Of Eden', 'If You Gotta Go, Go Now', 'Lonesome Death Of Hattie Carroll' en 'It Ain't Me Babe' en de tweede (die eerst werd uitgezonden): 'Love Minus Zero/No Limit','One Too Many Mornings', 'Boots Of Spanish Leather', 'It's Alright Ma (I'm Only Bleeding)', 'She Belongs To Me' en 'It's All Over Now, Baby Blue'.

Heel wat concerten uit 1966 zijn op bootleg verschenen, maar de setlist zijn vrijwel allemaal identiek. De officiële Royal Albert Hall dubbel-cd kan dus volstaan. De outtakes uit Bringing It All Back Home, Highway 61 Revisted en Blonde On Blonde zijn verzameld op Thin Wild Mercury Music. Maar ook daarvan zijn de meeste pareltjes officieel verschenen op No Direction Home soundtrack.

decoration

4. Tree With Roots

De Basement Tapes uit de zomer van 1967 (zie hier: http://peerkesplaatjes.skynetblogs.be/post/4986085/bob-dylan-the-basement-tapes) door het noeste werk van verzamelaars samengebracht in 2001 op de vijfdelige Genuine Basement Tapes. Even later werd, dankzij recent opgenomen banden, deze uitgave zelfs nog verbeterd als A Tree With Roots. Op 4 cd worden alle gekende stereo opnamen gebracht, min of meer chronologisch gerangschikt. 'The Mighty Quinn', 'I'm Not There', 'I Shall Be Released', 'You Ain't Going Nowhere', 'Sign On The Cross'.. je vindt ze hier allemaal. Een ware schatkist vol parels voor de liefhebber. En ontzaglijk veel rijker dan die dubbel-LP uit 1975.

De Dylan / Cash Sessions (uit 1969) en de sessie met George Harrison (Almost Went To See Elvis) hebben meer een curiositeitswaarde dan dat ze echt luisterplezier bieden. Wat te rommelig en spontaan om herhaaldelijk te kunnen boeien.

Blood on the Tracks: New York Sessions
5. Blood On The Tracks - The New York Sessions
http://peerkesplaatjes.skynetblogs.be/post/4226071/blood-...

Dit is zoals de plaat klonk voor Dylan zich bedacht.  De tracklist is exact hetzelfde als die van de uiteindelijke versie. Zelfs zowat de helft van de versies is identiek, maar de rest is helemaal anders. Een aantal nummers zijn veel trager, velen hebben sterk afwijkende teksten en werden zeker veel minder instrumenten gebruikt.
Het interessantste is 'Idiot Wind': waar de officiële versie bitter is, bijtend zelfs, is deze versie slepend en triest. Met een spookachtig orgeltje dat voor kippenvel zorgt. Dit is gewoon DE versie. Punt. 
Af en toe hoor je dat de bron van deze bootleg een acetate was, maar echt storend is het niet. Uiteindelijk zorgt deze versie voor een heel andere luisterervaring. Niet beter - anders.

Een alternatief is Blood On The Tapes. Deze bootleg brengt enkel de versies die de officiële plaat niet haalden en vult die aan met de outtakes die werden uitgebracht op Biograph, The Bootleg Series, Vol. 1 -3 en de soundtrack van Jerry McGuire. Opvallend is dat voor al deze uitgaven telkens werd voorbij gegaan aan de versies die oorspronkelijk werden geselecteerd voor de acetate versie.
Deze bootleg is interessant om alles bij elkaar te hebben, maar het benadert niet het unieke gevoel van de originele acetate versie.

decoration

6. Border Beneath The Sun

De wereldtournee van 1978 wordt algemeen vergruisd, omdat Dylan zijn nummers van Las Vegas arrangementen heeft voorzien. Toch is deze tournee bijlange zo slecht niet als algemeen wordt beweerd. Dat is echter alleen te merken op bootlegs die later werden opgenomen dan die fameuze dubbel-LP At Budokan, die aan het begin van de tournee werd vastgelegd. 

Algemeen wordt Hush,Hush Sweet beschouwd als de beste bootleg van deze tournee. Die werd opgenomen op 10 december 1978, opgenomen in Charlotte, NC. Maar ik hou meer van Border Beneath The Sun, opgenomen in Parijs op 6 juli 1978. Deze show werd uitgezonden door de Franse radio en destijds ook gedeeltelijk overgenomen door Rudy's Club op woensdagnamiddag op Radio 2. Mijn cassetterecorder stond klaar. Wat een teleurstelling was de officiële LP achteraf. Deze versies bruisen en zitten vol vuur. Dat heeft voor een groot stuk te maken met de passie die Dylan hier ten toon spreid. Favorieten zijn deze versies van 'The Man In Me', 'One More Cup Of Coffee', 'Girl From The North Country' (mooi pianospel), een krachtig 'It's Alright, Ma (I'm Only Bleeding)' en als afsluiter 'Changing Of The Guards'.

decoration

7. Born Again Music

Na 1977 was Dylan afgeschreven voor de Amerikaanse pers. Een bekering tot het Christelijke geloof kon daaraan niets verbeteren - integendeel. Toch maakte hij ook in deze periode gloedvolle muziek met uitstekende muzikanten. En er wordt stevig gerockt! Rock Solid is een nooit uitgebrachte live LP, opgenomen in Toronto op 19 april 1980. Jammer genoeg zijn er slechts acht tracks en wordt er telkens in en uit gefade om het applaus te vermijden. Vooral 'Precious Angel' is erg sterk. 'Cover Down, Break Through' werd nooit officieel uitgebracht.
Een complete show (inclusief de nummers die door de backing zangeressen werden gebracht) is te vinden op Born Again Music, een dag later opgenomen in dezelfde Massey Hall van Toronto. Daarop staat naast een sterk 'Ain't Gonna Go To Hell' een fantastische versie van 'When He Returns'. En je kan er nonkel Bob horen preken!
 
Terwijl hij in 1980 uitsluitend religieus getint materiaal bracht was de setlist het volgend jaar veel gevarieerder. Een goed voorbeeld daarvan kan worden beluisterd op
Avignon France (25 juli 1981) - een dramatisch concert waarbij twee doden vielen.

decoration

8. Deeds Of Mercy

Outtakes van de Oh Mercy sessies in New Orleans met Daniel Lanois als producer. Tekst en uitleg vind je hier: http://peerkesplaatjes.skynetblogs.be/post/4698205/bob-dy....

decoration

9.The Supper Club

Omdat hij te kampen had met writers block had Dylan zich begin jaren negentig toegelegd op covers van oude nummers. Dat leverde twee parchtige akoestische cover-cd's op: Good As I Been To You en World Gone Wrong.
Aan het einde van de jaarlijkse tournee besloot hij vier akoestische shows op te laten nemen voor een TV-programma. Daarmee liep hij vooruit op de MTV-Unplugged rage die even later zou opduiken. De vier shows op 16 en 17 november 1993 in de Supper Club in New York waren fenomenaal. Hij bracht allerlei nummers die hij nog nooit of zelden had gespeeld  in totaal nieuwe akoestische arrangementen. Met een hoofdrol voor Bucky Baxter die elektrische slide of pedal gitaar aan alle songs toevoegt. Er zijn opnamen van alle shows beschikbaar, maar meestal in zeer slechte geluidskwaliteit.
Gelukkig is de tweede voorstelling van de eerste avond wel ontsnapt in een prima kwaliteit. Dit is de setlist:

1. Ragged And Dirty
2. Lay, Lady, Lay
3. I'll Be Your Baby Tonight
4. Queen Jane Approximately
5. Jack-A-Roe (met John Jackson op banjo)
6. One Too Many Mornings
7. I Want You
8. Ring Them Bells
9. My Back Pages
10. Forever Young

Jammer genoeg zijn de beelden in het archief verdwenen en is het programma nooit afgewerkt.
Precies een jaar later deed Bob het nog eens dunnetjes over met zijn Unplugged show... voor MTV, maar dat leek meer op een verplichte oefening. En dat werd wel uitgezonden en zelfs officieel op cd uitgebracht. Jammer.


10. Bob Dylan's Acoustic Openers 1999-2002

Een compilatie gemaakt door ene Froggie en enkel via het internet verspreid. In deze periode opende Dylan elke show met een paar akoestische nummers. Vanaf juni 1999 was dit telkens een cover en meestal een up-tempo nummer over moorden, miserie en de dood.
Van 'You're Gonna Quit Me Baby' van Mance Lipscomb, over de Grateful Dead's 'Friend Of the Devil' tot gospels als 'Somebody Touched Me' of 'Hallelujah I'm Ready To Go'.
Vrolijke Murder ballads, quoi? Wanneer je ze zo achter elkaar hoort heeft het veel gelijkenis met de American Recordings cd die Johnny Cash even later is beginnen maken.


Allez, voila, omdat we goed gezind zijn: nog eentje.

decoration
11. Don't Shoot The Piano player

Wanneer je, zoals Bob Dylan de laatste twintig jaar bezig is, elk jaar meer dan 100 optredens geeft kom je in elke parochiezaal terecht, of in Amerika in iedere koeienstal. Het optreden in de Tehama Fairgrounds in het boerengat Red Bluff in California op 7 oktober 2002 vond plaats in een hal waarin normaal rodeo's plaatsvinden. Een vloer van aangestampte aarde en een duidelijk dronken publiek. Bovendien was het één van de eerste concerten waarbij Dylan zijn gitaar thuisliet en enkel nog wat akkoorden aansloeg op zijn elektrische piano.
Allemaal redenen om deze dubbel-cd te mijden dus. Maar niets is minder waar. Omdat hij weet dat Warren Zevon de strijd tegen zijn dodelijke ziekte aan het verliezen is brengt hij een eerbetoon aan zijn collega door twee nummers van hem in te lassen in de tournee: 'Accidentally Like A Martyr' en 'Mutineer'. Bij andere gelegenheden bracht hij ook nog 'Lawyers, Guns, And Money' dat hier als bonus is toegevoegd.
Bob is uitstekend bij stem en zelfs een vechtpartij tijdens 'Brown Sugar' van the Rolling Stones kan hem niet uit zijn concentratie brengen. Sterke versies ook van 'You're A Big Girl Now', 'High Water', 'Floater' en 'Summer Days'. Bob zoals we hem graag horen.

Hij moet het zelf ook weten want deze versie van 'Mutineer' werd twee jaar later officieel uitgebracht op Enjoy Every Sandwich: The Songs of Warren Zevon.... In dezelfde matige bootleg kwaliteit.

22-10-07

Bob Dylan: New Morning

New Morning

decoration


Einde april 1970 gaat George Harrison nog eens op bezoek bij zijn vriend Bob Dylan in diens appartement in Greenwich Village. De Beatle heeft Apple woordvoerder Derek Taylor meegebracht. 

Bij het genot van een paar glazen rode wijn, speelt Dylan wat oude en nieuwe nummers voor op de piano. Na een tijdje grijpt George een rondslingerende gitaar en wordt er wat gejamd. Bob zet de bandopnemer aan.
Via acetates gemaakt voor Columbia komen opnamen van 'When Everybody Comes To Town' en 'I'd Have You Anytime'in de jaren zeventig in handen van bootleggers.

Na afloop nodigt Bob George en Derek uit om de volgende dag samen de studio in te duiken.

Op 1 mei wordt er om 14:30 verzameld in de Columbia Studio B, in New York. De beide legendarische figuren worden begeleid door bassist Charlie Daniels en drummer Russ Kunkel. Bob Johnston springt geregeld bij aan de piano.

Eerst wordt er uitgebreid gerepeteerd. "Dylan was erg ontspannen tijdens die sessie," vertelt Charlie Daniels. "Hij was goed gezind die dag en zong nummer na nummer, zo goed als alles wat we vroegen." Er wordt begonnen met enkele van Dylans oudste eigen nummers: 'Song To Woody', 'Mama You Been On My Mind' en een instrumentale versie van 'Don't Think Twice'.
Na enkele regels 'Yesterday' is 'Just Like Tom Thumb's Blues' aan de beurt. De alles-kan, niks moet sfeer is duidelijk wanneer 'Da Doo Ron Ron' wordt aangepakt. Of 'Ghost Riders In The Sky', 'Cupid' van Sam Cooke en 'All I Have To Do Is Dream' van The Everly Brothers. Natuurlijk kent Dylan de teksten niet helemaal van buiten, maar dat mag de pret niet drukken.

'Gates Of Eden' komt voorbij, 'I Threw It All Away' en 'I Don't Believe You', maar dan is het weer tijd voor wat Carl Perkins klassiekers met 'Matchbox' en 'Your True Love'. Dat brengt hen bij de blues: eerst 'Las Vegas Blues' en dan 'Fishing Blues' van Henry Thomas.

'Honey Just Allow Me One More Chance' vraagt Dylan voor hij afsluit met het vrolijke 'Rainy Day Women #12 & 35'.

"Ik zal die dag nooit vergeten," vertelt Charlie Daniels, "Het waren niet alleen Bob Dylan en George Harrison. Het waren vier kerels in een studio die muziek maakten. Alles klikte. Hij kon zingen... Het was fijn. Een fijne dag, uur na uur."
Ook producer Bob Johnston is heel tevreden: "Het was heel fijn... George zong niet ...hij speelde alleen gitaar, maar op een paar nummers hoor je hem meezingen ..."

Op de bootlegs Almost Went To See Elvis en Possum Belly Overalls zijn meer dan een uur van deze opnamen te horen.

Na het avondeten wordt het wat serieuzer. Dylan besluit van de aanwezigheid van de uitstekende muzikanten gebruik te maken om enkele nieuwe nummers uit te proberen voor zijn volgende plaat. Dat zijn: 'Sign On The Window', 'If Not For You', 'Time Passes Slowly', 'Working On A Guru' en 'Went To See The Gypsy'.

Officieel wordt de sessie om half twee 's nachts afgesloten, maar er wordt nog tot 10 uur in de ochtend doorgewerkt aan overdubs.

Omdat George geen werkverguning heeft voor de Verenigde Staten kunnen de nummers met zijn bijdrage niet officieel worden uitgebracht op New Morning. Deze versie van 'If Not For You' verschijnt dan ook pas in 1991 op The Bootleg Series, Vol. 1 -3. De andere nummers blijven op de plank.


* * *

Na een onderbreking van een maand wordt op 1 juni de draad terug opgenomen voor vijf verdere sessies voor New Morning. Omdat Dylan slechts een handvol nieuwe nummers klaar heeft, wordt het grootste deel van de sessies opnieuw besteed aan het opnemen van covers. Hij wil blijkbaar het idee van een coversplaat niet opgeven. Voor de begeliding zorgen de gitaristen David Bromberg en Ron Cornelius, plus Al Kooper op orgel, Charlie E Daniels op bas en Russ Kunkel op drums.

De ervaren sessiegitarist Ron Cornelius over de opnamen: "Je hebt geen bladmuziek. In Nashville worden de muzikanten geboekt omdat ze ter plekke kunnen bedenken, niet om te spelen wat er op papier staat. Iedereen creëert zijn bijdrage terwijl de banden draaien. Van iedereen waarmee ik heb gewerkt, ken ik niemand die sympathieker is dan Bob Dylan. Hij behandelde me uitstekend, maar tegelijkertijd besef je door dag na dag met hem om te gaan, dat deze man elke morgen in een andere wereld wakker. Op creatief gebied is dat een goede zaak en door te proberen te raden of door hem te vragen wat hij met die teksten bedoeld tast je in het duister, want hij zal het je toch niet gaan vertellen. Het zou goed kunnen zijn dat hij de waarheid spreekt als hij zegt 'Ik weet het niet, want betekent het voor jou?'"

Behalve 'Ballad Of Ira Hayes' van zijn oude compaan Peter LaFarge dat er in één keer op staat, wordt van elke cover wel een take of vijf-zes opgenomen. Dat zijn de traditionals 'Mary Anne' en 'Sarah Jane', 'Lonesome Me' en 'Alligator Man'.

De volgende dag vinden er nog twee zo'n sessies plaats: een in de namiddag en een in de vooravond.
Zes takes van ' Mr. Bojangles' van Jerry Jeff Walker, opnieuw acht van de traditional 'Mary Anne' en veertien van 'Time Passes Slowly'. Een solo piano versie van 'Spanish Is My Loving Tongue' en een remake van 'If Not For You' staan er in telkens één à twee takes op. Volgens Russ Kunkel waren de eigen nummers bijzaak en werd er vooral aandacht besteedt aan de covers.


'Time Passes Slowly' is een eigen compositie. Het is een van de drie nummers die hij in oktober 1969 heeft geschreven voor het toneelstuk de dichter Archibald MacLeish. De anderen zijn: 'New Morning' en 'Father Of Night' (een bewerking van het Joodse gebed Amidah). Hij heeft er demo's van opgenomen in de Brill Building in New York en ze aan Stewart Ostrow, de producent van het toneelstuk, gegeven. Maar nadat MacLeish de acetates heeft beluisterd liet hij Dylan weten dat ze niet donker genoeg waren. Blijkbaar heeft Dylan beslist ze dan maar zelf te gebruiken.

Op 3 juni zijn er weer twee sessies. Opnieuw met maximaal drie takes per nummer. 'Kingston Town' en 'Lily Of The West' zijn oude songs waarop geen copyright meer rust. 'Long Black Vail' is een gekende country ballade en 'Can't Help Falling In Love With You' van George Weiss is vooral bekend in de versie van Elvis Presley. Het enige eigen nummer is 'One More Weekend'

Tijdens de beide sessies op 4 juni worden de twee andere nummers voor de musical ook op band gezet. De meeste aandacht gaat echter naar een cover van 'Big Yellow Taxi', een nummer van de jonge Canadees zangeres Joni Mitchell. Lead Belly's 'Bring Me A Little Water, Sylvie' en een remake van zijn eigen 'Tomorrow Is A Long Time' (uit 1962) staan er in twee takes op.

Tijdens de laatste opnamedag worden acht takes besteed aan 'What It's All About' (een werktitel voor 'Sign On The Window') en 'Father Of Night' krijgt er zelfs elf.
"Dylan had een zware verkoudheid die week'" vertelt Ron Cornelius."je hoort het goed op 'Sign On The Window'. Dat stukje over 'Brighton girls are like the moon,' waar zijn stem het begeeft. Maar het past bij het nummer."

De rest van de nummers krijgt maximaal vier takes. Dat zijn het merkwaardige 'If Dogs Run Free', een nieuwe poging om 'Went To See The Gypsy' op te nemen, 'Winterlude', een cover van het Sun nummer 'I Forgot To Remember To Forget', 'The Man In Me' en nog eens 'Lily Of The West'.

Bij 'Went To See The Gypsy' speelt Dylan elektrische piano. "Zijn pianospel is vreemd," herneemt Cornelius. "Hij begint met zijn handen aan de uiteinden van het toetsenbord en beweegt dan zo naar het midden toe - iedere keer opnieuw! Te gek, gewoon."

Nog vreemder is het 'If Dogs Run Free', een uniek nummer in Dylan's oeuvre, waarbij Maeretha Stewart scatvocals brengt terwijl Al Kooper jazz speelt op de piano.

De nieuwe nummers zijn het gevolg van zijn beslissing om de nummers van de musical voor zichzelf te houden. Door deze nummers te spelen kreeg hij blijkbaar weer zin om te schrijven.

* * *

Vier dagen na de laatste opname aanvaardt Dylan een eredoctoraat in muziek aan de universiteit van Princeton. David Crosby is er bij aanwezig.
"Ik meen dat we bij John Hammond thuis waren. Sara wou dat hij naar de universiteit van Princeton ging, waar hij dat eredoctoraat zou krijgen. Bob had geen zin. Ik zei, 'Kom aan , Bob, het is een hele eer!' Sara en ik bewerkten hem een hele tijd. Uiteindelijk ging hij akkoord.
Mijn auto stond buiten - een grote limousine. Dat stond hem natuurlijk weer niet aan. We rookten wat onderweg en ik merkte dat Dylan behoorlijk paranoïde werd. Toen we in Princeton aankwamen, brachten ze ons naar een kamertje waar ze Bob vroegen om een cape aan te trekken en zo'n hoedje op te zetten. Hij weigerde gewoonweg, maar ze zeiden dat hij zijn onderscheiding niet kreeg als hij dat niet droeg. Dylan antwoordde: 'Prima. Ik moest het zo al niet hebben.' Uiteindelijk overtuigden we hem dat toch aan te trekken."
Tot zijn grote woede wordt hij er aangekondigd als "de authentieke spreekstem van het verstoorde en verontruste geweten van een Jong Amerika."  - een titel die hij absoluut van zich wil afschudden.

* * *

Aan het einde van de maand wordt een hele dag besteed aan het proberen om een nieuwe versie op te nemen van 'Blowin' In Th Wind'. Waarom?

Ondertussen wordt er getracht een plaat samen te stellen uit de opgenomen nummers. Het is niet echt dringend, want Selfportrait licht zelfs nog niet in de winkels.

Een vroege versie van New Morning ziet er zo uit:
 
Kant 1:
Ballad Of Ira Hayes
Mr. Bojangles
One More Weekend 
Tomorrow Is A Long Time 
New Morning

Kant 2:
If Dogs Run Free
Sign On The Window
The Man In Me
Father Of Night

* * *

Dylan vindt het niet goed genoeg. Bob Johnston wordt aan de kant geschoven en Al Kooper stelt dan voor een aantal tracks te bewerken met overdubs.
In latere interviews beweert Kooper dat hij de leiding over de sessies had, maar Bob Johnston ontkent dat ten stelligste. "Wat een onzin! Ik was het die met Charlie Daniels aankwam en met George Harrison, die meespelen op die plaat. Als hij "onofficieel producer" was van die opnamen, dan was ik de onofficiële producer van de Rolling Stones, of Pink Floyd!"

In ieder geval wordt er in juli nogal wat tijd besteed aan mixen en hermixen van de opnamen.

Op 13 juli worden in de ochtend strijkers en orgel toegevoegd aan 'New Morning' en in de namiddag strijkers en blazers voor 'What's It All About'.

Tien dagen later vindt nog een experimentele overdub sessie plaats, waarbij opnieuw enkele nummers meer worden ingekleed. Charlie McCoy voegt bas toe en Norman K. Spicher, Lloyd Green en Charlie E. Daniels spleen gitaren en dobro.
De nummers zijn 'Went To See The Gypsy', 'Spanish Is The Loving Tongue', 'If Not For You' en 'Sign On The Window'.

Toch bestaat er een band met daarop "Al's Mix":

Kant 1:
The Man In Me  
Winterlude  
Mary Anne  
One More Weekend 

Kant 2: 
Mr. Bojangles 
Tomorrow's A Long Time
Three Angels
Ballad Of Ira Hayes
If Dogs Run Free.

Een duidelijk teken dat Kooper bezig was met het samenstellen van de plaat. Ook deze versie is een mengeling van covers en eigen werk.

Volgens Al Kooper, raakte hij het niet eens met Bob Dylan over de arrangementen. Die is dan ook niet tevreden. Kooper vertelt er later over: "Toen ik klaar was met die plaat, wou ik hem nooit meer zien. Het stond mij absoluut niet aan [hoe moeilijk het allemaal was]. Hij veranderde alle vijf minuten van gedachte. Ik moest daardoor het werk doen aan drie platen. ... We waren akkoord over één kant van de plaat en we maakten een master ervan en dan zei hij, 'Nee, nee, nee. Dat wil ik niet.' En dan, 'Nee, laat ons dit zo opnemen...' Er was een schitterende versie van 'Went to see The Gypsy'... Het was voor het eerst dat ik een arrangement kon uitwerken en dat hij dat dan kon inzingen. Het was zo goed.. en dan deed hij net alsof hij niet begreep wanneer hij moest zingen."

Een aantal van deze nummers in "Kooper's arrangementen" zijn einde jaren negentig opgedoken op The Genuine Bootleg Series. Dat is een alternatief carrièreoverzicht door bootleggers samengesteld met uitsluitend onuitgebrachte nummers en interessante live versies. Er zijn drie delen van telkens drie cd's.

* * *

In de zomer van 1970 brengen Bob en Sara een bezoek aan Israël. Wanneer ze terug zijn van hun vakantie heeft Dylan nog steeds niet kunnen kiezen tussen de twee versies van 'If Not For You' en 'Time Passes Slowly'. Dus besluit hij ze allebei opnieuw op te nemen. Dat gebeurt op 12 augustus.

Hij maakt van de gelegenheid gebruik om ook één nieuw nummer op band te zetten over zijn recente doctoraatstitel: 'Day Of the Locust'. Een verwijzing naar de krekels die tijdens de ceremonie tsjirpten.

Uiteindelijk heeft hij nu genoeg eigen nummers om een hele plaat met allemaal eigen nummers samen te stellen. Alle nieuwe opnamen worden aan het begin geplaatst.


* * *

Daardoor ligt er op 21 oktober 1970, amper vier maanden na Self Portrait alweer een nieuwe lp in de winkel. En opnieuw is er gekozen voor een suggestieve titel:  New Morning.
Er staan fraaie songs op - de titelsong en 'If Not For You' - en nogal wat jazzy probeersels. De plaat krijgt een redelijk warm onthaal van pers en publiek en wordt opgevat als een spijtbetuiging voor Self Portrait. Dylan ontkent dat echter: "Ik heb nooit gedacht, 'Och God, zij houden er niet van, laat ik maar snel een andere maken'. Zo is het niet gegaan. Het was gewoon toeval dat de ene uitkwam en dat ik aan de volgende zo snel al bezig was. Selfportait zat er gewoon al een jaar lang aan te komen. We waren aan New Morning aan het werken terwijl Selfportait werd samen gesteld."

De LP komt op 14 november 1970 de Billboard-albumlijst binnen. Hij haalt de zevende plaats in de US en gaf hem zijn zesde nummer 1 plaat in Engeland.

* * *

Dylan denkt er over om opnieuw op tournee te gaan, met een kleine groep van drie of vier mensen: Al Kooper, Harvey Brooks... "We praten wat over optreden, maar het kwam er niet echt van. We hebben zelfs wat gerepeteerd, in een studio in Houston Street, waar hij veel schilderde... We hebben een paar verschillende combinaties van muzikanten geprobeerd, maar het klikte niet."


Uiteindelijk besluit Dylan dat het nog niet het moment is, zeker omdat Sara opnieuw  verwachting is.

In maart 1971 brengt de platenmaatschappij 'If Not For You'/'New Morning' uit als single. Een cover van Olivia Newton-John doet het in Engeland opmerkelijk beter dan Dylans eigen versie. Haar single bereikt er de zevende plaats.

En George Harrison bracht een eigen versie van 'If Not For You' uit op zijn All Things Must Pass. Op dat driedubbel-album staat daarnaast ook een nummer dat hij samen met Bob Dylan heeft geschreven: 'I'd Have You Anytime'.

Een groot aantal van de covers, opgenomen tijdens deze sessies zullen in november 1973 worden uitgebracht op de LP Dylan. Maar daar komen we op terug bij het verhaal achter Planet Waves.

De prachtige solo versie van 'Spanish Is My Loving Tongue' van Charles Badger Clark wordt in 1971 op een single uitgebracht.

En mocht je je afvragen hoe het de musical van Archibald MacLeish vergaan is, zonder de muziek van Dylan. Die is op 6 mei 1971 in première gegaan, op Broadway in het St. James Theater onder de titel Scratch en, merkt Bob Dylan fijntjes op in zijn Kronieken "... sloot twee dagen later op 8 mei."
 

15-10-07

Bob Dylan: Selfportrait

SELFPORTRAIT


decoration

Amper twee maanden na zijn laatste sessie en goed twee weken nadat Nashville Skyline is uitgebracht staat Dylan op 24 april 1969 al terug in de Columbia Recording Studios in Nashville, Tennessee, om nog meer country nummers op te nemen. Omdat zijn muse hem in de steek heeft gelaten wil hij nummers van anderen opnemen. Clive Davis, de grote baas van zijn platenmaatschappij: “Bob had mijn gedacht gevraagd over het concept. Niet dat mijn mening hem van het gedacht zou afbrengen, maar ik wist dat hij moeite had met het schrijven van eigen materiaal… dus moedigde ik hem aan.”

 

Dezelfde groep studiomuzikanten van het A-team zijn weer opgetrommeld: pianist Bob Wilson, gitarist Charlie Daniels, steel gitarist Peter Drake en de ritmesectie bestaande uit bassist Charlie McCoy en drummer Kenneth Buttrey.

Bob Johnston is weer producer.

 

“Dylan kwam binnen en vroeg, ‘Wat denk je ervan om wat nummers van anderen op te nemen?’” vertelt Johnston. “Wanneer hij me vraagt, ‘Wat denk je?’ zeg ik altijd, ‘Maakt het iets uit wat ik denk?’ Ik dacht dat het een goed idee was om nummers van anderen te coveren, als dat was wat hij wou doen. Hij kwam naar de studio met oude boeken en bijbels en begon aan de opnamen.”

Ze beginnen met een eigen compositie: het speelse 'Living The Blues'. In een tweede sessie volgt een cover van 'Spanish Is The Loving Tongue' van Charles Badger Clark. Dat nummer werd eerder ook al eens opgenomen tijdens de Basement Tapes opgenomen. Voor deze sessie komt Fred F. Carter Jr. als extra gitarist meedoen.

 

Twee dagen later nemen ze nog meer covers op, tijdens weer twee sessies van 18 tot 21 en van 22 tot 1 uur 's nachts: 'Take Me As I Am' van Boudleaux Bryant, 'A Fool Such As I' van Bill Trader, 'I Forgot More Than You'll Ever Know' van Cecil A. Null en zelfs 'Let It Be Me' van Gilbert Becaud.

 

Maar waar Dylan altijd erg goed nummers van anderen naar zijn hand wist te zetten, scheen dat deze keer niet te lukken. Dat is nog het best te merken aan de versies van de twee nummers die hij eerder ook al met The Band had opgenomen in Big Pink, tijdens de Basement Tapes sessies. Zowel de interpretatie van 'Spanish Is The Loving Tongue' als die van 'A Fool Such As I' lijken slechts karikaturen van wat hij toen uit deze nummers haalde.

 

* * *

 

Ter promotie van Nashville Skyline doet Dylan op aan de opnamen van de Johnny Cash Show. De opname vindt op 1 mei plaats in het Ryman Auditorium in Nashville. De plaats van de beroemde Grand Ole Opry concerten.

Johnny Cash: “Ik denk dat Bob Dylan schrik had of zelfs wat beschaamd was. Hij is erg verlegen. Ik begrijp dat. Toen we gingen repeteren hadden ze een oude schuur achter hem opgehangen, aan kabels, om het er wat landelijk te laten uitzien. Hij was er helemaal van ondersteboven. ‘Ze gaan me uitlachen! Mijn fans lachen me in het gezicht uit met zo’n ding!’

 

Ik vroeg hem, ‘Wat zou je willen?’ Hij antwoordde: ‘Laat ze dat ding weghalen. Laat me gewoon mijn ding doen.’ Geen probleem, zei ik, dat komt in orde.“

Dylan zingt er eerst twee nummers solo. Eerst zijn recente single, 'I Threw It All Away' en daarna 'Living The Blues' – gepland als de volgende single. Hij sluit af met 'Girl Of The North Country' als een duet met zijn gastheer. Ze worden begeleid door dezelfde groep muzikanten als tijdens de studio opnamen. Het programma wordt uitgezonden op 7 juni door ABC-TV.

 

Na de opnamen gaan ze terug naar het huis van Cash. Volgens de Man in Black waren de bekende bluegrass banjospeler Earl Scruggs, Bob Johnston en country songwriter Boudleaux Bryant uitgenodigd. Volgens Dylan waren ook nog Harlan Howard, Mickey Newberry en Joe en Janette Carter er bij.

 

Maar Graham Nash herinnert zich ook een etentje bij Cash, waar hij aanwezig was samen met zijn toenmalige vriendin Joni Mitchell, Kris Kristofferson en Eddy Arnold. Waarschijnlijk was dat hetzelfde diner.

 

In ieder geval, na het diner wordt een akoestische gitaar bovengehaald, waar ieder om een beurt een nummer op speelt. Nash meent dat Dylan vier of vijf nummers bracht en hij vertelt dat bij Sara de tranen over de wangen liepen van de emoties.

Cash herinnert zich dat Dylan koos voor het oude ‘These Working Hands’.

 

Op 3 mei vindt een laatste sessies plaats met coveropnamen. Nog een nummer van de Bryants, 'Take A Message To Mary' en de klassieker 'Blue Moon' plus nog twee nummers slappe versies van Johnny Cash songs ('Ring Of Fire' en 'Folsom Prison Blues') worden op band worden gezet.

 

In totaal heeft hij nu elf nummers opgenomen, genoeg voor een tweede (opnieuw erg korte) country LP. Het zijn praktisch allemaal nummers die hij kent uit zijn jeugd: The Everly Brothers, Johnny Cash en Elvis.

 

Maar de platenmaatschappij is niet tevreden over de banden die Johnston hen laat horen. De plaat gaat de kast in en zelfs 'Living The Blues' wordt niet als volgende single uitgebracht, zoals gepland. In plaats daarvan wordt gekozen voor 'Lay Lady Lay' - zeer tegen de zin van de zanger in. Nochtans scheert de single die zomer overal hoge toppen.

 

* * *

 

Dylan heeft niet veel zin om nog een zomer door te brengen in Woodstock. Niet alleen raakt de watervoorraad er op wanneer het lang droog blijft. Erger zijn de vele toeristen die er speciaal naar toe trekken om hem te komen opzoeken. Ze betekenen een voortdurend overlast voor hem en zijn buren. Ze dringen zelfs zijn huis binnen.

Dylan heeft dan ook veel van zijn vrije tijd in Nashville doorgebracht met het kijken naar huizen.

 

Waneer hij daar niet meteen iets geschikt vindt, besluit hij onder te duiken op Fire Island. voor de kust van Long Island. Hij huurt er een huis in Bay Berry Dunes. Uit de eerste twee strofen van ‘Sara’ op Desire blijkt dat de familie er idyllische tijden beleeft.

Wanneer ze geen wandelingen maken langs het strand of picknicken in de duinen, gaat Bob wat jammen met een vriend, David Amram. Na een tijdje komen ook andere mensen langs. Ieder die zin heeft mag meespelen. Op een dag komen er twee jonge kerels langs, maar na een kwartiertje leggen ze hun instrumenten neer en lopen het water in. Achteraf blijkt dat ze dachten dat ze aan het hallucineren waren en dat wat afkoeling hun goed zou doen. Ze konden toch niet echt met Bob Dylan aan het spelen zijn!

 

* * *

 

Op 13 augustus stappen Bob en Sara aan boord van het luxeschip de Queen Elisabeth II om de oceaan over te steken. Ze nemen hun twee oudste kinderen, Maria en Jesse mee. Bob gaat in Engeland optreden tijdens een festivalletje op het eiland Wight.

 

De organisatoren, twee broers Ray en Ron Foulk, hebben vorig jaar met 10 000 mensen een eerste succes geboekt. Deze keer hebben ze hun maatstaven wat hoger gelegd en gaan ineens voor de top. Ze hebben een brochure laten drukken, waarin de kwaliteiten van het Isle of Wight als een vakantieoord wordt benadrukt. Bovendien hebben ze ook nog eens een filmpje laten maken. Een van de broers gebruikt de laatste winst om de folder en het filmpje persoonlijk te gaan afgeven bij Dylan thuis. Dylan krijgt twee weken vakantie aangeboden, met alles er op en eraan, plus $60,000. Het zal een kleinschalig, intiem festival worden op een pittoresk eilandje, zo legt hij uit. Het optreden van Dylan is gepland als hoogtepunt op de zondagavond. Hij zal worden begeleid door The Band, die daarnaast ook een eigen set spelen.

Sara ziet zo'n uitstapje wel zitten. Alles is beter dan in  Woodstock te blijven. 

 

Huisvader Dylan heeft nog een andere reden om op de uitnodiging in te gaan: op 15 augustus begint in Bethel het driedaagse Woodstock festival. Dylan ziet de invasie van hordes bloemenkinderen in zijn domein met angst en beven tegemoet. Altijd het meest op zijn gemak in kleine kring, heeft hij meer dan genoeg van de miljoenenkoppige Woodstockgeneratie en hun adoratie. Hij wil alles doen om het festival te ontlopen, zelfs optreden aan de overkant van de oceaan.

 

De organisatoren van Woodstock, Mike Lang en John Roberts, hadden nochtans het festival zo kort mogelijk bij Dylan huis willen houden, in de hoop dat ze hem daarmee uit zijn isolement zouden kunnen lokken. Maar het gemeentebestuur van het stadje zag dat allemaal niet zitten en daarom werd uitgeweken naar het terrein van een boer, Max Yasgur, zo'n 60 mijl verderop, bij het dorpje Bethel.

 

Om alvast te testen of een groot publiek iets voor hem is, is Dylan, onder het pseudoniem "Elmer Johnson", op 14 juli, voor enkele bisnummers te gast bij het concert van The Band tijdens het Mississippi River Festival aan de universiteit van Edwardsville in Illinois. Ze brengen er Woody Guthries 'Ain't Got No Home', Leadbellys 'In The Pines' en 'Slippin' and Slidin' van Little Richards.

 

Achteraf zegt hij tegen Amram: “Er waren zo’n 30 000 mensen en ze waren me niet vergeten… Dat deed deugd… Het is goed om terug hier te zijn, op het strand, met die stilte.”

 

* * *

 

Maar we hadden Bob en zijn familie even achtergelaten aan boord van de Queen Elisabeth II, klaar om te vertrekken naar Engeland. Er is echter iets fout gelopen bij het inschepen: pas aan boord is de vier jaar oude Jesse met zijn hoofd ergens tegen aangelopen. Hij is bewusteloos en moet snel naar de spoedafdeling worden gebracht. De dokter zegt dat hij best twee dagen ter observatie moet worden opgenomen. De boot vertrekt zonder de familie Dylan.

De Britse pers meldt dat Bob Dylan niet komt en de ticketverkoop voor het festival van het Isle of Wight valt compleet stil.

 

* * *

 

Op 26 augustus  - twaalf dagen later dan gepland - arriveert Bob Dylan dan toch met Sara en de kinderen op Heathrow Airport. Bij hen zijn ook nog de journalist Al Aronowitz, die optreedt als Dylans roadmanager en Grossmans vennoot Bert Block, met vrouw en dochter.

 

Van Portsmouth worden ze met de Hovercraft naar het eiland Wight gebracht, waar ze verblijven in Foreland Farms. Het 16de eeuwse herenhuis is volledig omgeven door een hoge muur. Daarbinnen zijn er tuinen, een zwembad, tennisvelden en een schuur ingericht als repetitieruimte.

The Band met hun road manager Jonathan Taplin worden ondergebracht in een klein hotelletje aan de kust.

 

Ondertussen zijn er allerhande geruchten ontstaan. Zo wordt er gefluisterd dat Bob wel drie uur zal optreden en dat hij een supersessie zal doen met leden van The Beatles en the Rolling Stones.

Bob en Sara gaan Osborne House bezoeken. Dat is het buitenverlijf waar Queen Victoria haar zomers doorbracht met haar elf kinderen.

Drie dagen voor het concert arriveert Beatleshulpje Mal Evans met een Daimler limousine in Foreland Farms. De journalist Al Aronowitz heeft hem uitgenodigd om hem te helpen om een persconferentie te organizeren voor Bob Dylan.

Op de vraag waarom hij hier wel wilt optreden, antwoordt Dylan: "Ik wou het huis van Alfred Lord Tennyson bezoeken."

 

Ook George Harrison en zijn vrouw Patti komen Bob Dylan bezoeken. Aronowitz heeft hun gevraagd om ook wat "rookwaren" mee te brengen. "George kwam een dag later aan, helemaal van Portsmouth, in zijn blauwe Italiaanse sportwagen. Die, grapte hij, meer had gekost dan een huis! Natuurlijk was hij met de ferry de Solent overgstoken. George dacht dat het veiliger was om Ringos marihuana voorraadje zo te transporteren voor Bob, The Band en mij.

George bracht ook een kopie mee van de LP Abbey Road (die toen nog niet uit was). We speelden hem door de boxen in de repetitieschuur. Het publiek bestond uit Robbie Robertson en The Band plus Dylan en ikzelf. Hoewel ik behoorlijk ondersteboven was, reageerden de anderen erg koeltjes. In feite, als ze iets lieten merken, was het vooral jaloezie!

 

Mal, George en Pattie bleven bij ons overnachten in de Forelands Farm om Bobs optreden de zondag avond mee te maken.”

“Ik kwam op een dag door de zitruimte, " herinnert organisator Ray Foulk zich, "en Dylan en Harrison zaten daar op de zetel ‘All I Have To Do Is Dream’ van The Everly Brothers te zingen. Het klonk ongelofelijk…precies de Everlys.”

De conciërge, Judy Lewis herinnert zich vooral dat Dylan haar gebak lekker vond: appeltaart met zwarte bessen, appelflappen en vruchtcakes. "Sara zat hem voortdurend op zijn kop over zijn dieet. Ik moest voortdurend kopjes thee aanslepen voor hem en George. George bewonderde hem, maar ik had de indruk dat Dylan niet graag had dat Harrison voortdurend wilde spelen.”

 

Op 31 augustus arriveren nog meer Beatles op het eiland Wight. Paul kan niet komen, omdat Linda net bevallen is. Ringo en Maureen zouden Elizabeth Taylor meebrengen, maar uiteindelijk blijken ze John en Yoko bij te hebben. Ze landen zondagnamiddag met een helikopter op het erf van de boerderij. John en Yoko worden natuurlijk - zoals dat toen hun gewoonte was - gevolgd door een cameraploeg, die elke beweging van het koppel vast moet leggen.

De Lennons hadden duizenden pamfletten laten drukken die ze uit de helikopter wilden strooien boven het festivalterrein. De piloot weigerde dat en dus hadden ze honderden witte ballons laten opblazen door het personeel van Apple. Tot iemand opmerkte dat ze die opgeblazen ballonnen niet in de helikopter kregen!

Bob nodigt The Beatles uit tot een spelletje tennis. Natuurlijk speelt John met Bob, tegen Ringo en George.

 

Hoewel Aronowitz niets meldt over een jamsessie meent de promotor zich er toch een te herinneren.

 

Rikki Farr: “We hadden geprobeerd The Beatles te overtuigen om te komen optreden, maar dat ging niet door. Er was wel een spontane jamsessie in de namiddag. Op de scène stond de ongelofelijkste supergroep ooit: Dylan, The Beatles, Eric Clapton, Jackie Lomax…. Ginger Baker kwam van het drummerskrukje en Ringo kwam in zijn plaats. Eric Clapton speelde een solo en dan nam George Harrison de volgende. Verbluffend!"

 

Omstreeks half zes worden Bob en Sara, Ringo, Maureen en Al Aronowitz in een busje naar het festivalterrein in Woodside Bay gebracht.

Door problemen met de klankinstallatie kan The Band pas met anderhalf uur vertraging het podium op. Dylan’s optreden begint daardoor ook veel later dan gepland.

 

Bij zijn opkomst om elf uur ’s avonds, wordt Dylan verwachtingsvol aangestaard door de 200 000 op elkaar geplakte jongeren. Op de eerste rij wachten George en Patti, Ringo en Maureen, John en Yoko, Neil Aspinall en Mal Evans om getuige te zijn van het eerste optreden van Bob Dylan in Engeland sinds 1965.

 

Omdat hij geen instrumenten heeft meegebracht heeft George hem zijn akoestische gitaar geleend. Van zijn stuk gebracht door de massa – hij heeft nog nooit voor zoveel mensen gestaan – worstelt Dylan zich door de eerste nummers, 'She Belongs To Me'  en 'I Threw It All Away' heen. Maar het klikt niet tussen de gretige meute en de onwennige artiest. Alleen al door zijn uiterlijk: Dylan draagt een hagelwit herenkostuum en heeft een oud-christelijk ringbaardje laten staan. Bovendien zingt hij in zijn zalvende Nashville Skyline-stem.

De rest van de set brengt hij een mengeling van recente nummers als 'I Dreamed I Saw St. Augustine' en 'Lay Lady Lay', met oudere als 'Maggie's Farm' en 'To Ramona'. Er zitten zelfs een paar unieke nummers bij die hij nooit nadien nooit meer heeft gebracht. Eerst de Britse traditional 'Wild Mountain Thyme' en als bisnummer, 'Minstrel Boy'.

  decoration
 

Het concert wordt opgenomen voor een mogelijke live plaat.

Na zeventien nummers is het plots gedaan. Er overheerst wederzijdse teleurstelling. Het publiek had op veel meer gehoopt en Dylan op veel minder publiek. Bovendien had hij zich serieus opgewonden over het veel te lange wachten. Hij had gedaan wat hij moest doen en werd uitgejouwd als dank.

Na afloop van het optreden vliegt het hele gezelschap per helikopter naar Georges huis in Tittenhurst Park, waar Bob en Sara blijven overnachten. De volgende middag brengt George hen naar Heathrow Airport, met zijn Mercedes.

Bij zijn aankomst in New York laat Dylan de pers weten dat dit zijn laatste bezoek is geweest aan Engeland: “Ze doen daar veel te gewichtig over liedjeszangers.”

 

* * *

 

Op zoek naar rust en inspiratie verhuist Dylan die winter met zijn gezin naar New York. Het eens zo landelijke en rustige Woodstock is de laatste tijd overwoekerd met dagjesmensen en toeristen. Maar ook in de stad zijn de tijden veranderd. De artistieke enclave Greenwich Village is een toeristische attractie geworden voor jonge hippies. “Terug kijkend was het geen goed idee,” meent Dylan in ’84. “Maar er was een huis te koop in MacDougal Street en ik herinnerde me dat als een aangename plaats. Dus kocht ik het huis, ongezien. Maar het was niet meer hetzelfde. De Woodstockgeneratie had het daar ook al voor het zeggen.”

Op het eerste gezicht heeft het huis nochtans zijn voordelen: er is een ommuurde tuin, alleen toegankelijk voor de bewoners van het pand. De kinderen kunnen re dus rustig buiten spelen. En de plaatselijke school staat goed aangeschreven.

 

* * *

 

In interview met Ed Ward voor Rolling Stone, vertelt Roger McGuinn dat er plannen waren om The Byrds en Bob Dylan samen een plaat te laten opnemen. "Clive Davis, de grote baas van Columbia, belde me op met de vraag of ik een plaat met Dylan wou opnemen. Daar wou ik graag aan meewerken.

 

Dus belde ik Dylan. Hij was op de hoogte van het voorstel en ik vroeg of hij ideeën had. Maar hij zei dat hij er zelf nog niet over had nagedacht. "Misschien dat jij wat oud material kunt meebrengen? Dan doe ik dat ook en dan komt het wel in orde." Ik vroeg hem of hij misschien wat nummers had liggen die hij zelf niet op zou nemen, maar hij zei dat het schrijven niet wou vlotten tegenwoordig. Ik zei dat we allemaal dik en lui werden en we lachten er om."

 

We vertrokken naar New York, want we moesten er sowieso al zijn om paar optredens  te spelen. Maar maandag hadden we nog altijd niets gehoord. Rond de middag namen de de jongens het vliegtuig en een uur later belde iemand van de platenmaatschappij om te zeggen dat we om half drie verwacht werden in de studio. Ik legde haar de toestand uit. Zij belde naar Dylan en die was er niet over te spreken dat we niet braafjes op een telefoontje hadden zitten wachten.

Het bleek dat er iemand naar het optreden had moeten komen om de zaak te regelen, maar die was niet komen opdagen. Maar ik denk dat het gewoon een vuil spelletje was. Wij hadden Bob Johnston als producer de laan uitgestuurd. Hij had ons 12 uur op voorhand moeten verwittigen - dat is vastgelegd door de vakbond. Hij heeft het met opzet gedaan."

 

* * *

 

Na een onderbreking van tien maanden duikt Dylan weer de studio in, op 3 maart 1970. Voor het eerst sinds 1965 kiest hij er voor om terug op te nemen in New York City. In de Columbia Recording Studios hebben ze ondertussen 16-sporen apparatuur geïnstalleerd. Bob Johnston is nog steeds producer.

De klemtoon is verschoven van country naar roots nummers. Maar het blijven voornamelijk covers die Dylan opneemt met zijn favoriete muzikanten: Al Kooper en  David Bromberg, plus fiddlespeler Emanuel Green. Het opvallendst is dat hij oude krassende stem terug gebruikt. Weg is het zalvende geluid van de country platen.

 

Tijdens de sessie in de namiddag van 14:30 tot 18:30 wordt er eerst geprobeerd een fatsoenlijke opname van 'Pretty Saro' op band te zetten. Wanneer dat niet lukt wordt er van het ene na het andere nummer gesprongen. Aan de meeste wordt zelfs geen tweede take besteedt. Alsof hij aan de muzikanten duidelijk wil maken: het lukt in één keer, of we vergeten het maar. Dylan zingt uiterst losjes en klinkt soms alsof hij een slok teveel op heeft.

 

Toch zullen een aantal van deze nummers, weliswaar met een pak overdubs, worden geselecteerd voor Self Portrait. Van deze sessie zijn dat twee versies van het aloude 'Little Sadie', het prachtige 'Belle Isle' en 'Copper Kettle', 'It Hurts Me Too' (eigenlijk ‘When Things Go Wrong With You’ van Big Bill Broonzy) en een godsalmachtig slechte versie van Paul Simons 'The Boxer' waarop Bob probeert met zichzelf in duet te gaan. Misschien koos hij voor dit nummer omdat het gerucht liep dat het over hem ging?

 

De volgende dag vinden er weer drie sessies plaats volgens hetzelfde patroon, tussen 14:30 en 2:30. 'Went To See The Gypsy' en een cover van 'Thirsty Boots' van Eric Andersen krijgen elk een vijftal pogingen en alle volgende nummers staan er in één take op. Dylans ene eigen compositie is een verslag over een bezoek aan Graceland, in een poging om Elvis te ontmoeten.

 

Mogelijk worden er daarna telkens overdubs toegevoegd op de beschikbare sporen. Zo zijn Alvin Rogers (drums) en Stu Woods (bas) toegevoegd in een ander handschrift aan de opnamebladen van 'Days of '49' en 'The Boxer'. Versies van 'Railroad Bill' en 'House Carpenter' blijven ongebruikt, maar een cover van 'Early Morning Rain' van Gordon Lightfoot en het instrumentale 'Wigwam' worden goed genoeg bevonden.

 

Op 5 maart is er slechts één sessie, van 16:30 tot 20:00. Daarbij zijn er voor het eerst tijdens een sessie van Bob Dylan, een aantal backing zangeressen ingehuurd - maar niet voor het laatst. Verder is er ook een ritmesessie aanwezig: drummer Alvin Rogers en bassist Stu Woods.

De meeste aandacht gaat naar 'Alberta', 'My Previous Life' en  'Time Passes Slowly'. 'Gotta Travel On' van zijn oude maat Paul Clayton kent hij al heel lang en dat staat er dan ook in één keer op. Het laatste nummer van die dag is 'All The Tired Horses', waarvan de volledige tekst luidt: "All the tired horses in the sun/How am I supposed to get any riding done?' Of is het "writing'?

 

Er is genoeg materiaal opgenomen voor een album: maar liefst 26 verschillende nummers. Maar nadat hij de banden heeft nog eens in alle rust heeft beluisterd, ziet Dylan af van het idee van een folk-covers album. Hij laat Bob Johnston de banden meenemen naar Nashville om ze er uitgebreid te laten bewerken met overdubs. Zelf blijft hij in New York.

 

Het overdubben begint al op 11 maart. De muzikanten reageren verbaasd op wat ze te horen krijgen. “Dylan stuurde de banden naar hier met de opdracht dat we gewoon er over moesten opnemen, wat er al op stond..." vertelt Charlie McCoy die gitaarpartijen moet inspelen op 'Days Of '49', 'Little Sadie', 'Alberta' en 'All The Tired Horses'.

"Het waren meestal nummers van anderen en het leek alsof hij er mee aan het experimenteren was. De tempo’s waren niet altijd even vast en hij speelde ook niet altijd zuiver op zijn gitaar…. Ik had de indruk… dat hij zomaar wat bij elkaar had gegooid.” 

Drummer Ken Buttrey: “Charlie McCoy had zijn werk gedaan en dan kwam ik de studio in, terwijl hij stond in te pakken…. En hij zei: ‘Dit ga je nooit geloven.”

Na hem volgt ook nog bassist Bob L. Moore.

Ook de volgende twee dagen doen de studiomuzikanten hun best om te redden wat ze kunnen.

Na het weekend wordt eerst nog met een beperkte groep muzikanten nieuwe backing tracks opgenomen voor 'Early Morning Rain' en 'Woogie Boogie'. 

Maar dan worden alle registers open getrokken. Tijdens een bijna zes uur durende sessie worden onder leiding van de arrangeur Bill Walker blazers en strijkers toegevoegd aan 'Copper Kettle', 'Belle Isle' en 'All The Tired Horses'. Ook zijn er opnieuw drie zangeressen ingehuurd voor nog meer backing vocals.

 

Twee weken later worden er, op 26 en 27 maart, nog meer blazers en backing vocals toegevoegd aan een aantal tracks in een studio in Hollywood. Bob Johnston kijkt goedkeurend toe.

 

Maar het resultaat is nog niet naar zijn tevredenheid, want hij keert terug naar Nashville voor nog meer overdubs: sax en gitaar. Zo zijn er op 2 april twee sessies van elk drie uur voor 'The Boxer'. Had Dylan zelf maar zoveel tijd gestoken in zijn zang!

 

* * *

 

Wanneer de banden terug wordt een LP samengesteld. Maar voor de tweede keer op rij is Clive Davis niet onder de indruk.

 

Dylan besluit dan maar er een soort “eigen bootleg” van te maken, naar het voorbeeld van Great White Wonder - de allereerste rock bootlegplaat. Die zogenaamde “witte plaat” van Bob Dylan werd in de zomer van 1969 verkocht op universiteitscampussen en tweedehands zaken. Er staan nummers van de "hotel tape" uit '61, een radio programma uit ’62, wat nummers van de Basement Tapes en ‘Living The Blues’ van de Johnny Cash Show.

De kwaliteit is niet schitterend en er staat geen informatie op de witte kartonnen hoes, maar dat draagt allemaal bij tot de mysterieuze aantrekkingskracht. Op 20 september werd de plaat zelfs in Rolling Stone besproken.

 

Dylan besloot dus dat voorbeeld te volgen: een paar nummer van zijn onuitgebracht country covers album, een pak nummers van de recentere opnamen in New York en, waarom ook niet…. wat live opnamen van het concert in Wight. 

En dan moet er nog een hoes rond en een titel. “Het was uiteindelijk een concept-LP geworden met een titel die alle kanten uitkon: Selfportrait…. Het was nooit mijn bedoeling om mezelf te schilderen.”

 

Self Portrait wordt op 8 juni 1970 uitgebracht: een dubbel-lp, met een naïef-expressionistich zelfportrait op de hoes. De reacties liegen er niet om: “Wat is dit voor gelul?” vraagt de vooraanstaande rockcriticus Greil Marcus zich in Rolling Stone af. Een goede vraag. Het vierentwintig liedjes lange zelfportret bestaat uit slappe covers van evergreens als ‘Let It Be Me’, ‘Blue Moon’, ‘Take A Message To Mary’ en ‘The Boxer’.

Dylan zal het album later uitleggen als een bewuste poging zijn fans te schofferen. “Ik wilde iets maken waar de mensen niets mee konden, zodat ze naar iemand anders zouden lopen,” zegt hij tien jaar later in datzelfde Rolling Stone. 

Maar waarom een dubbel-lp? “Als je dan toch een hoop flauwekul gaat maken, kun je het net zo goed zo hoog mogelijk opstapelen.“

Maar bij die kul zit ook een aantal nummers waarop Dylan wel min of meer zijn best doet, en die erop wijzen dat hij er niet alléén maar op uit was om zijn aanhang te bruuskeren.

Johnston blijft de plaat verdedigen: “Ik hield van die plaat, maar natuurlijk werd het neergesabeld. Maar luister er eens naar. Niet zo van, ‘Dit is de nieuwe plaat van Dylan.’ Luister gewoon naar wat er te beleven valt. Het is een schitterende plaat.”

En ook het publiek schijnt het wel te lusten: Self Portret komt op 4 juli '70 de Billboard-albumlijst binnen en bereikt even later de vierde plaats.

 

14-10-07

opmaakperikelen

Kan iemand mij wat tips kan geven hoe ik de opmaak in goede banen kan leiden?
Het schijnt maar niet te lukken.

 

14:41 Gepost door Peerke | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

07-10-07

Bob Dylan: Nashville Skyline

Nashville Sklyline

 decoration

In de lente van 1968 lijkt de wereld wel in brand te staan. In Europa komen overal studenten op straat. In Noord Amerika zijn er zijn rellen in zwarte getto's en demonstraties tegen de oorlog in Vietnam.
Maar Bob Dylan, de vroegere leider van de tegencultuur, valt nergens te bespeuren. In zijn Kronieken legt hij uit: "Ik had vastbesloten me daar zo ver mogelijk vandaan te houden. Ik had nu een gezin en voelde er niets voor om op dat groepsportret te staan." Hij doelt op de vermoorde leiders: Martin Luther King en Robert Kennedy...
Dus wordt het opnieuw stil rond Dylan na John Wesley Harding.

* * *

Op 5 juni 1968 overlijdt Bobs vader Abraham Zimmerman plots aan een hartaanval. Hij was pas 56.
De zanger vliegt alleen naar Hibbing om de begrafenis bij te wonen. Hij maakt een volwassen, bijna ouwelijke indruk op zijn familie. Precies zijn vader, vinden kennissen van de familie. Na afloop weet hij zijn moeder te overtuigen om haar spullen bijeen te pakken en mee te verhuizen naar Woodstock.

Wanneer zij daar arriveren ligt er een brief op hem te wachten. De dichter Archibald MacLeish informeert of hij interesse heeft om mee te werken aan een nieuw toneelstuk. Het stuk, Scratch, zou een musical worden op basis van een kortverhaal van Stephen Vincent Benet: The Devil and Daniel Webster.

Bob en Sara gaan de winnaar van de Pulitzer prijs opzoeken, bij hem thuis in Conway, Massachusettes. Urenlang overdonderd de man hen met zijn kennis van de literatuur. Pas na het diner legt hij uit dat hij wil dat Dylan enkele nummers schrijft die commentaar leveren bij de scŠnes. Hij stelt wat songtitels voor: 'Father Of Night', 'Red Hands' en 'Lower World'. Dylan vindt het wereldbeeld van de man erg somber en beloofd hem er over na te zullen denken.

Maar er zijn nog mensen die een beroep op hem doen. Regisseur John Schlesinger heeft hem gevraagd een nummer te schrijven voor zijn film Midnight Cowboy.

Voor het eerst in zijn loopbaan lijkt Dylan echter te worstelen met een creatieve impasse. Wat valt er nog te zeggen na de vrome wijsheden van John Wesley Harding?


Wanneer hij uiteindelijk het sensuele 'Lay Lady Lay' zal binnensturen is het te laat. Harry Nilssons cover van Fred Neils 'Everybody's Talking' wordt een grote hit.

* * *

Einde juli wordt de familie uitgebreid met een derde kind: Samuel Abram Dylan. Omdat het Byrdcliffe huis te veel wordt bezocht door nieuwsgierigen verhuist de familie Dylan naar een meer afgelegen woonst aan Ohayo Mountain Road in Woodstock. "Hele bendes uitvreters kwamen helemaal uit Californi‰ op bedevaart. Op alle uren van de nacht werd in ons huis ingebroken door belagers."
Om zijn familie te beschermen heeft Dylan zich zelfs bewapend.
"We werden gehaat door de buren," schrijft Dylan later in Kronieken. "We moeten op hen zijn overgekomen als een kermisattractie."Later zal hij verklaren dat "op het platteland leven geen vlucht is. Het is niet dat ik er mij aan het voorbereiden was om terug met iets te komen. Je moet met rust gelaten worden om iets te kunnen verwezenlijken."


Omdat songschrijven niet meer wou lukken - hij noemt het "the amnesia" - zoekt hij een andere uitlaatklep voor zijn creativiteit. Voor zijn zevenentwintigste verjaardag krijgt hij van Sara een doos olieverf. Hij vraagt aan zijn buurman, de schilder Bruce Dorfman, of die hem lessen wil geven.

* * *

Hoewel hij al een hele tijd geen nieuwe platen meer heeft uitgebracht is Dylan geen moment uit de belangstelling verdwenen. De covers van 'This Wheel's On Fire', door Julie Driscoll & Brian Auger & The Trinity en 'All Along The Watchtower' door Jimi Hendrix staan in de top 10. Het muziektijdschrift Rolling Stone wijdt die zomer zelfs een artikel aan de Basement Tapes, onder de titel "The missing Bob Dylan Album" en Music From Big Pink, de debuutplaat van Dylans vroegere begeleidingsband maakt grote indruk omwille van zijn originaliteit. Een volledige afkeer van alle hedendaagse muzikale modetrends en een terugkeer naar de traditionele Amerikaanse muziekvormen: folk, blues, gospel, rhythm & blues, klassiek en rock & roll. De invloed van de Basement tapes sessies is onmiskenbaar en er staan dan ook vele nummers op die door Dylan en en/of de bandleden in die periode zijn geschreven.

* * *


Einde november 1968 komen George Harrison en Beatleshulpje Mal Evans op bezoek bij Bob Dylan in Woodstock. "Ik was uitgenodigd door The Band," vertelt George. "Het was Thankgiving... Ik was een tijdje bij hem thuis, bij Sara en de kinderen. Hij leek erg nerveus en ik voelde me er niet op mijn gemak. Het was raar, zeker omdat het toch bij hem thuis was."
Bij zijn terugkeer naar Londen schetst de Beatle een deprimerend verslag van Dylans toestand. "Hij had geen zelfvertrouwen meer. Hij zei dagenlang geen stom woord."Toch schrijven ze samen een nummer: 'I'd Have You Anytime'. "Zo rond de derde dag haalden we de gitaren boven en toen kwam hij wat los en ik zei tegen hem, 'Schrijf mij wat woorden'. Zo in de aard van 'Johnny's in the basement, mixing up the medecine' - dat soort dingen.
En hij zei: 'Toon mij wat akkoorden, hoe schrijf je die deuntjes?'
Ik begon wat akkoorden te spelen en stilaan ontstond er iets. Hij ging dan wat verder. Het eerste wat in me op kwam was, 'Let me in here/I know I've been here/Let me into your heart'. Ik zei tegen Bob, 'Kom op, geef me wat woorden'. Hij schreef de overgang. Prachtig! En dat was dat."
Dylan geeft Harrison ook een band mee met opnamen van The Basement Tapes - waarschijnlijk een kopie van de Dwarf demo band.

* * *

In januari 1969 vraagt Peter Fonda aan Bob Dylan of hij een nummer wil bijdragen voor de soundtrack van de film Easy Rider, die hij met Dennis Hopper aan het draaien is. Maar het is Roger McGuinn die 'The Ballad Of Easy Rider' brengt in de film.
"Peter Fonda wou een nummer speciaal geschreven voor de film," vertelt McGuinn. "Dus ging hij naar New York en liet de opnamen zien aan Bob. Dylan schreef wat regels op een servet, overhandigde het aan Peter en zei 'Geef dit aan McGuinn, hij weet wat hij er mee moet doen'. Ik kreeg de servet, schreef de melodie en maakte de tekst af. Toen het nummer uitkwam, gaf ik Bob 50% van de auteursrechten, maar hij belde me en vroeg hem te schrappen. Hij had het geld niet nodig, zei hij."
De film komt in de bioscoop in de zomer en de soundtrack wordt uitgebracht op 17 oktober '69.

* * *

In februari 1969 vliegt Dylan naar Nashville om er te beginnen aan een opvolger voor John Wesley Harding.
Er waren alweer vijftien maanden verlopen sinds hij voor het laatst in een studio was geweest. Even lang als de pauze tussen de laatste sessie van Blonde On Blonde en de eerste van John Wesley Harding. Maar waar hij toen, in die periode, een veertigtal nieuwe nummers had geschreven had hij er nu nauwelijks vier ter beschikking. Hij hoopte er op dat de inspiratie wel zou komen, eens hij maar bezig was.

Een eerste sessie is gepland op woensdag 12 februari. De studio is geboekt van 18 uur tot 22 uur 30. Het is niet bekend aan welke nummers er toen werd gewerkt. Misschien werd er wel helemaal niets op band gezet.

De vier beschikbare nummers worden dan ook allemaal opgenomen tijdens de twee sessies van 14 februari. Zowel de producer, Bob Johnston, als de muzikanten zijn dezelfden als bij de vorige plaat: bassist Charlie McCoy en drummer Kenneth Buttrey. Er is echter terug gekozen voor een voller geluid en daarom worden zij aangevuld met ene Kelton D. Herston (die waarschijnlijk gitaar speelde), plus pianist Robert S. Wilson en gitaristen Charlie Daniels en Norman L. Blake.

Tijdens de eerste sessie, van 18 tot 21 uur, worden drie nummers op band gezet. Eerst 'To Be Alone With You' (waarbij je Bob Dylan aan Bob Johnston hoort vragen: "Is it rolling, Bob?"). Daarna 'I Threw It All Away' en tenslotte een titelloze blues.


Voor de tweede sessie, die loopt tot middernacht is nog meer volk uitgenodigd: steel gitarist Pete Drake en een vijfde gitarist, Wayne Moss. Het nieuwe 'One More Night' heeft dan nog een andere titel: 'No Light Will Shine On Me', een duidelijke verwijzing naar 'The Midnight Special'. Daarna wordt een eerste versie van 'Lay, Lady, Lay' uitgeprobeerd.

Ook de avond daarna zijn er weer twee sessies, tussen 18 uur en middernacht. Alle muikanten zijn opnieuw aanwezig, al is Wayne Moss enkel voor de tweede sessie beschikbaar. Dylan heeft een paar nieuwe songs uit zijn mouw geschud. Maar 'Peggy Day' is duidelijk haastwerk. Iets beter is Presley-achtige ballad 'Tell Me That It Isn't True'. De tweede sessie begint met nog meer vulsel: 'Country Pie', waarna er opnieuw wordt gewerkt aan 'Lay Lady Lay'.

Drummer Kenneth Buttrey kijkt later terug op de sessie: "Ik herinner me vooral 'Lay Lady Lay.' Hij speelde het voor in de studio. Gewoonlijk ga ik gewoon achter mijn drumstel zitten en begin wat dingetjes uit te proberen tot er iets klikt, maar ik vond niet direct iets, deze keer. Wanneer zoiets voorvalt stap ik gewoonlijk op de artiest af en vraag hem wat hij wil qua drums. Soms hebben ze al iets in gedachte tijdens het schrijven...Dus vroeg ik aan Dylan of hij iets specials wou. Hij keek mij gewoon aan. Hij had blijkbaar ook geen idee. Hij dacht even na en zei dan: 'Bongo's.' Ik zei: 'Wat??' En hij weer: 'Bongo's.' 'Euh... Ok‚‚.' Ik peinsde er zelf niet over. Bongo's, kom aan zeg, dat hoorde ik nu helemaal niet bij dit nummer.

Dus, dacht ik, ik vraag het aan Bob Johnston. Ik stak mijn hoofd de controlekamer in en vroeg: 'Bob, heb jij een voorstel voor de drums op dit nummer?' Hij sloot zijn ogen even om er over te denken en mompelde toen: 'Koebel?' 'Koebel?' deed ik. En hij weer 'Koebel!'
Ik slenterde terug naar de studio. In de hoek stond er een goedkope bongo's - echt niet te stemmen. Ik stopte er mijn aansteker in om de toon wat hoger te krijgen. De koebel was ook snel gevonden.


Er hing één microfoon boven mijn drumstel. Daar gaf ik een zwaai aan. Dan riep ik Kris Kristofferson - die werkte toen als conciërge in de Columbia Studios. Hij had net mijn asbak leeg gemaakt en ik zei hem: 'Kris, doe me lol, hou die spullen even voor me vast.' In de ene hand hield hij de bongo's en in de andere de koebel.


Ik wilde het net gaan uitproberen toen het sein werd gegeven om de opname te beginnen. Ik had geen tijd gehad om iets uit te testen. Dus zei ik tegen Kris: 'Ik zal ze eens laten horen wat voor stomme idee‰n ze hebben bedacht.'

Ik combineerde gewoon het idee van Bob Johnston met dat van Bob Dylan. We begonnen te spelen en gaandeweg begon ik er zin in te krijgen. Toen kwam het refrein er aan. Ik haast mij naar het drumstel - luister maar eens naar de plaat, hoe ver weg de drums klinken. Er was geen microfoon meer boven het drumstel. Het is gewoon pure lekkage. Maar het klinkt goed. Het was gewoon meteen raak, die eerste take.

Tot op de dag van vandaag vind ik het nog altijd één van de mooiste drumpatronen die ik ooit heb gespeeld. Iedere keer dat ik het hoor moet ik denken aan hoe toevallig het allemaal is tot stand gekomen. Zomaar, uit het niets."

Dylan heeft geen materiaal meer.

Later beweert hij dat het nooit zijn bedoeling was om een hele LP op te nemen tijdens deze sessies, maar dat de platenmaatschappij er op aandrong om door te zetten. Dylan wil niks beloven, maar wil wel in Nashville blijven om Johnny Cash te ontmoeten, die maandag een sessie heeft geboekt.

Tijdens zijn verblijf in de Ramada Inn probeert hij wat nieuwe songs te bedenken maar komt niet veel verder dan de eerste regels voor een vervolg op 'I'll Be Your baby Tonight': 'Tonight I'll Be Staying Here With You'.

Na het weekend worden de muzikanten terug opgetrommeld voor een namiddagsessie, van 14 tot 17 uur.
Het instrumentale 'Nashville Skyline Rag' staat snel op band, maar daarna moeten de muzikanten wachten terwijl Dylan het grootste stuk van het nieuwe nummer verder moet uitwerken. Wanneer hij klaar is wordt het in elf takes opgenomen.

Ondertussen is Johnny Cash gearriveerd. Hij komt wat songs opnemen voor b-kantjes.

's Avonds vindt er dan een gezamenlijke sessie plaats met de beide zangers.
Producer Bob Johnston beweert dat hij achter de samenwerking zat: "Ik was overdag met Cash aan het werk en Dylan kwam daarna voor de avondsessies. Op een avond had ik de microfoons klaargezet en twee stoelen tegenover elkaar. Ze keken mekaar aan en begonnen te zingen!"

Volgens Cash was het echter Bobs idee: "Hij vroeg me om er op mee te spelen... 't is te zeggen, we waren in de studio en... ze zetten de apparatuur aan voor een uurtje of twee."

Eerst brengen ze samen Dylans 'One Too Many Mornings' en daarna een oud nummer van Cash: 'I Still Miss Someone'. Ze sluiten de sessie af met een experiment waarbij elk een eigen nummer zingt, op dezelfde melodie, terwijl de ander met zijn ding bezig is. De merkwaardige combinatie van 'Don't Think Twice, It's All Right' en 'Understand Your Man' blijft onuitgebracht, net als de rest van deze sessie. Al is er wel een stukje te horen van het eerste nummer in een documentaire rond Cash: The Man And His Music.

De volgende avond jammen de beide legendes opnieuw samen, deze keer in een ongedwongen sfeer, zonder de studiomuzikanten.
Johnny Cash: "We speelden 16 of 17 nummers, maar het was alleen maar voor ons plezier. Het was zoiets als het zogenaamde Million Dollar Quartet, toen ik aan het zingen was met Elvis en Carl [Perkins] en Jerry Lee [Lewis]. De nummers hadden geen begin en geen einde, we speelden maar waar we zin in hadden en iedereen kon meedoen. Bob en ik deden 'Careless Love'... om het even wat, waar we de tekst van kenden.... "

Ze grijpen vooral terug naar nummers uit de Sun periode, zoals 'I Walk The Line' van Cash zelf, maar ook 'Mystery Train' van Elvis en 'Matchbox' van Carl Perkins. Andere nummers gaan nog verder terug: enkele van Jimmie Rodgers' Blues Yodels uit de jaren dertig of traditionals als 'Just A Closer Walk With Thee' en 'How High The Water'.

Alles bij elkaar worden er slechts drie composities van Dylan gebracht: 'Girl From The North Country', 'One Too Many Mornings' en het speciaal voor Cash geschreven 'Wanted Man'.
De ietwat rommelige versie van het eerste nummer is het enige dat wordt geselecteerd voor de Nashville Skyline.
En 'Wanted Man' wordt door The Man In Black, een week na de opname voor de eeuwigheid vastgelegd tijdens zijn beroemd geworden optreden in de gevangenis van San Quentin.

"Er zijn misschien twee nummers bij die goed genoeg zijn om uit brengen," meent Cash zelf ook, "maar het is zeker geen hele LP.... Het was een onaangename verassing voor Bob en mijzelf toen de banden van die sessies plots overal in Europa opdoken als bootlegs."


Dat kon gebeuren doordat Bob Johnston de masters ter bewaring had gegeven in een speciaal magazijn in Nashville. Toen iemand na een tijdje vergat de huur te betalen besloot de uitbater dat hij dan maar de banden kon verkopen op zijn kosten te recupereren.

Over de opnamesessie die op 19 februari plaatsvond tussen 18:00 en 22:30 is geen informatie beschikbaar over de nummers die werden opgenomen.

De volgende avond vinden nog twee sessies plaats waarbij - blijkbaar moeizaam - overdubs worden aangebracht op 'Lay Lady Lay'.

Op 21 februari worden de opnamen afgerond met nog eens twee sessies voor nog meer overdubs.

* * *

In maart gaat de fotograaf Elliott Landy Dylan thuis opzoeken in Woodstock om wat foto's te trekken voor een fotoboek over de kunstenaarskolonie. Hij schiet er idyllische tafereeltjes van de man en zijn gezin. "

Hij was zeer gelukkig, verliefd op zijn lieflijke en bevallige vrouw, Sara en zijn familie. Hij verstopte zich voor de buitenwereld, genietend van de magische ervaring van jonge kinderen te hebben. Dat is de reden waarom ik vele jaren gewacht heb om de foto's te publiceren. Hij was erg gesteld op privacy en wou geen media aandacht voor zijn familie."
 
Enkel een foto van de glimlachende zanger komt terecht op de hoes van Nashville Skyline. Als om te bewijzen dat hij eigenlijk nog steeds dezelfde is, draagt hij opnieuw dezelfde jas die hij ook al op de hoezen van Blonde On Blonde en John Wesley Harding droeg.

* * *

Op 9 april 1969 wordt Nashville Skyline uitgebracht. Het is een melodieuze country-lp vol liedjes over liefde en huiselijk geluk. Het klinkt allemaal wel erg lichtgewicht en straalt een sfeer van vrolijkheid en zorgeloosheid uit.

Met enige moeite heeft Johnston 27 minuten aan materiaal kunnen bijeenschrapen. En dat is dan nog omdat Dylan op het laatste moment het duet met Cash, 'Girl From The North Country', er als openingstrack aan toe heeft gevoegd.

Vele fans zijn geschokt dat Dylan zo'n conservatief muziekgenre durft gebruiken. Het werd beschouwd als een bewuste provocatie van zijn fans, even schokkerend als het inpluggen van zijn gitaar vier jaar eerder. Veel rockcritici hadden dan ook de pest aan Nashville Skyline.


Anderen vinden dan weer dat hij een brug slaat tussen de muziek van de werkman en die van de studenten.

Misschien was het inderdaad Dylans bedoeling om een deel van de opdringerige fans af te stoten. "Ik was geen woordvoerder van om het even welke generatie," windt hij zich op in zijn Kronieken, "en dat idee moest met wortel en al worden vernietigd."

Wat erg opvalt is dat Dylans stem drastisch is veranderd: de 'stem van een generatie' is honingzoet geworden. Alleen heel oude kennissen uit Minnesota komt dit warme stemgeluid bekend voor: zo klonk Robert Zimmerman ongeveer, voordat hij naar New York vertrok.

Volgens de man zelf is zijn nieuwe stemgeluid geen provocatie of stijlkwestie maar simpelweg het gevolg van een gezonde levensstijl. "Mijn stem veranderde toen ik stopte met roken," legt hij in november broodnuchter uit aan een devote Jann Wenner van Rolling Stone.

De plaat wordt opmerkelijk genoeg Dylans grootste kassucces tot dan toe, met een derde plaats in de Amerikaanse hitlijsten en zelfs een eerste plaats in Engeland.

* * *

Nog geen tien dagen na het uitbrengen van de plaat, nemen The Byrds een cover van 'Lay Lady Lay' op. Het is de vijfde compositie van Bob Dylan die ze als single uitbrengen. Toch wordt hun versie geen hit in Amerika.

Misschien omdat Dylans eigen versie zo aanslaat. Hoewel Dylan het als een wegwerpnummertje beschouwt staat de grote baas van CBS, Clive Davis, er op dat het als single wordt uitgebracht. Een top 10 notering zowel in de Verenigde Staten als in Engeland geven hem gelijk. Maar ook de beide andere single die van de plaat worden getrokken - 'I Threw It All Away' en tenslotte 'Tonight I'll Be Staying Here With You' - zijn erg succesvol.

decoration
Over