03-03-08

Beatles hoezen 11 - The Beatles

The Beatles (de dubbele witte)

whitedigi1

 

 

 

 

 

 

 

 

 

A Doll's House

In juni 1968, terwijl de opnamen voor hun volgende plaat pas van start waren gegaan, vroegen The Beatles aan een aantal kunstenaars om voorstellen te bedenken voor de hoes. Eentje kwam met een psychedelische tekening voor een openklappende hoes. Op de voorzijde stond dan de titel van de plaat en op de achterzijde een berg oprijzend uit de zee. In berg waren de vier gezichten van de groepsleden herkenbaar, alsof ze in de rotsen waren uitgehouwen. 

3-white_album_alternate

Een ander kwam met een doorzichtige hoes. Wanneer de plaat er uit werd gehaald kwam dan een kleurfoto te voorschijn.

Sommige bronnen menen dat een tekening van Alan Aldridge, die in de jaren tachtig werd gebruikt voor de verzamelaar The Beatles Ballads, ook een van de afgekeurde ontwerpen is.

2- ballads

John kwam met het voorstel om de plaat A Doll's House te noemen, naar het boek van de Noorse schrijver ter Henrik Ibsen. Maar die mogelijkheid kwam te vervallen toen, halverwege de volgende maand, Music In A Doll's House op de markt kwam. Dat was het debuut van Roger Chapman met zijn groep Family.

Tegen het einde van de zomer werd het duidelijk dat er genoeg materiaal was opgenomen om twee platen uit te brengen. Een dubbel-LP was erg ongewoon in die tijd voor niet-klassieke muziek. Er waren er slechts twee uitgebracht tot dan toe: Freak Out van Frank Zappa en Blonde On Blonde van Bob Dylan.

 

 

 


Een nieuw concept

Er werd overeen gekomen dat de hoes van de volgende plaat heel anders moest zijn dan de caleidoscopische hoezen van de twee voorgaande Beatlesplaten, Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band en The Magical Mystery Tour.

Paul McCartney polste Robert Fraser, een bevriende galeriehouder of die geen geschikte kunstenaar wist die een hoes zou kunnen ontwerpen.  Hij kwam met Richard Hamilton (45), een van de pioniers van de  Pop Art. Paul kende zijn werk en een afspraak werd geregeld in het hoofdkantoor van Apple. In Blinds And Shutters, een boek van de fotograaf Michael Cooper, vertelt Richard over de ontmoeting met Paul: "Omdat Sergeant Pepper zo overdreven was, legde ik uit, zou ik iets geneigd zijn iets heel subtiels te doen, bijna een beperkte oplage. Omdat hij niet afkeuring reageerde ging ik nog een stapje verder. Ik stelde een totaal witte hoes voor. Of als dat te wit en proper zou zijn, konden we misschien iets er op schilderen in de aard van een bruine ring, alsof er een kopje koffie op had gestaan. Maar dat werd te moeilijk."

Als verwijzing naar het pas opgerichte Apple label, stelde hij voor om een appel tegen een wit papier te smijten om een vlek te creëren: "een zeer subtiele licht groene vlek, met misschien wat pulp." Omdat zoiets te moeilijk werd om te realiseren kwam het idee te vervallen.


Genummerde exemplaren

In een interview voor het Nederlandse tijdschrift Beatles Unlimited (BU 98-99) beweert fotograaf John Kelly echter dat het allemaal zijn idée was. "Ik deed toen veel modefotografie en zo en ik was veel bezig met wit - verschillende tinten wit. Ik had een totaal witte Kerstkaart ontworpen. Ik drukte er matte witte letters op, zodat het alleen leesbaar werd als je het onder een bepaalde hoek hield..... Wit was het dus helemaal voor mij. John Lennon was toen ook in zijn witte periode. Hij droeg alleen nog wit in die tijd. Iik kwam met het idee voor die hoes, compleet met de nummering en alles. En The Beatles vonden het goed."

Paul blijft er bij dat het Richard Hamilton was die voorstelde om elke hoes afzonderlijk te nummeren. "Ik stelde een individuele nummering voor," bevestigt Hamilton, "om zo de ironische situatie te creëren waarbij er een genummerde uitgave zou zijn op zoiets als een vijf miljoen exemplaren."

EMI reageerde niet zo enthousiast als the Beatles op het idee, maar Paul wist hen te overtuigen: "Platen moeten toch door het en of andere machine om te worden verpakt.  Kun je er dan geen dingetje bijzetten aan het einde van de band, waardoor er een nummer op geslagen wordt?"

Dus kreeg elke plaat een uniek serienummer. De nummers 000001 tot 000020 werden voorbehouden voor the Beatles zelf en hun vrienden. "We kregen de eerste vier," herinnert Paul zich. "Ik heb geen idee waar die van mij is. Die is al lang kwijt geraakt. Ooit zal die wel weer opduiken bij Sothebys, denk ik. John kreeg 000001 want hij had de grootste mond. Hij riep 'Nummer 1, deze kant!" Hij kende de kneepjes van het vak, hoe je zoiets moet aanpakken!"
George Martin kreeg nummer 000007 en Derek Taylor 000009.
Iedere fabriek nummerde afzonderlijk, waardoor er een stuk of twaalf kopies zijn met het nummer 000001.
Meer dan 3 200 000 exemplaren werden genummerd. Er zijn fans die zeer geïnteresseerd zijn in die lage nummers. Hoe lager, hoe duurder natuurlijk. Nummer 0050000 gaat tegenwoordig van de hand voor € 600, terwijl een 0000010 € 7 500 opbrengt.


En hoe gaat we het noemen?

Ondertussen hadden ze nog geen titel voor de plaat. Richard Hamilton stelde voor gewoonweg 'The Beatles' nemen. Omdat Sgt. Pepper’s genoemd was naar een fictieve band en de vier zelden  samen speelden als een groep voor deze plaat, leek het hen een goede grap om de plaat opnieuw naar een fictieve band te noemen: The Beatles dus.

Maar alle problemen waren nog niet van de baan. De titel moest worden in reliëf worden aangebracht op de hoes. John Kelly: "De drukker maakte problemen. Hij beweerde dat waar er normaal honderd platen in een pak zaten – standaard verpakking – maar nu konden er maar 98 in, hoogstens 99. Dus was er weer heel wat discussie om dat plan te laten varen... Uiteindelijk ging het allemaal door, maar het was een heel gedoe."

 

Mag het iets meer zijn?

Na een tijdje had Richard Hamilton zijn bedenkingen: "... ik begon me schuldig te voelen omdat ik hun dubbel-LP in een gewone witte hoes wou stoppen. Zelfs de belettering is onopvallend, bijna onzichtbaar. Ik stelde voor om wat extra te geven: een grote poster. Iets dat er bij zat. Iets om het toch iets meer te geven dan een doorsnee hoes."

Twee weken lang reed Paul, die oktobermaand in 1968, bijna dagelijks naar het huis van Hamilton in Highgate, om er te werken aan een collage. Paul: "Het was erg spannend voor mij, omdat ik interesse heb in kunst. En nu kreeg ik de gelegenheid om hem te assisteren... foto’s verzamelen en nieuwe afdrukken maken. En de tweede week mocht ik toekijken terwijl hij de collage maakte. Het is heerlijk om toe te kijken terwijl iemand aan het schilderen is. Het mooiste was dat hij uiteindelijk de collage helemaal volstopte met prenten en foto’s en dan overal witte stukjes papier er over plakte. Zo kreeg je wat ruimtegevoel... Hij legde me uit dat het zo kon ademen."

De meeste recente foto’s waren getrokken door John Kelly, maar er waren er ook een paar bij van Paul’s nieuwe vlam, Linda Eastman.

Op de achterzijde van de poster, werden de teksten afgedrukt. Net als bij de hoes van Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band was dat een opdracht voor graficus/schilder Gordon House. Hij kwam ook met het voorstel om vier portretten te maken, voor op de binnenzijde van de hoes. 

4-sheet

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Fotograaf John Kelly wordt er bij gehaald. Die beweert dan weer dat het zijn idee was. "Ik zei: 'Als je een witte hoes hebt, dan moet je wat foto's van jezelf aan de binnenkant plaatsen. Geen groepsfoto, maar individuele portretten. Simpel en eenvoudig - iets voor de fans.
Ze gingen akkoord en ik trok de foto's in het kantoor van Apple. Een eenvoudige mooie foto, geen speciale belichting of zo.
Drie portretten werden daar getrokken. Paul was moeilijker. Die kon niet beslissen of hij geschoren of ongeschoren zou poseren. We hadden er discussies over en probeerden met en zonder stoppels. De uiteindelijke foto werd gemaakt in [zijn huis in] Cavendish Avenue."

Grote, mooi verzorgde kleurafdrukken van de foto's werden ook nog eens afzonderlijk in de hoes gestopt.

5-whitepics

 

 

 

 

 

 

 

Het Apple logo

Op de plaat zelf kwam, voor het eerst, het Apple logo. Apple was de pas opgerichte platenmaatschappij van The Beatles.

Waar het Apple logo vandaan komt, vertelde Paul McCartney in 1993 aan Johan Ral.
"Daar zit een mooi verhaal aan vast. Ik had een vriend, Robert Fraser, die een gallerij had in Londen. Ik had hem verteld dat ik veel heild van [de Belgische surrealistische schilder René] Magritte. We waren Magritte aan het ontdekken in die tijd, door tijdschriften en zo. We hielden van zijn gevoel voor humor. Toen we hoorden dat hij een gewone kerel was die schilderde van 9 tot 1, met zijn bolhoed op, werd het nog intrigerender. Robert keek altijd uit naar schilderijen voor mij, want hij kende mijn smaak. Het was zo goedkoop toen. Ongelofelijk lijkt dat nu... Op een dag bracht hij dat schilderij naar mij thuis. Het was een mooie zomerdag en we zaten in de tuin. Hij wou ons niet storen en dus zette hij dat schilderij van Magritte op de tafel. Het was een appel, met daarop geschreven "Au revoir", op die mooie groen appel. Ik vond het fantastisch. Hij wist dat ik het goed zou vinden en dat ik het zou willen en dat ik hem later wel zou betalen... Het was echt: wow! Wat een fantstisch concept. Die grote groen appel - ik hem hem nog steeds - werd de inspiratie voor ons logo. Voor de achterzijde besloten we hem gewoon door te snijden."

aurevoirlejeudemourre_thumbnail

 

 

 

Het schilderij heet eigenlijk ‘Le jeu de mourre’ (Het spel van Mora) en dateert uit 1966.
De titel kwam van Magrittes vriend, de Belgische dichter Louis Scutenaire, en is waarschijnlijk een woordspeling op ‘Les jeunes amours’ (De jonge geliefden), de titel van een werk van Magritte waarop drie appels staan. Het spel van  Mora is "een spelletje waarbij één van de spellers snel enkele vingers van één hand omhoog steekt, terwijl de ander een getal roept. Hij wint wanneer beiden hetzelfde getal geven."

apple

 

 

 

 

 

 

 

 

Verschil moet er zijn!

De originele Britse persingen hadden de opening van boven. Daar werden de platen ook zowel in mono als in stereo verkocht, waarbij er aanzienlijke verschillen in de mix zaten.
In Amerika werd gekozen voor de standaard openingen opzij en werd enkel de stereoversie verkocht.
Een ander verschil is dat de vier foto’s inde Amerikaanse versie iets kleiner waren dan in de Britse versie. Bij de allereerste exemplaren zat er bovendien een doorschijnend blaadje tussen de foto’s om ze te beschermen tegen krassen. Ook zaten de platen zelf in een volledig zwarte binnenhoes.

10-06-07

Beatles hoezen 9 - Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band

SGT. PEPPERS LONELY HEARTS CLUB BAND


Sgt. Pepper - Peter Blake/Michael Cooper

 

 

 

 

"We begonnen het moe te worden om altijd The Beatles te zijn… Het werd allemaal wat voorspelbaar. Ik stelde daarom voor: 'Waarom doen we niet alsof we aan andere band zijn? Met een andere naam en een andere identiteit, andere persoonlijkheden...Denk u eens in, dan kunnen we een plaat maken alsof we die andere band zijn."

Paul McCartney, 1989.

 

John Dunbar, een vriend van de vier (en de man van Marianne Faithfull), stelde voor om voor de hoes van hun volgende plaat gewoon iets abstracts te kiezen, zonder enige uitleg. Paul vond dat wel erg radicaal.
Hij maakte dan zelf wat schetsen. Het uitgangspunt was een oude foto van de jazz band van zijn vader, Jim McCartney. Op die eerste schetsen stonden de Beatles voor een muur vol portetten van hun helden. Zelf dragen ze lange militaire jassen en hebben allemaal een snor. In hun handen hebben ze koperen blaasinstrumenten.
"Ik stelde me voor dat we waren uitgenodigd bij de burgemeester of zo," legde Paul uit, "met een aantal prominenten en vrienden van ons er om heen. En we stonden allemaal voor zo een bloemenuurwerk en we waren gekleed zoals de leden van een fanfare."
Paul toonde de tekeningen aan een vriend, de gallerijhouder, Robert Fraser. Hij stelde voor om een echte kunstenaar te vragen. Peter Blake bijvoorbeeld. Die had in 1963 de groep al eens uitgebeeld en begon naam te maken binnen de Pop Art beweging.
Fraser en McCartney gingen Blake opzoeken in zijnhuis in West Londen om te zien of hij interesse had. Paul toonde hem zijn schetsen. "Ik kwam met het voorstel om er een levensgrote collage van te maken," herinnert Blake zich. "We bedachten dat we hiermee om het even wie in het publiek konden plaatsen. Dat gaf ons hele nieuwe mogelijkheden."
Het idee om hun eigen publiek samen te stellen werd enthousiast ontvangen en elke Beatle stlde een lijst op met hun "favoriete personen".
Peter Blake legt uit: "Ik vroeg hen een lijst te maken met mensen die ze het liefst in het publiek zouden zien bij dit ingebeelde concert. Johns lijst was het interessants. Hij had Jesus an Ghandi er bij en cynisch genoeg, ook Hitler. Maar dit was pas een paar maanden na de ophef die ze hadden meegemaakt tijdens de Amerikaanse tournee over zijn uitspraak dat "The Beatles groter waren dan Jesus". Dus die vielen er allemaal af.
De lijst van George waren allemaal gurus.
Ringo zei,'Wat de anderen willen is goed voor mij'. Het kon hem niet schelen. Robert Fraser en ikzelf schreven ook wat namen op."

"Ik heb geen idee waar sommige van die namen vandaan komen," beweerde  George Harrison, "Ik geloof dat Peter Blake een paar van die rare kwasten er bij heeft gezet … Ik wou enkel mensen die ik bewonderde. Ik heb er niemand op gezet die ik niet kon uitstaan. In tegenstelling tot wat anderen hebben gedaan."

Michael Cooper was een uitstekende fotograaf en bovendien een zakenpartner van Robert Fraser. Dus kreeg hij de opdracht voor de sessie. Peter Blake en diens vrouw Jann Haworth werkten twee weken aan de collage, in zijn studio. Een ontwerper, Gene Mahon, die was ingehuurd als coördinator van het project, selecteerde de meer dan zestig foto's, die hij bij elkaar zocht in  bibliotheken en tijdschriften. Hij onverzag ook het vergroten en uitknippen. Vervolgens werden de zwart-wit foto's manueel ingekleurden op kartonnen platen gekleefd.

Peter en Jann bevestigden de bovenste rij tegen de muur. De volgende rij kwam daar 15 cm voor en zo verder om diepte in het geheel te krijgen. 

 

Er werden wat wassen beelden gehuurd bij Madame Tussaud en het standbeeld van de bokser Sonny Liston is een kunstwerk van Jann Haworth. Een palmboom en wat favoriete spulletjes dienden als invulling van het decor. John sleepte zijn draagbare TV-set aan, terwijl de biograaf Hunter Davis een beeldje meebracht dat bij Paul thuis op de schoorsteenmantel stond.

Peter Blake vertelt: "De jongen die het bloemstuk op de voorgrond maakte, vroeg of hij een gitaar mocht maken met de hyacinten en het meisje met op haar trui 'Welcome the Rolling Stones, Good Guys' was een pop van Shirley Temple. De trui kwam van Michael Coopers jonge zoon, Adam."

Het vel in de grote trom werd geschilderd door een echte kermisschilder, Joe Ephgrave. Hij maakte eigenlijk twee versies. Het vel dat werd gekozen maakt nu deel uit van de beeldentaal van The Beatles en is waarschijnlijk (op dat van The Beatles, met de lange T na) het gekendste drumvel te wereld.

 

De militair aandoende uniformen die de Beatles dragen werden speciaal voor hen gemaakt door Burman’s Theatrical Agency. "Ze lieten ons foto's zien van de mogelijkheden," herinnert Paul zich, "Wilden we Edwardiaanse kostumes of  kostumes uit de Krimoorlog? We kozen de meest eccentrieke dingen van de verschillende types en combineerden die. … We kozen psychedelische kleuren, in de aard van de fluoriscerende sokken uit de jaren vijftig."

 

De directeur van de platenmaatschappij EMI, Sir Joseph Lockwood had schrik dat de beeltenis van Mahatma Gandhi niet goed zou vallen bij de Indische regering. Die werd daarom op het laatste moment verwijderd. Hetzelfde gold voor Hitler.

Sir Joe realizeerde zich ook dat, omdat vele van de afgebeelden nog in leven waren, ze rechtszaken konden risceren omdat ze geen toestemming hadden verleend om te worden afgebeeld. Dus moest er van iedereen een geschreven toestemming worden gevraagd. Brian Epstein, die zo al vreesde voor complicaties, gaf zijn vroegere assistente Wendy Hanson, de opdracht iedereen aan te schrijven. "Uren heb ik aan de telefoon gehange, met Amerika," vertelde Wendy, "Fred Astaire was alleraardigst; Shirley Temple wou de plaat eerst horen; met Marlon Brando kwam ik goed overeen, maar Mae West vroeg zich af hoe ze in godsnaam terecht kwam in een "eenzame hartenclub"."

Leo Gorcy van de Bowery Boys was de enige die om een vergoeding vroeg. zijn gezicht werd daarom weggewerkt met wat extra blauwe lucht.

The Beatles arriveerden in de studio in de vroege avond van 30 maart 1967. "We dronken eerst wat," vertelt Blake, "Zij gingen zich omkleden en dan deden we de sessie. Alles bij elkaar duurde het drie uur, inclusief de foto's voor de achter- en de binnenhoes."

 

Eigenlijk had een Nederlandse groep, The Fool, een tekening gemaakt voor de binnenhoes.

Miles: "Simon an Marijke schilderden een droomlandschap met gestileerde bergtoppen en wonderlijke vogels. Iets in de aard van een Chineese prent, maar dan eentje gemaakt onder invloed van LSD. In de lucht waren twee, met regenbogen omgeven, ovale panelen uitgespaard voor teksten. Eentje daarvan was gevuld met sterren en kometen. Dan was er ook nog een leeg paneel met een pauw. Kleine figuurtjes van de Beatles piepten van tussen de bloemen en planten. De stijl was Euro-psychedelisch, schatplichtig aan Mucha, Beardsley, art nouveau en 19de eeuwse kinderboek illustraties.

Jammer genoeg klopten de verhoudingen niet, zodat, zelfs met een toegevoegde boord, het geheel amateuristisch overkwam. The Beatles vonden het echter prachtig."

 

pepper -fool

De oorspronkelijke binnenhoes van The Fool

 

 

Maar Fraser had een andere opinie. Hij vond dat het in de toekomst zou worden bekeken als een typisch jaren zestigwerkje, beïnvloed door drugs. Robert stelde een serie portretten voor. Voor de gebruikte foto keken de Beatles allemaal in de camera en trachtten een gevoel van liefde voor hun fans uit te stralen. "Daarom kijken we zo" verklaart Paul "Als je naar onze ogen kijkt, zie je de moeite die we deden om het met onze ogen uit te drukken."

 

 


De binnenhoes van Sgt Pepper fold - Michael Cooper

 

 

John zag het anders: "Wanneer je naar die foto kijkt, zie je twee mensen die zweven en twee die niet zweven."

 

Gene Mahon stelde voor om de teksten af te drukken op de hoes. Dat was nooit eerder gedaan. De muziekuitgeverij van de Beatles, Northern Songs, maakte onmiddellijk bezwaar, omdat dat natuurlijk heel slecht zou zijn voor de verkoop van de bladmuziek.

 


De achterhoes van Sgt Pepper - Michael Cooper

 

The Beatles wilden dat de plaat zou worden geperst op gekleurd vinyl, maar EMI vertelde hen dat dat niet mogelijk was. In plaats daarvan werd, zij het enkel bij de eerste Britse persing, de omslag van de LP versiert met een abstracte tekening in rood, roze en wit. Om die manier droegen Simon en Marijke toch nog iets bij aan het hoesontwerp. 

 


Sgt Pepper inner sleeve - The Fool

 

The Beatles wilden ook nog een zakje bij iedere plaat, met daarin een aantal spulletjes: snoepjes, badges, kleurpotloden en zo. Maar EMI voorzag enorme  problemen en kosten. Dus maakte Blake een kartonnen blad met tekeningen om uit te knippen: een snor, een prentkaart, strepen van een sergant, twee badges en een prentje op voet.

 


Het binnenvel met de spulletjes om uit te knippen - Peter Blake

 

Bij E.M.I. werd geschokt gerageerd op de kostprijs voor deze hoes. Het normale budget voor een hoes in de jaren zestig was £25. Voor belangrijke groepen, zoals The Beatles mocht dat al eens oplopen tot £75. Maar dit... de kosten voor copyright en retouches liepen op tot £1,367.13s.3d. terwijl Robert Fraser aankwam met een kostennota van £1,500.12s.

Peter Blake: "Ik weet niet zeker wat het allemaal samen heeft gekost. Je leest ge gekste cijfers… Ikzelf kreeg zo'n £200. Mensen zeggen me weleens, "Je moet er wel een pak mee hebben verdiend!" Dat is niet zo, doordat Robert het copyright had afgestaan. Maar dat maakt allemaal niet zoveel uit, omdat ik fier ben aan zoiets moois te hebben meegewerkt."

 

Iedereen vond de hoes schitterend. Toch had Brian Epstein zo zijn twijfels. Hij had het zo al moeilijk omdat de Beatles, nu ze niet meer op tournee gingen, steeds minder beroep op hem deden. Daarenboven zag hij de vele verwijzingen naar drugs in Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band. Hij had schrik dat de foto's op de hoes het image van nette jongens, dat hij zo zorgvuldig had opgebouw, nog meer schade zou gaan toebrengen. Hij had daarom graag gehad dat de hele plaat zou worden verkocht in een bruine papieren zak.

 

Zijn angst bleek onterecht, want op 8 maart 1968, tijdens de tiende uitrijking van de Grammy onderscheidingen, werd Sgt. Pepper’s uitgeroepen tot "beste  hoesontwerp van 1967". En ook nog als "Plaat van het jaar", "Beste hedendaagse plaat" en "best opgenomen plaat", maar dat is een ander verhaal.

03-06-07

Beatles hoezen - A Collection of Oldies

A COLLECTION OF BEATLES OLDIES... BUT GOLDIES


A Collection of Beatles Oldies - David Christian

Tegen het najaar van 1966 liet George Martin aan de platenmaatschappij E.M.I. weten dat de Beatles geen plaat zouden klaar hebben tegen Kertsmis. Dat liet hen de mogelijkheid om voor het eerst een  "Greatest Hits" comilatie van de groep uit te brengen. Doordat in die tijd in Engeland singles zelden op een langspeelplaat werden gezet, stonden er acht nummers op de verzamelaar die nog niet eerder op LP waren verschenen. Bovendien was één nummer, 'Bad Boy' nog niet eerder uitgebracht in het Verenigd Koninkrijk, wat de plaat nog aantrekkelijker maakte voor de verzamelaars.

De tekening op de voorzijde van de hoes was van David Christian, in een typische jaren zestig stijl.

 

Voor de achterzijde werd gekozen voor een kleurenfoto van Robert Whittaker (sic). Die werd getrokken op 30 juni 1966, terwijl de groep op tournee was in  Japan. Voor hun eerste optreden in de Nippon Budokan Hall begonnen ze aan een schilderij met olie en waterverf op een groot vel papier.


De foto op de achterzijde van de hoes - Robert Whitaker

De fotograaf Bob Whitaker, die was meegereisd, was er getuige van hoe, na het concert, de vier verder werkten aan hun kunstwerkje, terwijl ze naar de lakplaten van Revolver luisterden en wat sterks rookten. In het midden van de tafel stond een lamp, waarrond gewerkt werd.

Toen alles klaar was werd de lamp weggenomen en signeerden de vier de tekening, zodat die kon worden verkocht voor een goed doel.

Een andere foto van de schilderende Beatles is te zien in het boek The Beatles Anthology.


The Beatles aan het schilderen in Japan - Robert Whitaker


Het complete en gesigneerde schilderwerk

27-04-07

Beatles hoezen 7: Revolver

REVOLVER


De ontwerper van de vorige hoezen, fotograaf Robert Freeman werd ook nu weer voor ideeën gevraagd. Hij kwam met een montage voor van de gezichten van de vier Beatles, die op de plaat zelf zou worden afgedrukt. De plaat zou dan in een doorzichtige hoes worden gestopt. Wanneer de plaat werd afgespeeld zouden de vier gezichten dan samenvloeien tot één enkele afbeelding. Maar het resultaat was niet zo goed als het idee. De montage is afgedrukt in het boek The Beatles Anthology book.

Omdat Freeman zijn eerste film ging draaien, in 1966, was het zijn laatste opdracht voor de Beatles. Er was dus geen sprake van een ruzie. 


Klaus Voormann, een vriend van vroeger, uit de Hamburgse tijd van de groep, was recent naar London verhuisd om er een muziekcarrière uit te bouwen. Aan hem werd gevraagd om de hoes te ontwerpen. 

Om alvast een beeld te krijgen laten ze hem enkele van de pas afgewerkte tracks horen. "Je kunt je voorstellen hoe ik me voelde toen ik een paar van die nummers had gehoord," vertelt Klaus in Mojo. "Er werden nieuwe wegen ingeslagen en ik moest met iets komen dat even radicaal vernieuwend was. Of de koper ten minste een beeld geven van wat hem te wachten stond. [Hun manager] Brian Epstein had schrik dat de fans zich van hen zouden afkeren en uitroepen 'Wat is er met onze Beatles gebeurd? Ik wil ze terug gelijk vroeger.'"   "Ik wou daarom iets totaal anders maken," vertelde hij Martin O'Gorman in 2006. "Ik maakte wat schetsen in viltstift, op een groot blad in A2 formaat, met verschillende tekeningen van de koppen.
Van de presentatie maakte ik geen grootste show. Ik vouwde het blad gewoon op, stak het in mijn zak en ging naar hen toe. Dat was genoeg!"

Zijn ontwerp was een lijn tekening van de vier hoofden. "Ik tekende hen uit mijn geheugen," legde hij uit in Mojo. "Het gezicht van George was het moeilijkste. John, Paul en Ringo waren gemakkelijk, maar George was altijd een probleem. Ik kreeg het maar niet goed. Dus pakte ik een krant met een foto van hem en knipte de ogen en de mond uit."

 

Volgens Johns vriend, Pete Shotton, werd de foto's uitgezocht bij Lennon thuis, in Kenwood: "John, Paul en ik zelf waren een hele avond in de weer met bladeren door stapels kranten en tijdschriften om foto's te zoeken van de Beatles. Die knipten we dan uit en plakten ze op. De resultaten van ons werk werden later gevoegd tussen de tekeningen van Klaus Voormann."

"De foto van Ringo met het gestreepte hemd kwamen uit een tijdschrift," vertelt  Voormann, "Op de foto had een meisje een poster tegen de muur. Vandaar die rare hoek. Ik zocht speciaal naar foto's waarop John gezichten trok of Paul aan het lachen was. Gewoon foto's die hen van van hun vriendelijke kant tonen."

"Er was een afbeelding bij waarop Paul op het toilet zit. Ik denk dat die in  Hamburg werd getrokken."

Klaus herinnert zich de voorstelling van het afgewerkt geheel. "Ik trok naar het  EMI kantoor, naar het bureel van George Martin en ik zette het karton daar op een lage kast. Brian Epstein was er bij, George Martin, zijn secretaresse en de vier gasten. Ik had er schrik voor, want niemand zei een woord. Ze keken alleen maar. Ik dacht, verdomme, ze vinden het maar niks.

Paul kwam naar voren, om iets te onderzoeken. Toen zei hij: "He, dan ben ik, op de pot!" George Martin keek er naar en riep: "Dat kun je niet tonen!" Paul weer: "Maar nee, dat is fantastisch!" Maar toen dacht hij er even over na en zei dan toch: "Misschien moeten we die er toch maar afhalen."

Dat brak het ijs.

Toen begonnen ze allemaal door elkaar te praten. Iedereen vond het goed, George vond het goed, John vond het goed, Ringo vond het goed. Ik keek naar Brian, die in een hoekje stond... met tranen in zijn ogen. Ik dacht: "Oh, nee… wat is die bezig?" Hij kwam naar me toe en zei: "Klaus, dit is precies wat we nodig hebben. Ik had er schrik voor dat het niet goed zou komen, maar ik weet dat dit de prefecte hoes is. Bedankt!""

Klaus heeft zichzelf ook op de hoes getekend: een klein figuurtje, aan de rechterzijde, tussen de hoofden van John en George.


In The Beatles Anthology vertelt Paul: "We vonden het geweldig dat er kleine dingetjes uit de oren kwamen en hoe hij die kleine collage had gemaakt tussen die grotere tekeningen. Hij kende ons ook goed genoeg om ons echt te vatten in die tekeningen. We waren geflatteerd."

 

De titel van de plaat stond nog niet vast. Die werd pas beslist op 2 juli 1966, terwijl de Beatles op tournee waren, in Tokio. Lange tijd werd Abracadabra overwogen, maar die titel bleek iemand anders al te hebben gebruikt. Andere kandidaten waren: Magic Circles en Beatles On Safari, Bubble And Squeak en Free Wheelin' Beatles. Uiteindelijk was iedereen het eens over  Revolver. De titel is een referentie naar de beweging (to revolve) van de plaat op de draaitafel en heeft niets te maken met een wapen.

Voor de achterhoes, werd een zwart-wit foto van Robert Whitaker gekozen, waarop de bekende gezichten verborgen zijn achter zonnebrillen. De foto werd getrokken tijdens het draaien van de promo filmpjes voor 'Paperback Writer' en 'Rain'. Voor de Amerikaanse Capitol versie van Revolver werd een lichtjes afwijkende foto gebruikt.


 

Op 11 maart 1967 wordt Revolver verkozen tot "Beste LP hoes van 1966", tijdens de negende uitreiking van de jaarlijkse Grammy onderscheidingen.

04-04-07

Beatles hoezen 6: Rubber Soul

RUBBER SOUL


Rubber Soul - Robert Freeman

Robert Freeman wou een foto vanuit een ander perspectief en met een nieuwe kleur tonalitiet. Hij zocht naar een combinatie van bruin, zwart en groen, om een monochroom effect te krijgen. Daarom liet hij de vier suede jassen dragen en plaatse hen voor een rhododendronstruik. Freeman meent zich te herinneren dat de foto werd getrokken in de tuin van Kenwood, Lennon's huis in Weybridge.
Mark Lewisohn en Piet Schreuder beweren echter dat het gebeurde in een bos  in Old Lane, Hatchford End bij Cobham.

 

Enkele dagen later kwamen de Beatles samen in het appartement van een vriend omde meest geschikte foto uit te kiezen. Robert Freeman projecteerde de dia's op een witte karton, met de afmetingen van een LP-hoes. Plots begon de karton zaxhtjes weg te glijden. Daardoor werd de projectie vervormd en de gezichten lang gerekt. Ze vonden het resultaat mooi en vroegen Robert of hij het zo kon afdrukken. En dat lukte.

Freeman zelf is niet tevreden over het resultaat. Hij vind dat het budget dat EMI hem ter beschikking had gesteld te beperkt was. In een van zijn fotoboeken drukte hij later de foto af in sepia-tinten (kijk ook op bladzijde 196 van The Beatles Anthology boek). Dat was het resultaat waarnaar hij streefde: een afspigeling van de veranderingen in het leven van de vier jonge mannen..


de sepiaversie in een boek van Robert Freeman

 

De titel is een woordspeling op "Plastic Soul". Dat was een uitdrukking waarmee zwarte muzikanten smalend de muziek van The Rolling Stones omschreven. Op Anthology 2 kun je horen hoe Paul uitroept "Plastic soul, man, plastic soul", na take 1 van ‘I'm Down’.

 

De vier gezichten op de hoes zijn herkenbaar genoeg, zodat er geen groepsnaam nodig was.

 

Voor de achterhoes werden acht rechthoekige zwart-wit foto's van Robert Freeman gekozen. Twee van elke Beatle.


Achterhoes van Rubber Soul - foto's Robert Freeman

27-03-07

Beatles hoezen 5: Help!

HELP!

 

1

 

Help! - Robert Freeman

 

Ook voor de hoes van de volgende LP, Help!, wordt de fotograaf Robert Freeman gevraagd voor het ontwerp.

De foto werd getrokken in de Twickenham Film Studio nabij London, waar de Beatles de laatste scenes draaiden voor hun tweede film Help!. Freeman’s idee was met seintekens de letters H, E, L en P te spellen, waarbij elk van de vier Beatles een andere letter zou uitbeelden. De inspiratie daarvoor had hij opgedaan toen hij aanwezig was bij de opnamen van een scène in de Zwitserse Alpen, waarbij de Beatles, helemaal in het zwart gekleed, aan het dollen waren in de sneeuw. Ze zwaaiden daarbij met hun armen in de lucht, terwijl de muziek speelde.

In de studio werd een speciaal geconstrueerd platform opgericht, met een wit geschilderde achtergrond. De vier jonge mannen droegen zwarte hoeden, jassen en kapes uit de voorraden van de filmstudio. "Maar wanneer ze hun armen in de juiste houdingen hadden, kwam dat niet goed over," herinnert Freeman zich.  "Daarom improviseerden we wat en zochten naar houdingen die er goed uitzagen. "

Op een half uurtje was alles achter de rug.

Achteraf draaide Freeman enkele beelden ook nog eens om, om een mooie compositie te krijgen.  Dat is duidelijk merkbaar aan een paar details: de jassen van John, George en Ringo zijn allemaal verkeerd dichtgeknoopt.

 

2

 

John, George en Ringo terug omgedraaid.

 

In Nederland werd een andere versie van de hoes van Help! Gedrukt, met het logo van Shell als  achtergrond. Het merendeel van deze variante werden in Nederland gedrukt, maar een aantal werden in Zweden geperst. De plaat was bedoeld voor personeelsleden van de olieproducent en was nooit commercieel verkrijgbaar.

3

De befaamde Nederlands-Zweedse  Help! hoes.

 

In de loop der jaren was er wat discussie of de houdingen van de Beatles nu wel of niet een betekenis hadden. Dat werd nog wat onduidelijker omdat in de Verenigde Staten, de foto’s in een andere volgorde werden geschikt – van George-John-Paul-Ringo naar George-Ringo-John-Paul (omdat Paul dan naar het Capitol logo wees?). En de afbeelding van George is ook, nog eens terug gespiegeld. Hoe je het ook draait of keert: het blijft onzin. Het was dan ook niet echt bedoeld om iets uit te drukken, het was gewoon iets wat er goed uitzag.

4
De Amerikaanse versie van  Help!

 

Om de titels van de liedjes op de hoes te krijgen, werden de foto’s van de Beatles ook nog eens verkleind voor de Amerikaanse versie van Help!.

Er is geen begeleidende tekst op de achterhoes, maar zoals bij A Hard Day’s Night, zijn er weer vier portretten gemaakt door Freeman.

5
De achterzijde van de Britse Help!  - Robert Freeman
 

18-03-07

 Beatles hoezen 4: Beatles For Sale

BEATLES FOR SALE

 

 

 


 

 

 

 

Beatles For Sale - Robert Freeman

 

In de herfst van 1964 vergaderden de Beatles met hun manager Brian Epstein en de fotograaf Robert Freeman om te brainstormen over de hoes van hun volgende langspeelplaat. Die plaat moest nog voor de Kerstdagen in de winkels liggen. Er werd overeengekomen dat het een openklapbare hoes moest zijn, met een foto in kleur en niet in een studio getrokken. Zo'n openklapbare hoes was een revolutionair idee, nog nooit eerder door iemand gebruikt.

 

Op een frisse najaarsdag nam Robert Freeman de vier muzikanten mee naar Hyde Park in het centrum van Londen.Hij had hun verteld dat ze niets speciaals hoefden aan te trekken. Ze droegen toch al meestal zwarte kledij, met witte hemden en zwarte sjalen. Omdat het al bijna zeven uur 's avonds was en het snel donker werd, moest het allemaal snel gebeuren. Zowel de foto voor de voor- als de achterhoes werden binnen een uurtje getrokken. 

 

Voor de foto aan de voorzijde, hield een assistent een tak vast, met nog wat herfstbladeren aan. Dat gaf wat kleurijke vlekken vooraan in beeld. Voor de foto op de achterhoes, klom Freeman in een boom, zodat hij hen van bovenaf kon trekken, tegen een achtergrond van gevallen bladeren. Het werd zijn favoriete foto van de Beatles.

 

 

de foto van de achterhoes - Robert Freeman

 

De herfstkleuren en de gelaatsuitdrukkingen van de foto's zowel de voor als de achterzijde van Beatles For Sale leken de vermoeidheid weer te geven waarmee de Beatles te kampen hadden nu hun beroemdheid en het niet af latende toerschema hun tol begonnen te eisen. 

 


Beatles For Sale poster

 

Voor de binnenzijde van de uitklaphoes, werden twee zwart-wit foto's gekozen die de hoogtepunten van het drukke jaar symbolizeerden:

  • een scene uit hun Amerikaanse tournee: de Beatles tijdens hun optreden in het Coliseum in Washington DC, op 11 februari, 1964. Een prachtige foto, waarop de fotograaf terecht heel fier is;
  • een beeld dat herinnert aan hun eerste film: A Hard Day's Night werd in de Twickenham Film Studios opgenomen. De foto is getrokken aan de inkom van het zaaltje waar de Beatles elke avond de regisseur, Richard Lester, keken naar de opnamen van die dag. Ze poseerden er voor een wand met een collage van foto's uit diverse films.


Beatles For Sale - de opengeklapte binnenhoes - Robert Freeman

 

De tekst op de binnenhoes was - voor het eerst - van de hand van Derek Taylor.

11-03-07

Beatles hoezen 3: A Hard Day's Night

A HARD DAY'S NIGHT


A Hard Day's Night - Robert Freeman

Voor de hoes van derde plaat van The Beatles, werd Robert Freeman opnieuw gevraagd. Omdat het om de soundtrack van de film A Hard Day's Night ging, stelde hij voor een suggestie van beweging weer te geven door opeenvolgende foto's naast elkaar te plaatsen. Vier rijen met elk vier portetten, omkaderd alsof het beelden zijn uit een film. De foto's van de vier individuele Beatles werden getrokken in de studio van Freeman, in London. Hij vroeg hen om telkens een ander gelaatsuitdrukking aan te nemen.

 

De foto's werden ook gebruikt aan het einde van de film.

 


Deze Britse filmposter had zelfs nog meer beelden

 

Terwijl de oorspronkelijke Britse uitgave een blauwe omkadering had, werd die in andere landen vervangen door een rode rand. Dat was onder andere het geval met de Braziliaanse en Amerikaanse uitgaven. De Amerikaanse tegenhanger van A Hard Day's Night had trouwens slechts vier grote foto's in plaats van de zestien kleinere, waarmee het oorspronkelijke idee helemaal werd teniet gedaan.


De Amerikaanse en Braziliaanse uitgaven

 


Het programmaboekje bij de Duitse film had ook een rode omkadering. Merk op hoe acteur Wilfred Brambell er tussen is geslopen.

 

De tekst op de achterhoes was -voor het laatst - geschreven door Tony Barrow. Er staan ook nog eens vier portretten bij van The Beatles, gemaakt tijdens de filmopnamen. Ook deze foto's werden door Robert Freeman getrokken.  

 


De achterzijde van A Hard Days Night - Robert Freeman

07-03-07

Beatles hoezen 2: With The Beatles

WITH THE BEATLES

with


With The Beatles - Robert Freeman

 

In augustus 1963 verbleven de Beatles, tijdens een zomertournee langs de Britse kuststeden, een weekje in een hotel in Bournemouth. Op uitnodiging van Brian Epstein, kwam de jonge jazz-fotograaf Robert Freeman (27), een paar dagen bij hen op bezoek, om wat foto's te trekken.

Wanneer George Martin belde dat er een foto nodig was voor de hoes van de tweede LP van de Beatles album, vroeg Brian hem of hij wat ideeën had. Robert stelde voor om iets te doen met schaduw, iets dat aansloot bij het imago van de Beatles in hun zwarte kledij. Iets in de aard van zijn zwart-wit foto's van jazz artiesten.

Freeman herinnert zich dat de volgende dag alles werd klaargezet in de eetzaal van het Palace Hotel: met de kastanjebruinen fluwelen gordijnen als achtergrond en het natuurlijke licht dat van opzij binnenviel door de grote ramen.

2


Robert Freeman's boek - A Private View

 

Paul McCartney meent nochtans dat de sessie plaatsvond in een gang: "Hij sleepte vier stoelen aan en zette die klaar in de gang. Het was helemaal niet zoals in een studio. De gang was eerder donker en er was een raam aan het einde. Door die natuurlijke lichtinval te gebruiken verkreeg hij dat beeld."

Freeman zette Ringo opzettelijk wat lager om geen vier koppen in een rij te krijgen. Ringo was trouwens al wat kleiner en hij was als laatste bij de groep gekomen. Freeman herinnert zich niet dat hij hen expres in een bepaalde volgorde heft geplaatst, maar merkte achteraf dat de volgorde net omgekeerd was ten opzichte van die van de eerste hoes, Please Please Me.

 

Freeman gebruikte een erg gevoelige film, met grove korrel en een telelens van 180 mm. Binnen een half uurtje was één van de allerbekendste hoezen in de muziekgeschiedenis ontworpen.

Paul: "Hij verkreeg dat sfeervolle beeld, waarvan mensen denken dat er eindeloos is aan gewerkt met de grootst mogelijke technische details. Maar het duurde nog geen uur. Hij zette zich, nam een paar foto's en klaar was hij... Robert was goed. Ik hield veel van zijn foto's."

 

Hoewel de Beatles blij waren met het resultaat – het riep herinneringen op aan de foto's die Astrid Kirchherr en Jürgen Volmer van hen trokken in Hamburg in 1960 – was dat niet voor iedereen het geval. Tony Barrow, die de publiciteit voor de groep verzorgde, schreef in het fanblad Beatles Monthly dat "Brian Epstein ontgoocheld was over de foto en dat de Beatles hem onder druk zetten om hen te steunen en de foto door te drukken bij de platenmaatschappij."

De verantwoordelijken bij EMI vonden dat de foto "shockerend humorloos" was. "Waar is de vreugde? Waarom kijken ze zo streng? Wij willen blije Beatles voor blije fans."

 

3

Blije Beatles voor blije fans - een ongebruikte outtake van de sessie - Robert Freeman

 

Bovendien werden dat soort zwart-wit foto's voordien enkel gebruikt voor jazzplaten, waarvan het ontwerp doorgaans kwalitatief hoogstaand was. Voor populaire muzikanten werd zoiets gewoon weg niet gedaan.

Uiteindelijk wonnen de Beatles het pleit en werd de hoes één van de meest herkenbare beelden van de groep.

 

Opnieuw werd de hoestekst voor de achterzijde toe vertrouwd aan Tony Barrow.

In de Verenigde Staten werd dezelfde foto gebruikt voor de eerste plaat die er werd uitgebracht door Capitol: Meet the Beatles!. Hiervoor werd de foto echter blauw getint.

Meet_the_Beatles


Meet The Beatles - USA album

 

Freeman werd nooit aangesteld als de officiële fotograaf van de groep, maar hij zou hen in de volgende drie jaar dikwijls blijven trekken. Paul McCartney omschreef zijn foto's later als "van de beste die er van de Beatles zijn gemaakt".

 

 

Meet_the_Residents

De hoes werd - zoals trouwens alle hoezen van de groep - regelmatig geïmiteerd of geparodieerd. Een voorbeeld is de hoes van Meet the Residents:

 

 

 

03-03-07

Beatles hoezen 1: Please Please Me

De hoezen van de Britse Beatles LP's

 

Bij het schrijven van dit artikel heb ik informatie gehaald uit deze boeken: 'Yesterday' door Robert Freeman, The Beatles Anthology book, door The Beatles, 'Many Years From Now' door Miles, 'In My Life' door Pete Shotton, 'The complete EMI Recording Sessions' door Mark Lewisohn en 'The Beatles London' door Mark Lewisohn en Peter Schreuder.

Voorts vond ik interessante informatie op talrijke websites.

 

Deze tekst werd, in een vroegere versie, voor het eerst gepubliceerd, in het Engels, in het tijdschrift Beatles Unlimited.

 


THE BEATLES

Bijna in dezelfde mate waarin hun muziek de wereld heeft veranderd, hebben de hoezen van de hun langspeelplaten mee geholpen de regels te veranderen van hoe een hoes er moet uitzien. Zowat alle hoezen van de originele Britse LP's werden geïmiteerd en geparodieerd door diverse artiesten.

Jammer genoeg werden die hoezen echter, zoals dat ook met de muziek zelf het geval was, veranderd en bijgewerkt voor de Amerikaanse platen.

En, tenminste wat de hoezen betreft, geldt ook voor de cd-uitgaven. Met uitzondering van Sgt. Pepper’s en de luxe uitgave van de Dubbele witte zijn die hoesjes allemaal slechts een verminkte uitgave van het origineel.

 

Natuurlijk werden, zoals dat ook mij de muziek gebeurde, verschillende ideeën uitgeprobeerd, voor de juiste hoes werd gevonden voor elke LP. Een aantal ideeën werden zo uitgewerkt, om dan twe worden verworpen.

 

In deze serie kun je het verhaal lezen achter de hoezen van de oorspronkelijke Britse LP's van de Beatles.

 

deel 1

PLEASE PLEASE ME

 

please

Please Please Me - Angus McBean

 

Toen er voor het eerst overlegd werd hoe de eerste plaat van de Beatles zou heten, stelde hun producer, George Martin, Off The Beatle Track voor. Er kon dan bijvoorbeeld een foto getrokken worden bij het paviljoen van de insecten, in de Londense zoo. Die ligt immers vlakbij de EMI studio in Abbey Road, noord Londen, waar de plaat was opgenomen.

Paul zette meteen wat schetesen op papier. George Martin stelde een fotograaf voor, waar hij eerder al mee had samengewerkt: Angus McBean.

 

2

 

Please Please Me - Paul McCartneys schets. Hoewel John Lennon kunstschool had gevolgd, was het vooral Paul die nauw betrokken was bij het ontwerpen van de hoezen van De Beatles.

 

De directie van de dierentuin wou echter geen toestemming geven.

George Martin vond het echter een goed vondst en toen bleek dat de Beatles de titel niet zouden gebruiken, hield hij hem voor zijn eerste plaat met instrumentale covers van hun nummers, uitgebracht in 1964.

3


George Martin's album

 

In de derde week van januari 1963 vond een eerste fotosessie plaats, in de studio van Angus McBean, in zijn huis in London. De Beatles droegen voor de gelegenheid hun splinternieuwe rood-bruine fluwelen kostuums. Eén van de foto's werd, in september 1963 gebruikt voor het hoejse van de EP The Beatles’ Hits en later, in Amerika, voor de door het label Vee Jay uitgebrachte plaat Introducing The Beatles. Voor deze hoes werd de oorspronkelijke foto echter gespiegeld.

4

 

UK EP-hoes

 

5


USA - Introducing The Beatles album

 

Die eerste fotosessie was niet geheel bevredigend en er werd een tweede keer afgesproken. McBean sprak met hen af in het Londense kantoor van de platenmaatschappij EMI in Manchester Square. Dat gebeurde ergens midden in februari 1963. De fotograaf herinnerde zich later: "Eens door de voordeur kwam ik in het trappenhuis. Er keek iemand over de leuning - Ik vroeg of de jongens daar waren en het antwoord was "ja". "Wel", zei ik, "laat ze zo over de leuning hangen en ik trek ze van hier uit."

Ik had mijn gewone portretlens op, dus ging ik op mijn rug liggen, om zo de foto te trekken. Ik klikte een paar keer en zei "Dat zal het zijn."

 

6


Please Please Me - foto sessie

 

Er werden een paar verschillende foto's getrokken van de vier jongens die over de reling van de eerste verdieping naar beneden keken naar de ingang van het gebouw.

 

Maar niet iedereen was tevreden. Op 5 maart trok de EMI fotograaf John Dove wat publiciteitsfoto's van de Beatles in en rond het EMI-kantoor. Op een aantal van deze foto's zijn ook muziekuitgever Dick James, producer George Martin en manager Brian Epstein te zien.

Na afloop probeerde hij ook een geschikte foto voor de hoes te maken, met de Beatles gekkend rond een parkeermeter op het nabijgelegen Montague Place en van de trappen springend van de EMI studio (later herdoopt in de Abbey Road Studios).

7


Op de trapppen van de platenstudio - John Dove

 

8


Rond een parkeermeter op Montague Place - John Dove

 

Uiteindelijk werd beslist dat de foto van Angus McBean in de trappenhal nog de beste optie was.

De hoes maakte de trappenhal zo beroemd dat wanneer einde jaren ‘90 het EMI kantoor aan Manchester Square werd ontruimd om te verhuizen naar een andere locatie, de trappenhal werd ontmanteld en nauwgezet terug opgebouwd in het nieuwe kantoor.

 

Naast de hoes van de eerste plaat, werden een aantal varianten van deze sessie gebruikt voor deze platen:

 

9


de Britse EP The Beatles (N°1)

 

10


de compilaties The Beatles 1962-1966 (de rode)
en The Beatles 1967-1970 (de blauwe)

 

11


de bootleg cd Come Together (The Beatles In The ‘90s)

  

De tekst op de achterzijde van de hoes werd geschreven door de journalist Tony Barrow, die werd ingehuurd door Brian Epstein.

 

Op de binnenhoes van de eerste oplage werd reclame afgedrukt voor "Emitex" doekjes om vinylplaten mee te reinigen.

 

 

In januari 2001heeft een werknemer van een poetsfirma in het kantoor van EMI in west Londen een doos weggegooid met daarin 450 negatieven. Nochtans stond op de doos aangegeven: "Geen rommel — niet weggooien."

De belangrijkste verliezen zijn de zeven negatieven van de foto's die door Angus McBean werden getrokken voor de hoes van Please Please Me. In februari 2007 werd de poetsfirma door EMI en Apple Corps samen aangeklaagd om een schadevergoeding van 1,1 miljoen euro te betalen.