25-11-08

Suicide Is Painless

decoration

Suicide is painless
it brings on many changes
and I can take or leave it if I please.


Het refrein van de 'Suicide Is Painless' - ook wel gekend als het thema van M*A*S*H. Typisch een song om rond het kampvuur boven te halen. Hoewel Marilyn Manson noemde de originele versie ooit "depressiever en meer aanstootgevend dan om het even wat ik ooit heb gedaan."
 

M*A*S*H was een anti-oorlogssatire, uit 1970, van de regisseur Robert Altman. De film speelt zich af in een veldhospitaal (ofte een Mobile Army Surgical Hospital) tijdens de Koreaanse oorlog in de jaren vijftig. Ondanks alle ellende om zich heen houdt de medische staf zich sterk met de nodige zwarte humor.

Een van de rollen is weggelegd voor Walt "Painless Pole" Waldowski (gespeeld door John Schuck), een tandarts die er prat kan op gaan dat hij "de best geëquipeerde tandarts van het leger" is. Toch kan hij op een avond niet presteren. Hij raakt er van in een depressie en besluit er een einde aan te maken. Hij vraagt een van zijn collega's om advies: weet hij misschien een pijnloze manier om zelfmoord te plegen?

Tijdens een hilarische parodie op Da Vinci's "laatste avondmaal" overhandigen zijn collega's hem plechtig een zwarte pil. Het is, zo verzekeren ze hem, "een gemakkelijke, fijne en nog nooit misgelopen manier… om de goede richting uit te gaan," Hij neemt de pil en trekt zich terug in zijn tent. Wanneer een knappe verpleegster hem die nacht gaat afleggen hoeft ze het laken maar op te heffen om te merken dat de pil een voorloper van de viagra moet zijn geweest.

De volgende dag loopt de tandarts terug rond met een brede glimlach op zijn gezicht.

Voor deze scène had Altman een liedje nodig. Iets wat een van de soldaten kon spelen om Dr. Painless in slaap te sussen. De melodie werd gecomponeerd door Johnny Mandel. "Robert Altman wou er iets grappig en een beetje onnozel bij schrijven. Dat zou het beste bij de scène passen, vond hij. Maar na een dag of drie zei hij me: 'Ik vind niks belachelijks." Daarom vroeg hij het aan zijn zoon. En die kwam met die tekst."

Mike Altman was pas veertien. Tegen de producer van de film, Ingo Preminger, zei hij dat hij een gitaar wou als beloning. Maar die wou daar niet van horen. Hij stond er op dat de jongen een contract zou tekenen en een percentage zou krijgen, zoals een echte componist dat ook zou doen.

De film werd een succes en het liedje een klassieker.

Robert Altman verklapte jaren later dat zijn zoon veel meer aan de film had verdiend, dan de 75 000 dollar die hij had gekregen voor zijn regie.

de originele filmversie

The Manic Street Preachers met hun versie uit 1992.

De commentaren zijn gesloten.