07-07-08

Verhuis

Peerke's Plaatjes krijgt een nieuw adres. Ik weet nog niet of dat permanent zal zijn of tijdelijk.

Ik ondervind hier nogal veel problemen met de opmaak en ga eens kijken of dat elders ook het geval is.

In ieder geval kun je de beloofde post, over het verhaal achter 'Two Daughters and a Beautiful Wife' van de Drive-By Truckers lezen op mijn nieuwe blogadres: http://peerkesplaatjes.blogspot.com/

 

En een stukje over Bob Dylan's Real Live en zijn eerste concert op Belgische bodem, met een verslag van uw aanwezige reporter.


18:52 Gepost door Peerke in persoonlijk | Permalink | Commentaren (4) | Tags: verhuis, nieuwe blog, drive-by truckers |  Facebook |

10-06-08

Generatieconflict

 decoration

Petje: Nog een jaar of twee drie en dan zijn er geen cd-winkels meer. Dat is passé. Die zijn gewoon niet meer leefbaar.

Bierbuik: Denkt ge? Ik denk van niet. Allee, dat hoop ik toch. Ik zou het spijtig vinden. Voor mij is een echte cd toch iets anders dan zoiets wat ge zelf brandt. Ik heb dat toch veel liever dan die dingskes op uwe computer of een mp3-speler of zoiets. Dat is toch echter.
En ge hebt dan ook een schoon hoeske daarbij en zo. Dat is toch veel chiquer. 

Petje: Beu, voor mij hoeft allemaal niet, hoor. Ik vind het juist allemaal veel gemakkelijker. Een beetje googelen en ik vind alles wat ik wil. Ik haal het binnen, luister een paar keer en als het mij niet aanstaat vliegt het de  prullenbak in. Ander en beter! 

Bierbuik: Maar dat is allemaal zo vluchtig. Vroeger ging een plaat veel langer mee. Dan hoorde ge iets nieuw van Springsteen of zo maanden en maanden lang op de radio. Nu, hoop en al, ene keer of drie en 't is al weer gedaan.
Het gaat veels te rap allemaal, tegenwoordig.
Vroeger moest ge ook echt gaan zoeken naar iets. Van tijd duurde het maanden of zelfs jaren eer ge een bepaalde plaat vond. Ik ging regelmatig naar Maastricht, Luik of Aken, speciaal om daar te gaan kijken in de platenwinkels. En als ik al eens in Amsterdam, Londen of Parijs was, dan zat ik zeker de helft van de tijd in de tweedehandszaken. Want daar had ge het meeste kans om iets speciaals te vinden.
Dah hoorde ge iets van iemand of ge had er iets over gelezen of zo. Ik had altijd lijstjes in mijn zakken zitten met platen die ik wou hebben. Tim Buckley, Nick Drake, Fred Neil, Tim Hardin... Die kon ge niet zomaar overal vinden. Daar moest ge lang naar zoeken.
En na een tijdje kenden al die mannen van die platenwinkels u en die hielden dan van tijd iets op zij, speciaal voor u. "Is dat niks voor u?" vroeg die dan en dan had 'm een plaat van Sandy Denny of zo.
Gelooft ge dat ik er zeker vier jaar over gedaan heb om die drie platen van Nick Drake bijeen te zoeken? 

Petje: Alle jong. Dat is het 'm juist. Tegenwoordig kunt ge dat gewoon bestellen bij Amazon.com of cd-baby of zo.

Bierbuik: Ja, maar dat zoeken was zeker even plezant als het vinden zelf. Als ge dan iets speciaal gevonden had, dan liep ge daar zo mee op straat. En van tijd kwam ge dan iemand tegen die dat ook kende en die sprak u dan aan. Zo van: "waar hebt ge dat gevonden?" 
Zo zijn The Rolling Stones ontstaan. Keith Richards zat op de trein en toen kwam Mick Jagger daar binnen en die had een paar bluesplaten bij: Muddy Waters en Chuck Berry of zo. En dat waren LP's natuurlijk toen. Dat zag ge ten minste. Niet van die klein plastieke dooskes. En zo zijn die twee met elkaar aan de praat geraakt. En daarmee zijn The Rolling Stones begonnen.
Zoiets zou nu niet meer kunnen, denk ik.

Petje: Er zijn anders nu wel meer groepen dan vroeger.

Bierbuik: Ja, veels te veel, denk ik soms. Als ge nu een affiche bekijkt van Torhout-Werchter of zoiets...

Petje: Rock Werchter. Torhout is er al lang niet meer bij.

Bierbuik: Ja, voila, dat bedoel ik.  Vroeger was dat overzichtelijk: de een groep had gedaan, dan ging ge een pintje drinken en tegen dat ge terug waart stond de volgende klaar. Maar nu, ge weet toch niet waart ge naar toe moet. Ze spelen allemaal tegelijk, precies. En trouwens, de  helft van die namen heb ik nog nooit van gehoord.

Petje: Ge moet keuzes maken, he. Uw programma een beetje uitstippelen van te voren. Ge moet met uwen tijd meegaan, he.
Seffens gaat ge nog zeggen dat de klank van die vinylplaten "zoveel warmer" was dan die van de cd's.

Bierbuik: Dat is ook zo. Er zijn er al veel terug van gekomen, van dat digitaal opnemen: Ry Cooder, T-Bone Burnett, Dylan, Neil Young... Allemaal.

Petje: Ja ja, maar ge moet toch toegeven dat cd's een heel stuk gemakkelijker zijn dan vinyl. Als ge een bepaald liedje wilt horen, kunt ge dat gewoon opzetten. En als u iets niet aanstaat slaat ge dat gewoon over. Of als ge een andere volgorde wilt... allemaal geen probleem. Geen geprul met die naald en zo. En ge hoeft zeker niet meer om het kwartier op te staan om die plaat om te draaien.
En in de auto hoeft ge u ook niet meer te behelpen met cassettes. Of vond ge die ook "warmer klinken' misschien. 

Bierbuik: Nee, nee. Cassettekes, pfff... nee dat was prul.
Maar die grote hoezen van die LP's vond ik toch veel schoner. Dikwijls kon ge die dan openklappen. En in die hoes zat dan soms ook nog eens iets speciaals: een sticker, een blad met de teksten of een poster of zo.
En in tweedehands-LP's kwam ge van tijd een bespreking tegen, uit de Humo of, in Holland, uit Oor.
Ik heb zelfs ooit een liefdesbrief gevonden in een oude LP.

Petje: Ja, dat zal wel, maar met een mp3-speler kunt ge overal muziek beluisteren. Op de fiets of in de bus of zo. Dat kon met een LP niet.

Bierbuik: Maar is dat beter? Dat neemt toch ook een deel van de charme weg. Een plaat opzetten dat was zo een beetje een ritueel. Dat had iets. Daar zette ge u voor. Daar luisterde ge naar. En ondertussen bekeek ge de hoes. Dat ge nu overal muziek kunt luisteren maakt het allemaal minder waard, vind ik. Het is zo vluchtig geworden.

Petje: Maar nu kunt ge de groepen ook van te horen beluisteren op MySpace. Als ik iets niet ken ga ik altijd eerst eens kijken op hun homepage en dan kunt ge al een paar dingen beluisteren. Met sommige artiesten hebt ge zelfs rechtstreeks contact. Kunt ge wat commentaar geven.
En de clipkes en zo staan allemaal op YouTube.

Bierbuik: Dat is nog zo iets: er zijn toch geen muziekprogramma's meer op TV. Vroeger had ge iedere zaterdag Rockpalast op Duitsland en iedere week TopPop op Holland. Ik weet nog toen Iggy Pop de boel kwam afbreken. In zijn bloot lijf, viel die de planten aan en die beet daarin en zo.

....

31-05-08

Verleiding

platenwinkel

Zeg eens eerlijk: kun jij hier aan voorbijlopen zonder even binnen een kijkje te gaan nemen?

12:07 Gepost door Peerke in persoonlijk | Permalink | Commentaren (16) | Tags: platen, winkel, verleiding |  Facebook |

27-05-08

Een dode mus

Ken je de Dead Parrot sketch van Monty Python? Een man heeft een mooie blauwe papegaai gekocht. Maar die blijkt dood  te zijn. Hij brengt hem terug naar de winkel.
"Vind je hem niet prachtig, meneer?" probeert de verkoper.
Ik voel me net als John Cleese serieus in de zak gezet.
Onze TV heeft het begeven. Nu vind ik dat niet zo erg. We hebben er jaren geen gehad.
Maar ja, we hebben drie dochters in huis en die kunnen niet zonder.
Dus moest er een nieuwe TV komen.
En tegenwoordig moet dat dan digitaal zijn. Dat beeld is zoveel mooier en scherper. Een INDI box dus. En een speciale HDMI kabel, want anders heb je nog kwaliteitsverlies. Kortom: we kopen een TV van 700 euro en betalen 1200 euro. Zo gaat dat.
Een week later komen ze die spullen installeren. Veel uitleg is niet nodig want alles gaat vanzelf.
Tot 's avonds iemand  de TV wil aanzetten. Geen beeld. Een foutmelding. Dat onze TV de HDMI kabel niet ondersteund vanwege een kopieerbeveiliging. Dat we met een componentenkabel moeten aansluiten.
Via de video kunnen we nog wel TV kijken, maar die zet zich na vijf minuten in slaapstand. Elke vijf minuten.
Dus nemen we op waar we naar kijken. Dan is het beestje actief.
De volgende dag komt er een technicus van de firma. Dat kan alleen tijdens de werkuren. Ik race even naar huis, om die man binnen te laten.
Hij leest de foutmelding, krabt zich in het haar en stelt voor: "Ga de HDMI kabel omwisselen voor een componentkabel. De TV gaat wel via de gewone scart aansluiting. Dat is wel niet digitaal, maar het beeld is toch goed."
Die avond ga ik dus terug naar de winkel. De nieuwe kabel is een meter langer en 5 euro goedkoper. Maar hij past niet. De gaatjes staan te kort bij elkaar en een van de pluggen valt er steeds uit.
Trouwens, we hebben nog geen beeld. Ook niet als ik de pluggen er in blijf duwen.
Opnieuw naar de winkel. De vriendelijke man heeft ook nog nooit van het probleem gehoord. "Het is het allernieuwste model van de TV's. Misschien is die beveiliging iets nieuws. Ik zal eens met de fabrikant bellen. Na het weekend laten we u iets weten."
Vandaag krijg ik dus het bericht. Hij heeft zowel met de fabrikant van de TV als van de INDI gebeld. Ze kennen het probleem, maar kunnen er nu niets aan doen. Zodra ze een oplossing hebben wordt die via de kabel verzonden en worden we verwittigd. Neen, hij weet niet wanneer dat zal zijn.
Wat moet ik daar nu mee?

Ik kan er echt niet bij waarom je een digitale TV zo zou beveiligen dat digitale ontvangst onmogelijk is. 

26-05-08

Oud

Voila. Het is officieel. Ik ben een oude zak.

Jarenlang heb ik mezelf wijsgemaakt dat ik nog "mee" was. Vrienden van vroeger, mannen met wie ik uren kon doorbomen over muziek, kijken verbaasd op wanneer ik hen vraag waar zij nu naar luisteren. Zij houden zich al lang niet meer bezig met popmuziek. Sommigen zijn overgestapt op klassiek. Voor anderen hoeft het allemaal niet meer. De knop van het radiotoestel is voor eeuwig vastgeroest op Radio 2 of Radio Donna.

Ik dacht altijd: daar doe ik niet aan mee. Ik lees trouw elke maand Mojo, Uncut of Heaven. Dagelijks schuim ik het net af om de interessante blogs en fora te lezen. Nieuwe dingen ontdek ik via MySpace of Last FM. Of het enige muziekprogramma op TV: Later... With Jools Holland.

Ik doe niet mee met dat legertje van mensen die beweren "in onzen tijd, toen werd er nog muziek gemaakt." Integendeel zelfs: ik heb meer cd's in mijn kast staan die zijn uitgebracht sinds  pakweg 2000 dan van de twee decennia daarvoor.

Maar nee, dit weekend is het allemaal pijnlijk duidelijk geworden: ik heb mezelf wat wijs gemaakt. 

Het begon met Hoochiecoochie. In zijn stukje "Schrijven over muziek" legt Martin Pulaski uit hoe het komt dat hij zo graag terugblikt naar oudere dingen. Een zeer herkenbare uitleg. Het enige verschil is dat ik van negenenvijftig ben. Mijn "hoogtepunt" ligt dus in de jaren zeventig. The Modern Lovers, The Clash, David Bowie en Talking Heads waren mijn helden. En Elvis Costello natuurlijk.

Daarna klikte ik door naar Roen's Ranch. Hij verwees in zijn concertverslag over Tift Merritt naar een stukje van Auke Kok in de Nederlandse krant NRC onder de titel "Americana is muziek voor oudere, gescheiden mannen".

Zo, daar staat het zwart op wit: ik ben oud. Want ik hou van Americana.
Even dacht ik nog: ik ben niet gescheiden, dus dat valt nog wel mee.

Maar toen las ik in de Humo de cd-bespreking van de nieuwe van diezelfde Elvis Costello. (godb) besluit zijn lovende stukje over Momofuku met de woorden: "Hebt u die cursus Heuristiek van de Duitse Literatuur nu overigens al geblokt, of hebt u weer te lang in de Humo zitten lezen?"

Meteen is het weer duidelijk: het doelpubliek van het onafhankelijke weekblad voor radio en televisie is tussen de 16 en 22. Na je studententijd wordt je blijkbaar niet meer verondersteld naar muziek te luisteren.

Of alleen nog naar muziek voor oude zakken. Americana, dus.
Zoals ik.

22-01-08

Een filmpje

Emmylou Harris en Daniel Lanois brengen twee nummers van haar cd Wrecking Ball. Is dit niet de mooiste muziek ter wereld?

23-12-07

de jaren tachtig

DE JAREN TACHTIG

 

In mijn herinnering waren de jaren tachtig er een van muzikale verdwazing. De gouden jaren van de punk waren voorbij. De New Wave was stilletjes verdampt. De radio werd beheerst door groepen als Duran Duran, Frankie Goes To Hollywood en zelfs A Flock Of Seagulls of Curiosity Killed The Cat.Strijkers en blazers kwamen uit een doosje en drummers werden massaal vervangen door drummachines.

 

Groten uit het verleden probeerden aansluiting te vinden bij de nieuwe generatie door hippe producers in te huren. Neil Young, Bob Dylan, Paul McCartney, Lou Reed, David Bowie... ga ze maar na, allemaal maakten ze hun slechtste platen in dit decennium: Trans, Re-Ac-Tor, Press To Play, Knock Out Loaded of Down In The Groove....

 

Om van de kapsels en de kleding maar te zwijgen.

 

Maar de cd-speler van de mini stereoketen in de keuken heeft er de brui aan gegeven en dus diepte in nog eens een cassette op.

En daardoor kreeg ik gelukkig weer een heel ander beeld van die tijd.

Kant 1

  • Don Dixon – Renaissance Eyes
  • Graham Parker - Temporary Beauty
  • Elliott Murphy - Niagara Falls
  • John Cale - Carabbean Sunset
  • Richard Thompson - When The Spell Is Broken
  • John Hiatt - Living A Little, Laughing A Little
  • Elvis Costello - Brilliant Mistake
  • T-Bone Burnett - River Of Love
  • Peter Case – Walk In the Woods
  • Marshall Crenshaw – Blues Is King
  • Patti Smith – Dancing Barefoot
  • The Smiths – Back to the Old House 
Kant 2 
  • REM – South Central Rain
  • Green On Red – Time Ain’t Nothing
  • Danny And Dusty – Song For The Dreamers
  • The Long Ryders – Ivory Towers
  • Del-Lords – Feel Like Going Home
  • The Del-fuegos – I Still Want You
  • The Blasters – Dark Night
  • Jason and The Scorchers – Pray For Me Mama
  • Guadalcanal Diary – Fear Of God In Heaven
  • Los Lobos - River Of Fools
  • Stevie Ray Vaughan – Tin Pan Alley 

Aah, de Domino jaren.  

Met dank aan Leo.