13-03-08

Dennis Wilson - Pacific Ocean Blue

denny

Het zwarte schaap van de familie

 

Niemand had ooit iets verwacht van Dennis Wilson. Zijn oudste broer, Brian, was het algemeen erkend genie van The Beach Boys. Zijn jongere broer, Carl, was de gitarist van de groep. Allebei hadden ze gouden stemmen. Maar Dennis…  Hij was enkel toegelaten tot de groep omdat hun moeder er op aan had gedrongen. Achter het drumstel deed hij het minste kwaad.

Trouwens muziek interesseerde hem niet echt. Hij hing liever rond op het strand, surfen, flirten met de meisjes. Dat was zijn leven.

Met zijn blonde lokken en knappe trekken werd hij al snel de lieveling van de vrouwelijke fans. De verpersoonlijking van de coole Californische bink.

 

Toen het gillen verstomd was, kreeg Dennis het imago van een drugsverslaafde, vrouwenverslindende aanhanger van Charles Manson.

 

Maar diegenen die de kans kregen om te kijken achter die façade leerden een heel andere man kennen. In Dumb Angel: The Life and Music of Dennis Wilson portretteert Adam Webb hem als een uiterst vrijgevige, romantische ziel en… een uitstekende songwriter.

Maar het zou lang duren eer dat creatieve aspect zichtbaar werd, na al die jaren in de schaduw van zijn broers.

  

Dennis grijpt zijn kans

 

Na Pet Sounds had Brian met SMiLE zijn absolute meesterwerk willen maken. Toen die plaat, om allerlei redenen niet afgeraakte, begon hij zich stilaan terug te trekken. Een serieus probleem voor de rest van de groep, want Brian was niet alleen de leider van de groep. Hij schreef ook alle nummers, stond in voor de productie, de arrangementen, de visie…  

 

Tot ieders verbazing was het Dennis die met nieuw materiaal kwam aandragen. Zij het dikwijls in samenwerking met anderen: eerst met de hulp van Brian, later met Steve Kalanich en Gregg Jakobson.

Dat begon rond 1968 en evolueerde in de komende jaren. 

 

Stephen W. Desper, de man die de techniek verzorgde van alle studiosessies van de groep in die jaren, vertelt: "Hoewel Dennis de reputatie had niet alleen op zijn drumstoeltje te kruipen tijdens de tournees, voelde hij zich helemaal thuis in de studio. Als hij een instrument niet kon bespelen en hij wou het ergens voor gebruiken, dan leerde hij net genoeg voor dat bepaalde doel. Jammer genoeg werd hij beschouwd als het zwarte schaap van de familie. Maar dat dwong hem tegelijk ook om alles in zijn eentje te doen."

 

"Hij werkte 's morgens, eer de rest van de bende kwam opdagen. Als het te druk werd vertrok hij dan om wat te surfen of zo. De helft van de tijd was hij in zijn eentje in de studio (met zijn geluidstechnicus). Voor eigen rekening begon hij aan heel veel nummers. Maar hij bleef er nooit lang aan werken: hij kon er zijn aandacht niet bijhouden.

De anderen lieten hem maar doen… tot de platenfirma met een deadline kwam."

 

Telkens wanneer de grote bazen een plaat van de Beach Boys afkeurden – en dat waren er in de geschiedenis van de groep nogal wat – keken de anderen naar Dennis. Omdat ze wisten dat hij een pak materiaal had dat bijna klaar was.

"Dan wilden ze opeens wel luisteren naar wat Dennis had uitgespookt. Dikwijls bleek dat toch wel goed," legt Desper uit. "Goed genoeg om de tracks af te werken als groep. Soms was het Brian die het overnam, maar meestal Carl."

 

Zo kwamen vier van zijn nummers terecht op Sunflower (1970), waaronder 'Forever' dat algemeen beschouwd wordt als zijn eerste meesterwerk.

  

Een aarzelende start

 

Dat gaf hem genoeg zelfvertrouwen om te denken aan een solocarrière. In december 1970 werd een eerste single uitgebracht om de markt af te tasten: 'Sound Of Free' / 'Lady'. Het plaatje werd enkel buiten Amerika aangeboden, onder de naam Dennis Wilson & Rumbo.

Rumbo is Darryll Dragon, de toetsenspeler van de Beach Boys, die later bekendheid zou krijgen als de Captain in Captain and Tenneille.

 

De single flopte niet echt, maar brak ook geen potten. Dennis werkte de volgende twee jaar in stilte verder. Er waren lange tussenpauzes. Niet alleen voor de tournees met The Beach Boys, maar ook voor een rol als acteur in de film Two Lane Backdrop (naast James Taylor). Daarnaast waren er huwelijksperikelen en een kwetsuur aan zijn hand waardoor hij jaren niet meer kon drummen.

 

Hoewel Stephen Desper later beweerde dat "90% van het materiaal voor 90% klaar was", bleven de sessies aanslepen. In het vroege voorjaar van 1972 zette Dennis zelf een punt achter zijn plannen door voor de solo-LP door twee nummers af te staan aan The Beach Boys. 'Cuddle Up' en 'Make It Good' zijn de hoogtepunten van Carl And The Passions - So Tough. Nog steeds is duidelijk merkbaar dat beide nummers niets met de rest van de opnamen te maken hebben gehad.

  

Brian is back – Not!

 

Pas in de herfst van 1974 kwam Dennis terug bij de band als drummer. James William Guercio werd de nieuwe bassist. Guercio had ook een eigen platenlabel, Caribou Records en het duurde dan ook niet lang voor The Beach Boys een come backplaat probeerden op te nemen in zijn Caribou Ranch studio in Colorado. Na jaren afwezigheid zou Brian de sessies terug gaan leiden, zoals in hun gloriejaren.

 

Brian blijkt echter nog lang niet genezen en in de zomer van 1975 werden de sessies verder gezet in de eigen Brothers Studio, in Santa Monica, Californië. Dennis werkte samen met de andere bandleden. 'River Song', een nummer dat hij in 1973-74 al een paar keer live had gebracht, werd eindelijk afgewerkt door Carl, terwijl Mike Love de tekst schreef voor 'Pacific Ocean Blues', nadat Dennis hem de melodie had laten horen via de telefoon.

 

Wanneer beslist wordt om van 15 Big Ones de weinige nieuwe nummers aan te vullen met een pak covers van oude fifties hits, is Dennis erg ongelukkig over de beslissing. Hij weigert om zijn composities uit te laten brengen op die plaat.

  

Een tweede kans

 

Omdat Jim Guercio de spanningen binnen de band ondertussen ook wel kende, besloot hij dat het tijd werd om Dennis te helpen. Hij bood hem aan om twee platen op te nemen voor Caribou Records. Hij was bereid met 100 000 dollar over de brug te komen advance, maar er waren wat voorwaarden. Guercio wist dat Dennis zich niet lang kon focussen en dat veel werk onaf bleef.

Hij garandeeerde hem complete artistieke vrijheid, maar er moest gestructureerd tewerk worden gegaan. "We kunnen doen wat je maar wilt," verzekerde Guercio hem, 'maar enkel als je slechts aan één nummer tegelijk werkt."

Gregg Jakobson, een oude vriend en drinkebroer van Dennis werd ingehuurd om de sessies in goede banen te leiden, zowel als producer, maar meer nog als ankerpunt.

 

Onder de werktitel Freckles gingen de sessies van start in september 1976 en liepen tot de lente van het jaar daarna.

 

"Het is een erg intieme plaat," bevestigd Gregg Jakobson, "zonder veel studiomuzikanten. Dennis bouwde het stap voor stap op. Het kwam helemaal tot stand in de studio... Dat is tamelijk uniek.... Normaal wordt zo nooit gewerkt. ... Dennis komt 's morgens naar de studio en werkt tot hij moe is. Volgens mij is het erg vernieuwend in de manier waarop het is geproduceerd en gegroeid.”

 

Dankzij de totale vrijheid, kon Dennis precies doen zoals zijn grotere broer Brain jaren had gewerkt: de studio gebruiken als een soort van dagboek of werkschrift.

"Dennis had het gevoel te kunnen doen waar hij zin in had," gaat Jakobson verder. "Als hij een idee had, had hij een studio ter beschikking, de tijd en de technici. Er was geen druk. Hij kon schaven tot hij het precies had zoals hij het wilde hebben. Het was echt fijn. Er werd nooit op de klok gelet."

  

Het personeel

 

In de studio concentreerde Dennis zich op toetsen spelen en liet het meeste drumwerk over aan leden van de tourband van The Beach Boys zoals Bobby Figueroa, Ricky Fataar of de legendarische studiodrummer Hal Blaine.

 

Tijdens de voorbije jaren was zijn stem gereduceerd tot slechts één oktaaf. Volgens sommigen was dat het gevolg van een gevecht in 1974, terwijl anderen het wijten aan jaren van drinken en druggebruik. Wat ook de reden was, zijn stem bleef intiem en expressief - als gefluister in het oor van de luisteraar.

 

Voor de stemmen in de achtergrond deed hij beroep op broer Carl Wilson, plus Curt Boetcher, Billy Hinsche, Bruce Johnston en zijn nieuwe echtgenote Karen Lamm.

 

Vlak na zijn scheiding van Barbara, had Dennis Karen Lamm leren kennen in  de herfst van 1975. Hoewel ze pas 23 was, was de actrice die werd geboren als Barbara Karen Perk, de  ex-vrouw van Robert Lamm, toetsenist bij de groep Chicago. Dennis en Karen trouwden op 21 mei 1976 in Kauai, Hawaii. Ze schreven samen twee nummers: 'Time' en 'You And I'.

Nog tijdens de opname van de plaat verzuurde de relatie en ze scheiden alweer vlak na het uitbrengen van de LP.

Natuurlijk zijn zowel het openbloeien als het uiteenvallen van hun relatie terug te vinden in verschillende nummers.

 

De snaren werden beroerd door Ed Tuleja en Eddie Carter, die ook bas speelde, net als de fantastische Jamie Jamerson en Chuck Domanico. De blazers werden verzorgd door Bill Lamb, Michael Andreas, Lance Buller, Janice Hubbard en Charlie McCarthy.

 

Achter de knoppen zaten Earle Mankey en John Hanlon. "Ik vond hem echt vooruitstrevend," meent Hanlon, "Hij was een fantastisch artiest. Hij was nooit verlegen om te experimenteren, om nieuwe wegen te zoeken. Hij had geen schrik om buiten de lijntjes te kleuren."

 POB

Pacific Ocean Blue

 

De eerste en enige soloplaat van Dennis Wilson werd uitgebracht op 16 september 1977. Hoewel het het eerste resultaat was van het nieuwe contract van The Beach Boys met Reprise, is de plaat heel anders en veel ruiger dan om het even welke plaat van die groep.

 

Het (bijna) titelnummer 'Pacific Ocean Blues' begon als een nummer van de groep, met een ecologische tekst van Mike Love, maar in de uiteindelijke mix zijn de groepsbijdragen ver naar achter gemixt, om zo nieuwe accenten te kunnen leggen.

 

Een ander uptempo nummer is 'Dreamer'. Dat drijft op een repetitieve bassharmonica, door Dennis zelf bespeeld, net als haast alle andere instrumenten op dit nummer "over  Christus".

 

De rest is veel kalmer. Vele nummers betreuren de breuk met Karen. 'Thoughts Of You' is een van zijn meest emotionele nummers, met prachtige, delicate pianomotieven ondersteund door strijkers (vertraagd tot halve snelheid) – veel subtieler dan op het vroegere 'Cuddle Up.'

 

Ook 'Time' wordt gedomineerd door piano. "Dat gaat over terugkeren na een tour en L.A. binnen vliegen aan boord van een 747. Denkend aan haar;;; iets heel spontaans."

 

De afsluiter is 'End of the Show', dat kan worden gezien als een boodschap aan zowel zijn ex als aan de fans:: 'Thank you very much for everything I've ever dreamed of...'

  

En wat zegt de jury?

 

De atmosferische plaat strandde in de Billboard Hot 100 op een 96ste plaats. Nochtans gingen er meer dan 100 000 exemplaren van de deur uit – een getal dat de volgende Beach Boys platen niet meer haalden. Enkele bandleden schrokken daar serieus van.

Toch bezorgde de plaat Dennis niet de erkenning die hij verdiende.

 

Voor een stuk was dat zijn eigen schuld. In interviews steunde hij de plaat niet echt. "Wat mij betreft is deze plaat te licht," verklaarde hij in september 1977. "Er zit niks achter. Mijn volgende plaat wordt honderd keer beter. Die zal brokken maken. Die wordt helemaal anders. Ik heb meer zelfvertrouwen nu dat dit project af is en ik ben al met de volgende bezig... "

 

Een kleine tournee was gepland, maar hoewel er werd gerepeteerd met de BB tour band en zelfs al zalen waren geboekt, ging dat niet door. Naar het schijnt werden er veto's gesteld en dreigementen geuit. Dennis mocht wel enkel nummers zingen tijdens optredens van de groep, maar daar bleef het mee.

  

Hebt ge dat ook op single?

 

In oktober 1977 werd 'You And I' op de Amerikaanse markt gegooid. De a-kant heeft samba ondertonen en werd mede geschreven door Greg en Karen. Natuurlijk gaat het ook over haar. Het goed klinkende nummer was een terechte single keuze die goed paste tussen Jackson Browne en The Eagles op de radio. Het had een dikke hit moeten zijn, maar sloeg niet aan.

 

In Europa werd gekozen voor 'River Song'.

Dennis verklaarde de oorsprong van het nummer aan David Leaf: "Een paar jaar geleden liep ik in de High Sierras naast een rivier. Die begon smal en werd altijd maar groter en groter....dat is het geluid van de gitaren op die plaat. En dan moest ik denken aan L.A.Ik wordt ziek als ik denk aan wat daar gebeurd." Hij heeft het dan over de zware smog die de stad in die periode teisterde.

 

Een schitterende productie, een ecologische thema, gospel tinten... het had een hit moeten zijn, maar werd het niet.

 

Voor de b-kant viel de keuze op het enige nummer dat Dennis in zijn eentje schreef: 'Farewell My Friend'. Het was zijn eerbetoon aan de schoonvader van Carl: Otto "Pops" Hinsche.

Dennis Wilson: "Mijn beste vriend stierf in mijn armen en ik kwam naar de studio. I wist dat hij van Hawaii hield [vandaar de walvissen in de intro]; het kwam allemaal vanzelf, een soort vrolijk afscheid. Ik draag altijd een foto van hem bij me. Hij heeft mijn leven gered, toen mijn vader overleed."

 

Hoewel beide singles niets deden, was dat voor Dennis niet echt een probleem. "Dennis zat niet te wachten op een hit," meent zijn Carli Muñoz, "Dennis was op zoek naar emoties – of hij er iets bij voelde, of het emotionele kracht had en eigenlijk of het goed klonk."

  

Achteraf

 

De plaat werd in 1991 heruitgebracht door Epic, net als alle Caribou/Epic platen van de Beach Boys albums. Maar de productie van de cd werd al snel stop gezet. Dat droeg bij aan de reputatie van Pacific Ocean Blue als een vergeten klassieker en op e-bay verwisselden exemplaren al snel voor 100 dollar van eigenaar.

Tot binnenkort dus. Als het doorgaat ten minste, want ik lees net dat de releasedatum alweer opgeschoven is naar 17 juni.

Ik hou mijn cd toch nog even bij.

Commentaren

Nooit echt stilgestaan bij Dennis.Nu erg nieuwsgierig naar de release van Pacific Ocean Blue.Dank voor deze ( weerom zeer heldere )hint.

Gepost door: Mie | 13-03-08

Ik ga op zoek. Je weet het echt heel nieuwgierigheid opwekkend te schrijven.

Gepost door: Hugo | 13-03-08

Pacific Ocean Blue Peerke,van deze uiteenzetting heb ik echt weer vol bewondering van genoten.Wat kan jij dat toch boeiend brengen.Bedankt en tot de volgende.

Gepost door: Leo | 13-03-08

Mooi geschreven, doet deze intrigerende plaat van deze intrigerende man alle eer aan. Ikzelf ben al fan sinds 1985, toen ik dit album op 13-jarige leeftijd in een aanbiedingsbak van de plaatselijke Free Record Shop ontdekte. Pacific Ocean Blue heeft me mede gevormd tot de gevoelsmens die ik ben. Heel, heel mooi.

Gepost door: Frank | 14-03-08

dreamer Weer zo'n prachtig verhaal, dit keer over een zeer miskende man, Dennis Wilson. Ik hoop dat veel mensen dit doorwrocht artikel van je lezen en op die manier misschien in aanraking komen met de hemelse muziek van Dennis Wilson.

Zelf ben ik de trotse bezitter van de originele elpee 'Pacific Ocean Blue', een meesterwerk. Ook heb ik het geluk gehad the Beach Boys (met Dennis Wilson) in 1970 live te hebben gezien. Van the Beach Boys ben ik een fan sinds 1964. Ik zal een van de volgende dagen mijn - meer subjectief - verhaal over deze band vertellen. Als ik niet van gedacht verander.
Nogmaals bedankt, Peerke!

Gepost door: martin | 19-03-08

In blijde verwachting ...van Dennis.
Peerke, door jou ben ik bij hem terecht gekomen. Daarnet bij L. Blokhuis nog een echografie gehad. Het wordt een wolk van een ...
17 juni...ik ga hem Carl heten!

Gepost door: Mie | 13-06-08

De commentaren zijn gesloten.