27-11-08

Brian Wilson signeert

decoration

Brian Wilson

 

Brian Wilson heeft altijd een apart gevoel voor humor gehad.

Aan het einde van de jaren tachtig begon hij, na een lange periode van zware psychische problemen, voorzichtig aan een comeback. Zijn psychiater vond het therapeutisch nodig dat hij ook opnieuw zou gaan optreden.

Na afloop van zo een show, ergens in Californië, kreeg Brian bezoek van Don Henley. De opper Eagle wou graag een handtekening van het legendarische genie achter de Beach Boys. Hij had speciaal daarvoor een exemplaar van diens recente solo LP meegebracht. 

Brian nam een pen en begon te schrijven: "to a great songwriter, from Brian Wilson".

Maar net wanneer hij de hoes terug wou geven, bedacht hij zich. Hij streepte "great' door en schreef in plaats daarvan: "good".

 

 


'Love And Mercy' uit 1988

 

25-11-08

Suicide Is Painless

decoration

Suicide is painless
it brings on many changes
and I can take or leave it if I please.


Het refrein van de 'Suicide Is Painless' - ook wel gekend als het thema van M*A*S*H. Typisch een song om rond het kampvuur boven te halen. Hoewel Marilyn Manson noemde de originele versie ooit "depressiever en meer aanstootgevend dan om het even wat ik ooit heb gedaan."
 

M*A*S*H was een anti-oorlogssatire, uit 1970, van de regisseur Robert Altman. De film speelt zich af in een veldhospitaal (ofte een Mobile Army Surgical Hospital) tijdens de Koreaanse oorlog in de jaren vijftig. Ondanks alle ellende om zich heen houdt de medische staf zich sterk met de nodige zwarte humor.

Een van de rollen is weggelegd voor Walt "Painless Pole" Waldowski (gespeeld door John Schuck), een tandarts die er prat kan op gaan dat hij "de best geëquipeerde tandarts van het leger" is. Toch kan hij op een avond niet presteren. Hij raakt er van in een depressie en besluit er een einde aan te maken. Hij vraagt een van zijn collega's om advies: weet hij misschien een pijnloze manier om zelfmoord te plegen?

Tijdens een hilarische parodie op Da Vinci's "laatste avondmaal" overhandigen zijn collega's hem plechtig een zwarte pil. Het is, zo verzekeren ze hem, "een gemakkelijke, fijne en nog nooit misgelopen manier… om de goede richting uit te gaan," Hij neemt de pil en trekt zich terug in zijn tent. Wanneer een knappe verpleegster hem die nacht gaat afleggen hoeft ze het laken maar op te heffen om te merken dat de pil een voorloper van de viagra moet zijn geweest.

De volgende dag loopt de tandarts terug rond met een brede glimlach op zijn gezicht.

Voor deze scène had Altman een liedje nodig. Iets wat een van de soldaten kon spelen om Dr. Painless in slaap te sussen. De melodie werd gecomponeerd door Johnny Mandel. "Robert Altman wou er iets grappig en een beetje onnozel bij schrijven. Dat zou het beste bij de scène passen, vond hij. Maar na een dag of drie zei hij me: 'Ik vind niks belachelijks." Daarom vroeg hij het aan zijn zoon. En die kwam met die tekst."

Mike Altman was pas veertien. Tegen de producer van de film, Ingo Preminger, zei hij dat hij een gitaar wou als beloning. Maar die wou daar niet van horen. Hij stond er op dat de jongen een contract zou tekenen en een percentage zou krijgen, zoals een echte componist dat ook zou doen.

De film werd een succes en het liedje een klassieker.

Robert Altman verklapte jaren later dat zijn zoon veel meer aan de film had verdiend, dan de 75 000 dollar die hij had gekregen voor zijn regie.

de originele filmversie

The Manic Street Preachers met hun versie uit 1992.

24-11-08

I'm Your Fan

In de jaren tachtig en negentig was Don Was een veel gevraagd producer. Hij werkte met zowat alle grote namen: van The Rolling Stones, via Brian Wilson en Bob Dylan  tot Elton John. In 1988 was hij in Hollywood aan het werk met Iggy Pop. Als Stooges fan zag hij het als zijn plicht om Iggy terug de stevige rock ‘n’ roll toer te laten opgaan. En dat lukte hem aardig met Brick to Brick.

Tijdens de sessies kwam Leonard Cohen even op bezoek om Don even goedendag te zeggen en eens kennis te maken met de heer Pop  - James Osterberg voor zijn moeder en zijn rijbewijs. De twee leken het goed met mekaar te kunnen vinden. Vooral omdat ze allebei zeer geïnteresseerd waren in aangenaam vrouwelijk gezelschap. Avond na avond wisselden ze hun ervaringen uit, onder het genot van een lekker wijntje of een glas whiskey.

Op een avond kwam de Canadese bard aanzetten met een iets dat hij had opgemerkt in een gratis weekblad, de LA Reader. Daarin stond een contactadvertentie: “Mooi meisje, 23 en waterman, zoekt man met brein van Leonard Cohen en lijf van Iggy Pop, voor mentale èn fysische stimulans. Leeftijd geen probleem.”

Leonard stelde voor om het meisje helemaal uit de bol te laten gaan door samen op de advertentie in te gaan. Al haar verlangens zouden op slag vervuld zijn, zo wist hij.
Pop trok zijn wenkbrauwen even op, maar Leonard legde een beetje bedeesd uit, dat hij de laatste weken geen succes had gehad bij de vrouwtjes. “Laat nooit een kans voorbij gaan, Jim,” zei hij, “zeker niet wanneer iemand verklaart dat je precies bent waarnaar ze op zoek is.”
Jim was graag bereid om zijn nieuwe vriend uit de nood te helpen en hij zette dan ook mee zijn handtekening onder de brief die Leonard had geschreven. 

Een week later waren Iggy en Don de plaat aan het afmixen toen Leonard kwam binnenvallen in de controleruimte. Natuurlijk werd er snel geïnformeerd hoe het was afgelopen met dat grietje van die contactadvertentie. Cohen kreunde eens. “Toen ze begrepen had dat ik echt Leonard Cohen was wou ze alleen maar praten, praten, praten. En ik moest naar die verdomde liedjes van haar luisteren. Ik haat singer-songwriters… en zeker die van het Californische slag.”

 

Iggy Pop met 'Candy' uit Brick By Brick

 

Leonard Cohen met 'I’m Your Man'

20-11-08

De piano van Jerry Lee Lewis

decoration

Jerry Lee Lewis

In het boek Hellfire, vertelt Nick Tosches het fantastische verhaal van één van de wildste rockers ooit: Jerry Lee Lewis. De oerrocker die met zijn nichtje van dertien trouwde en daarmee zijn carrière om zeep hielp. Maar evengoed als bijna tachtigjarige een journalist van Rolling Stone thuis te woord staat… in zijn blootje. 

In de jaren vijftig en begin jaren zestig bestond een concert steeds uit een aantal artiesten die hun recentste hits kwamen brengen: de zogenaamde package tours. Er werd daarbij een strikte rangorde gevolgd. Eerst kwamen de beginnende artiesten aan bod en naarmate de avond vorderde kwamen de grotere namen. Het was dan ook steeds een strijd om bovenaan de affiche te belanden.

Die avond had Chuck Berry het gehaald van onze held. En dat zinde hem niet. Toen hij aan de beurt kwam gaf hij het beste van zichzelf. Hij zweepte het publiek op tot ze aan zijn lippen hingen. Op het moment dat het gekrijs en gegil een hoogtepunt bereikte schopte hij zijn pianokruk opzij en zette 'Great Balls Of Fire' in.

Uitzinnig reageerde het publiek op de intro van zijn grootste hit. Zonder uit de maat te raken, haalde hij zijn binnenzak een colaflesje te voorschijn. Terwijl hij met zijn rechterhand de toetsen bleef aanslaan, overgoot hij met de andere de piano met de benzine uit het flesje. Hij stak een lucifer aan en stak het instrument in brand. Toch bleef hij, als bezeten de toetsen bespelen, terwijl de vlammen er uit sloegen.

Het publiek ging helemaal uit de bol: stampend en krijsend dat de muren er van daverden.

Kalm wandelde Jerry Lee van het podium. Terwijl hij de wachtende Chuck Berry passeerde, beet hij hem toe: "En nu is het uw beurt, neger!"

* * *

De biografie verscheen in 1982. De anekdote is tientallen keren herhaald en mocht natuurlijk ook niet ontbreken in de verfilming Great Balls Of Fire, uit 1989.

Maar in 2006 ontkende de man zelf het hele verhaal. "Ik heb nooit een piano in brand gestoken. Dat is pure onzin. Ik heb er ooit eentje vernield, ja. Maar dat was met mijn handen. Dat was lang, lang geleden…

Het was in Florida. Ik heb de piano van het podium geduwd, de zaal uit, de straat af, tot aan de oceaan. Het was gewoon een slechte piano. En daar heb ik komaf mee gemaakt. Ik heb hem de oceaan in geduwd… Dat gaf een ferme plons."