27-11-08

Brian Wilson signeert

decoration

Brian Wilson

 

Brian Wilson heeft altijd een apart gevoel voor humor gehad.

Aan het einde van de jaren tachtig begon hij, na een lange periode van zware psychische problemen, voorzichtig aan een comeback. Zijn psychiater vond het therapeutisch nodig dat hij ook opnieuw zou gaan optreden.

Na afloop van zo een show, ergens in Californië, kreeg Brian bezoek van Don Henley. De opper Eagle wou graag een handtekening van het legendarische genie achter de Beach Boys. Hij had speciaal daarvoor een exemplaar van diens recente solo LP meegebracht. 

Brian nam een pen en begon te schrijven: "to a great songwriter, from Brian Wilson".

Maar net wanneer hij de hoes terug wou geven, bedacht hij zich. Hij streepte "great' door en schreef in plaats daarvan: "good".

 

 


'Love And Mercy' uit 1988

 

24-11-08

I'm Your Fan

In de jaren tachtig en negentig was Don Was een veel gevraagd producer. Hij werkte met zowat alle grote namen: van The Rolling Stones, via Brian Wilson en Bob Dylan  tot Elton John. In 1988 was hij in Hollywood aan het werk met Iggy Pop. Als Stooges fan zag hij het als zijn plicht om Iggy terug de stevige rock ‘n’ roll toer te laten opgaan. En dat lukte hem aardig met Brick to Brick.

Tijdens de sessies kwam Leonard Cohen even op bezoek om Don even goedendag te zeggen en eens kennis te maken met de heer Pop  - James Osterberg voor zijn moeder en zijn rijbewijs. De twee leken het goed met mekaar te kunnen vinden. Vooral omdat ze allebei zeer geïnteresseerd waren in aangenaam vrouwelijk gezelschap. Avond na avond wisselden ze hun ervaringen uit, onder het genot van een lekker wijntje of een glas whiskey.

Op een avond kwam de Canadese bard aanzetten met een iets dat hij had opgemerkt in een gratis weekblad, de LA Reader. Daarin stond een contactadvertentie: “Mooi meisje, 23 en waterman, zoekt man met brein van Leonard Cohen en lijf van Iggy Pop, voor mentale èn fysische stimulans. Leeftijd geen probleem.”

Leonard stelde voor om het meisje helemaal uit de bol te laten gaan door samen op de advertentie in te gaan. Al haar verlangens zouden op slag vervuld zijn, zo wist hij.
Pop trok zijn wenkbrauwen even op, maar Leonard legde een beetje bedeesd uit, dat hij de laatste weken geen succes had gehad bij de vrouwtjes. “Laat nooit een kans voorbij gaan, Jim,” zei hij, “zeker niet wanneer iemand verklaart dat je precies bent waarnaar ze op zoek is.”
Jim was graag bereid om zijn nieuwe vriend uit de nood te helpen en hij zette dan ook mee zijn handtekening onder de brief die Leonard had geschreven. 

Een week later waren Iggy en Don de plaat aan het afmixen toen Leonard kwam binnenvallen in de controleruimte. Natuurlijk werd er snel geïnformeerd hoe het was afgelopen met dat grietje van die contactadvertentie. Cohen kreunde eens. “Toen ze begrepen had dat ik echt Leonard Cohen was wou ze alleen maar praten, praten, praten. En ik moest naar die verdomde liedjes van haar luisteren. Ik haat singer-songwriters… en zeker die van het Californische slag.”

 

Iggy Pop met 'Candy' uit Brick By Brick

 

Leonard Cohen met 'I’m Your Man'

16-03-08

Dennis Wilson - Bambu

Dennis_Wilson

 

 

 

 

 


Muziek is mijn leven

Zelfs voor dat Pacific Ocean Blue in de winkels lag, was Dennis Wilson al begonnen aan de opvolger. Tijdens die eerste sessies werkte hij aan overschotjes, zoals '(I Found Myself in a Wild Situation' en een nieuwe opname van 'School Girl'. Beide nummers waren een beetje aangebrand en misschien daarom wat storend bevonden voor de atmosfeer van de eerste plaat.
Uit deze sessies dateert ook de backing track voor 'Baby Blue Eyes'.

In mei geeft hij een interview aan David Leaf om Pacific Ocean Blue te promten. Maar hij wil het eigenlijk liever hebben over de opvolger. "[De platenmaatschappij] ziet het als één, twee, drie …  maar ik stop gewoon niet met opnemen. Je praat nu met een freak of iemand die er helemaal in op gaat. Ik woon praktisch in de studio en anders ben ik op tournee om muziek te spelen. Als ik naar het krot moet waar ik woon, haat ik dat. Muziek is alles. Het podium, opnemen, handtekeningen uitdelen, me zorgen maken of ik wel wordt gedraaid, me zorgen maken om tegen jou te praten… alles.
Als er een echte grote liefde is in mijn leven dan is het Karen Lamm en muziek. Klinkt belachelijk, niet? Ik hou er gewoon van. Ik doe het heel erg graag. Kom vanavond mee naar de studio, dan kun je me aan het werk zien..... het is een heel nieuwe aanpak... het nummer heet "He's a Bum." Er zitten wat gemene regels in - "he likes to do it on his hands and knees"."

Dankzij dat interview werd 'He's a Bum' een van de bekendste onuitgebrachte nummers van Dennis Wilson. Blijkbaar is er echter nooit meer dan een demo van opgenomen en wat er van verschenen is op bootlegs is een abominabele kwaliteit.


Bambu Productions

Deze sessies werden nog geproducet samen met Gregg Jakobson. Dennis en Gregg hadden plannen om samen een studio te bouwen op Hawaii: de Sunset Studios. Ze kochten daarvoor een stuk grond van zo'n 20 are aan de noordkust van Oahu. De bedoeling was om er te gaan wonen en te werken samen met andere muzikanten in de prachtige, vredige omgeving. Alles zou worden geregeld door hun nieuwe firma Bambu Productions.

"De naam Bambu kwam voort uit hun plannen voor een studio en verblijven in Hawaii,"  verklaarde de auteur Jon Stebins. "Sommigen menen dat het nooit echt de werktitel was voor de tweede LP, maar alleen voor het grotere plan er rond."

Natuurlijk kwam het plan nooit verder dan het dagdromen: Dennis had noch het geld, noch het doorzettingsvermogen. Uiteindelijk verloor hij zijn interesse. Jakobson zette de plannen, in een andere vorm, door nadat Dennis er uit was gestapt.


De niet zo zonnige Beach Boys

Maar ook de plannen voor een promotietournee voor Pacific Ocean Blue moest hij opgeven. Officieel wou Caribou niet genoeg geld investeren om blazers en strijkers mee te laten touren. Maar later is uitgekomen dat een aantal leden van de Beach Boys hem duidelijk lieten verstaan: als je solo gaat lig je eruit.

De relaties tussen de leden van de band waren in die tijd zo al erg verzuurd. Zo erg zelfs dat de band even splitte. Dat gebeurde in september 1977 – vlak nadat Pacific Ocean Blue op de markt kwam.

Het zal dan ook niemand verwonderen dat Carl en Dennis verkozen thuis te blijven terwijl Mike Love, Alan Jardine en Brian Wilson naar Fairfield, Iowa trokken om er een Kerstplaat te gaan opnemen, als laatste plaat om van het met hun platenmaatschappij af te raken.

Uiteindelijk was Dennis toch bereid één nummer bij te dragen: 'Holy Evening' (oook wel 'Morning Christmas' of 'Holy Holy') werd opgenomen in de Brother Studio, in Santa Monica. Zoals enkele jaren gelden bleek toen de Kerstplaat werd uitgebracht (met zo'n 25 jaar vertraging), was dit nummer veruit het beste geweest van het hele gedoe.
 
Deze M.I.U. sessies werden gevolgd door een drie weken durende tournee door Australië en Nieuw Zeeland, in februari en maart 1978. Carl en Dennis konden niet onder deze verplichting uit en trachtten dan maar hun frustraties te verdringen met alcohol en drugs.


Een nieuwe partner

Vermits Dennis grotere ambities had voor zijn tweede LP dan voor zijn impressionistische debuut had hij nood aan een vervanger voor Gregg Jakobson. Hij vond de perfecte man in Carli Muñoz.

De van Puerto Rico afkomstige Carlos C. Muñoz was in 1970 bij de tour band van The Beach Boys gekomen. In eerste instantie als percussionist, maar na het verdwijnen van Daryl Dragon had hij diens plaats ingenomen achter de piano. Van opleiding was hij jazz pianist, maar daarnaast schreef hij ook zelf nummers en arrangementen.

In april 1978 verzamelde een troep muzikanten in de Brothers Studio, de opnamefaciliteit speciaal gebouwd voor The Beach Boys. De muzikanten waren gerekruteerd uit de tourband van de Beach Boys aangevuld met enkele leden uit de new wave band The Load.

Het opzet was om, onder leiding van  Munoz, wat nummers op te nemen die Carli de afgelopen jaren had geschreven. Dit was heel andere koek dan POB. 'Under the Moonlight' bijvoorbeeld was een stevige rocker met een spetterende gitaarsolo van Ed Carter. In het dynamische 'Companion', op tekst van Rags Baker, kwam de Zuid Amerikaanse roots van Muñoz naar boven. Carl Wilson was gek van dit nummer en stelde zelfs voor om het zelfs als titelsong te gebruiken voor de volgende Beach Boys plaat.

De oudste compositie van Muñoz die werd op band gezet tijdens deze sessies dateerde zelfs al van 1967 of 1968. 'It's Not Too Late' ook gekend als 'It Won't Be Long' wordt door sommigen beschouwd als één van de beste nummers uit het oeuvre van de Beach Boys. Na een gevoelig intro van Dennis neemt Carl de zang over – en hoe!. Het contrast tussen de stemmen van de beide broers is verbluffend, maar het effect werkt perfect.

Het bekendste van deze nummers van Carli Muñoz is het ontroerende 'All Alone' dat in 1997 werd uitgebracht op Endless Harmony. Carli schreef het nummer in 1970-'71, toen hij pas bij de groep was gekomen.

Verdere titels zijn 'Shu-Ru Bop' en 'La Plena de Amor', maar deze nummers zijn waarschijnlijk nooit afgewerkt en zijn ook nooit opgedoken.

Deze opnamen zijn uniek in het werk van Dennis. Carli Muñoz droeg niet alleen de composities aan, maar hij zorgde ook voor een strakke productie en een onkarakteristiek commercial geluid. Dennis van zijn kant, gaf zich – zoals altijd -  helemaal. Zijn zangpartijen waren zelden beter en hij maakt de nummers tot de zijne.


Eventjes opnieuw getrouwd

Ondanks geruchten dat zijn ex, Karen Lamm hem twee keer in een maand met een andere vrouw betrapt had, trouwden ze voor een tweede keer op 28 juni, in Las Vegas. Hij beloofde haar een nieuwe start en verzekerde haar dat hij van de cocaïne en heroïne zou afblijven. 

Twee weken later vroeg ze opnieuw de scheiding aan.


Alleen verder

Die zomer en herfst zette Dennis sporadisch de opnamen in zijn eentje verder. Dat verzuurde de relatie met Caribou verder, want Jim Guercio stond er op dat Dennis werkte met een producer.

In augustus werden 'Love Surrounds Me' en ‘Time For Bed’ op band gezet. In dat eerste nummer, samen geschreven met Geoffrey Cushing-Murray, bezong Dennis de breuk met Karen. Na de recentste ontwikkelingen is het niet te verwonderen dat het een van zijn droevigste nummers werd.
Het al even emotionele 'Baby Blue Eyes' kreeg zijn eerste zangpartij… door Carl. Dennis beperkte zich tot een eenvoudig gefloten middenstukje.

Verder is er ook nog een backing track getiteld 'New Orleans'. Het is niet duidelijk of het instrumentaal moest blijven of dat er later een tekst zou worden ingezongen.

Het werk werd  einde september 1978 afgebroken toen, op aandringen van Karen, Dennis zich liet opnemen in het Century City hospital om er af te kicken.

De laatste 'start datum' voor een nieuw nummer is 15 oktober 1978: 'I Love You.' Maar omdat Dennis wel meer wiste en over opnam, is het onmogelijk te zeggen of hij later toch niets meer heeft gedaan.


De deur gaat dicht

Brothers Studio werd verkocht. De studio, waarvan Dennis en Carl mede-eigenaren waren, draaide al jaren met verlies. "Het probleem met de Brother Studio was dat het een plaats werd waar teveel verslaafden rondhingen," verklaarde Jerry Schilling, toen  manager van The Beach Boys. "Carl wou daar niets mee te maken hebben en Dennis had niet genoeg geld om alleen verder te doen."

Het sluiten van de studio betekende het einde van Bambu. Als een van de bazen kon hij gaan werken wanneer hij er zin in had – als de zaak niet geboekt was door iemand anders natuurlijk. Een keer de studio verkocht was, werd het veel moeilijker voor de legendarisch ongeorganiseerde Dennis om te werken wanneer hij wou.

Dus werd er vanaf december, verder gewerkt in de huisstudio van Tom Murphy in Venice Beach. De gemoedelijke sfeer en de tolerante persoonlijkheid van de geluidstechnicus van de Beach Boys pasten bij de ongewone werkmethoden van Dennis. Tijdens deze sessies werd er vooral gewerkt aan het mixen van de tracks. Toch werd er ook sporadisch nog wat opgenomen. Zo voegde zijn nieuwe grote liefde, Christine McVie van Fleetwood Mac, backing vocals toe aan een aantal tracks.

Maar het werk werd ernstig ondermijnd door het onvermogen van Dennis om van de drank te blijven. "Hij kon gewoon niet van de fles blijven. Ik moest dikwijls de sessies stop zetten en hem naar huis brengen," vertelde Tom Murphy. "Mijn creatieve kant zei: ik ga de mixen niet alleen afwerken want het is Dennis zijn project. "

 

garden

Dennis in Christine voor een hartvormige aanplanting die Dennis als verrassing in haar tuin had laten aanleggen. Toen ze enkele dagen later de factuur kreeg vond ze het iets minder fijn.  


Eieren voor zijn geld

Korte tijd later bood Dennis twee van zijn solotracks aan The Beach Boys aan. Die konden die nummers best gebruiken om hun debuutplaat voor Caribou wat te versterken. Maar het betekende wel de genadeslag voor zijn tweede solo-LP.

Zowel 'Love Surrounds Me' als 'Baby Blue Eyes' (afgekort tot 'Baby Blue') kregen enkele overdubs om er meer Beach Boys songs van te maken, voor ze werden toegevoegd aan L.A. (Light Album).


Afgelopen

Na 1978 kwam Dennis Wilson niet meer veel in een opnamestudio. Volgens David Leaf, waren er nog wat opname in Hawaii maar die banden zijn nergens terug te vinden en de informatie beperkt.

Geluidstechnicus Stephen Desper weet dat "Dennis de studio één keer bezocht [tijdens de Beach Boys sessies in juli 1979] Verder bleef hij op zijn boot." Omstreeks 1980-81 produceerde hij enkele sessies voor Brian ('Night Bloomin' Jasmine', 'Stevie' en de beruchte Hamburger Sessions).

Zijn stem was tegen die tijd finaal naar de knoppen. Na jaren van wangebruik schoot er niet veel van over. "Dennis was er van overtuigd dat een klap op zijn keel door Stan Love [de broer van Mike] tijdens een vechtpartij de doorslag had gegeven. Hij onderging verschillende operaties op beschadigd weefsel te verwijderen, maar zelf gaf hij zijn stembanden nooit de kans om te genezen."

Op 28 december 1983, kort na zijn 39ste verjaardag verdronk Dennis Wilson in de haven van Marina Del Ray, bij Los Angeles. In een zoveelste dronken bui probeerde hij, in het ijskoude water, wat spullen te zoeken die hij eerder van zijn boot had gegooid in die buurt.


Om af te sluiten, een citaat van de man zelf:

"Alles wat ik ben of ooit zal zijn zit in mijn muziek. Wil je me kennen, luister dan."

13-03-08

Dennis Wilson - Pacific Ocean Blue

denny

Het zwarte schaap van de familie

 

Niemand had ooit iets verwacht van Dennis Wilson. Zijn oudste broer, Brian, was het algemeen erkend genie van The Beach Boys. Zijn jongere broer, Carl, was de gitarist van de groep. Allebei hadden ze gouden stemmen. Maar Dennis…  Hij was enkel toegelaten tot de groep omdat hun moeder er op aan had gedrongen. Achter het drumstel deed hij het minste kwaad.

Trouwens muziek interesseerde hem niet echt. Hij hing liever rond op het strand, surfen, flirten met de meisjes. Dat was zijn leven.

Met zijn blonde lokken en knappe trekken werd hij al snel de lieveling van de vrouwelijke fans. De verpersoonlijking van de coole Californische bink.

 

Toen het gillen verstomd was, kreeg Dennis het imago van een drugsverslaafde, vrouwenverslindende aanhanger van Charles Manson.

 

Maar diegenen die de kans kregen om te kijken achter die façade leerden een heel andere man kennen. In Dumb Angel: The Life and Music of Dennis Wilson portretteert Adam Webb hem als een uiterst vrijgevige, romantische ziel en… een uitstekende songwriter.

Maar het zou lang duren eer dat creatieve aspect zichtbaar werd, na al die jaren in de schaduw van zijn broers.

  

Dennis grijpt zijn kans

 

Na Pet Sounds had Brian met SMiLE zijn absolute meesterwerk willen maken. Toen die plaat, om allerlei redenen niet afgeraakte, begon hij zich stilaan terug te trekken. Een serieus probleem voor de rest van de groep, want Brian was niet alleen de leider van de groep. Hij schreef ook alle nummers, stond in voor de productie, de arrangementen, de visie…  

 

Tot ieders verbazing was het Dennis die met nieuw materiaal kwam aandragen. Zij het dikwijls in samenwerking met anderen: eerst met de hulp van Brian, later met Steve Kalanich en Gregg Jakobson.

Dat begon rond 1968 en evolueerde in de komende jaren. 

 

Stephen W. Desper, de man die de techniek verzorgde van alle studiosessies van de groep in die jaren, vertelt: "Hoewel Dennis de reputatie had niet alleen op zijn drumstoeltje te kruipen tijdens de tournees, voelde hij zich helemaal thuis in de studio. Als hij een instrument niet kon bespelen en hij wou het ergens voor gebruiken, dan leerde hij net genoeg voor dat bepaalde doel. Jammer genoeg werd hij beschouwd als het zwarte schaap van de familie. Maar dat dwong hem tegelijk ook om alles in zijn eentje te doen."

 

"Hij werkte 's morgens, eer de rest van de bende kwam opdagen. Als het te druk werd vertrok hij dan om wat te surfen of zo. De helft van de tijd was hij in zijn eentje in de studio (met zijn geluidstechnicus). Voor eigen rekening begon hij aan heel veel nummers. Maar hij bleef er nooit lang aan werken: hij kon er zijn aandacht niet bijhouden.

De anderen lieten hem maar doen… tot de platenfirma met een deadline kwam."

 

Telkens wanneer de grote bazen een plaat van de Beach Boys afkeurden – en dat waren er in de geschiedenis van de groep nogal wat – keken de anderen naar Dennis. Omdat ze wisten dat hij een pak materiaal had dat bijna klaar was.

"Dan wilden ze opeens wel luisteren naar wat Dennis had uitgespookt. Dikwijls bleek dat toch wel goed," legt Desper uit. "Goed genoeg om de tracks af te werken als groep. Soms was het Brian die het overnam, maar meestal Carl."

 

Zo kwamen vier van zijn nummers terecht op Sunflower (1970), waaronder 'Forever' dat algemeen beschouwd wordt als zijn eerste meesterwerk.

  

Een aarzelende start

 

Dat gaf hem genoeg zelfvertrouwen om te denken aan een solocarrière. In december 1970 werd een eerste single uitgebracht om de markt af te tasten: 'Sound Of Free' / 'Lady'. Het plaatje werd enkel buiten Amerika aangeboden, onder de naam Dennis Wilson & Rumbo.

Rumbo is Darryll Dragon, de toetsenspeler van de Beach Boys, die later bekendheid zou krijgen als de Captain in Captain and Tenneille.

 

De single flopte niet echt, maar brak ook geen potten. Dennis werkte de volgende twee jaar in stilte verder. Er waren lange tussenpauzes. Niet alleen voor de tournees met The Beach Boys, maar ook voor een rol als acteur in de film Two Lane Backdrop (naast James Taylor). Daarnaast waren er huwelijksperikelen en een kwetsuur aan zijn hand waardoor hij jaren niet meer kon drummen.

 

Hoewel Stephen Desper later beweerde dat "90% van het materiaal voor 90% klaar was", bleven de sessies aanslepen. In het vroege voorjaar van 1972 zette Dennis zelf een punt achter zijn plannen door voor de solo-LP door twee nummers af te staan aan The Beach Boys. 'Cuddle Up' en 'Make It Good' zijn de hoogtepunten van Carl And The Passions - So Tough. Nog steeds is duidelijk merkbaar dat beide nummers niets met de rest van de opnamen te maken hebben gehad.

  

Brian is back – Not!

 

Pas in de herfst van 1974 kwam Dennis terug bij de band als drummer. James William Guercio werd de nieuwe bassist. Guercio had ook een eigen platenlabel, Caribou Records en het duurde dan ook niet lang voor The Beach Boys een come backplaat probeerden op te nemen in zijn Caribou Ranch studio in Colorado. Na jaren afwezigheid zou Brian de sessies terug gaan leiden, zoals in hun gloriejaren.

 

Brian blijkt echter nog lang niet genezen en in de zomer van 1975 werden de sessies verder gezet in de eigen Brothers Studio, in Santa Monica, Californië. Dennis werkte samen met de andere bandleden. 'River Song', een nummer dat hij in 1973-74 al een paar keer live had gebracht, werd eindelijk afgewerkt door Carl, terwijl Mike Love de tekst schreef voor 'Pacific Ocean Blues', nadat Dennis hem de melodie had laten horen via de telefoon.

 

Wanneer beslist wordt om van 15 Big Ones de weinige nieuwe nummers aan te vullen met een pak covers van oude fifties hits, is Dennis erg ongelukkig over de beslissing. Hij weigert om zijn composities uit te laten brengen op die plaat.

  

Een tweede kans

 

Omdat Jim Guercio de spanningen binnen de band ondertussen ook wel kende, besloot hij dat het tijd werd om Dennis te helpen. Hij bood hem aan om twee platen op te nemen voor Caribou Records. Hij was bereid met 100 000 dollar over de brug te komen advance, maar er waren wat voorwaarden. Guercio wist dat Dennis zich niet lang kon focussen en dat veel werk onaf bleef.

Hij garandeeerde hem complete artistieke vrijheid, maar er moest gestructureerd tewerk worden gegaan. "We kunnen doen wat je maar wilt," verzekerde Guercio hem, 'maar enkel als je slechts aan één nummer tegelijk werkt."

Gregg Jakobson, een oude vriend en drinkebroer van Dennis werd ingehuurd om de sessies in goede banen te leiden, zowel als producer, maar meer nog als ankerpunt.

 

Onder de werktitel Freckles gingen de sessies van start in september 1976 en liepen tot de lente van het jaar daarna.

 

"Het is een erg intieme plaat," bevestigd Gregg Jakobson, "zonder veel studiomuzikanten. Dennis bouwde het stap voor stap op. Het kwam helemaal tot stand in de studio... Dat is tamelijk uniek.... Normaal wordt zo nooit gewerkt. ... Dennis komt 's morgens naar de studio en werkt tot hij moe is. Volgens mij is het erg vernieuwend in de manier waarop het is geproduceerd en gegroeid.”

 

Dankzij de totale vrijheid, kon Dennis precies doen zoals zijn grotere broer Brain jaren had gewerkt: de studio gebruiken als een soort van dagboek of werkschrift.

"Dennis had het gevoel te kunnen doen waar hij zin in had," gaat Jakobson verder. "Als hij een idee had, had hij een studio ter beschikking, de tijd en de technici. Er was geen druk. Hij kon schaven tot hij het precies had zoals hij het wilde hebben. Het was echt fijn. Er werd nooit op de klok gelet."

  

Het personeel

 

In de studio concentreerde Dennis zich op toetsen spelen en liet het meeste drumwerk over aan leden van de tourband van The Beach Boys zoals Bobby Figueroa, Ricky Fataar of de legendarische studiodrummer Hal Blaine.

 

Tijdens de voorbije jaren was zijn stem gereduceerd tot slechts één oktaaf. Volgens sommigen was dat het gevolg van een gevecht in 1974, terwijl anderen het wijten aan jaren van drinken en druggebruik. Wat ook de reden was, zijn stem bleef intiem en expressief - als gefluister in het oor van de luisteraar.

 

Voor de stemmen in de achtergrond deed hij beroep op broer Carl Wilson, plus Curt Boetcher, Billy Hinsche, Bruce Johnston en zijn nieuwe echtgenote Karen Lamm.

 

Vlak na zijn scheiding van Barbara, had Dennis Karen Lamm leren kennen in  de herfst van 1975. Hoewel ze pas 23 was, was de actrice die werd geboren als Barbara Karen Perk, de  ex-vrouw van Robert Lamm, toetsenist bij de groep Chicago. Dennis en Karen trouwden op 21 mei 1976 in Kauai, Hawaii. Ze schreven samen twee nummers: 'Time' en 'You And I'.

Nog tijdens de opname van de plaat verzuurde de relatie en ze scheiden alweer vlak na het uitbrengen van de LP.

Natuurlijk zijn zowel het openbloeien als het uiteenvallen van hun relatie terug te vinden in verschillende nummers.

 

De snaren werden beroerd door Ed Tuleja en Eddie Carter, die ook bas speelde, net als de fantastische Jamie Jamerson en Chuck Domanico. De blazers werden verzorgd door Bill Lamb, Michael Andreas, Lance Buller, Janice Hubbard en Charlie McCarthy.

 

Achter de knoppen zaten Earle Mankey en John Hanlon. "Ik vond hem echt vooruitstrevend," meent Hanlon, "Hij was een fantastisch artiest. Hij was nooit verlegen om te experimenteren, om nieuwe wegen te zoeken. Hij had geen schrik om buiten de lijntjes te kleuren."

 POB

Pacific Ocean Blue

 

De eerste en enige soloplaat van Dennis Wilson werd uitgebracht op 16 september 1977. Hoewel het het eerste resultaat was van het nieuwe contract van The Beach Boys met Reprise, is de plaat heel anders en veel ruiger dan om het even welke plaat van die groep.

 

Het (bijna) titelnummer 'Pacific Ocean Blues' begon als een nummer van de groep, met een ecologische tekst van Mike Love, maar in de uiteindelijke mix zijn de groepsbijdragen ver naar achter gemixt, om zo nieuwe accenten te kunnen leggen.

 

Een ander uptempo nummer is 'Dreamer'. Dat drijft op een repetitieve bassharmonica, door Dennis zelf bespeeld, net als haast alle andere instrumenten op dit nummer "over  Christus".

 

De rest is veel kalmer. Vele nummers betreuren de breuk met Karen. 'Thoughts Of You' is een van zijn meest emotionele nummers, met prachtige, delicate pianomotieven ondersteund door strijkers (vertraagd tot halve snelheid) – veel subtieler dan op het vroegere 'Cuddle Up.'

 

Ook 'Time' wordt gedomineerd door piano. "Dat gaat over terugkeren na een tour en L.A. binnen vliegen aan boord van een 747. Denkend aan haar;;; iets heel spontaans."

 

De afsluiter is 'End of the Show', dat kan worden gezien als een boodschap aan zowel zijn ex als aan de fans:: 'Thank you very much for everything I've ever dreamed of...'

  

En wat zegt de jury?

 

De atmosferische plaat strandde in de Billboard Hot 100 op een 96ste plaats. Nochtans gingen er meer dan 100 000 exemplaren van de deur uit – een getal dat de volgende Beach Boys platen niet meer haalden. Enkele bandleden schrokken daar serieus van.

Toch bezorgde de plaat Dennis niet de erkenning die hij verdiende.

 

Voor een stuk was dat zijn eigen schuld. In interviews steunde hij de plaat niet echt. "Wat mij betreft is deze plaat te licht," verklaarde hij in september 1977. "Er zit niks achter. Mijn volgende plaat wordt honderd keer beter. Die zal brokken maken. Die wordt helemaal anders. Ik heb meer zelfvertrouwen nu dat dit project af is en ik ben al met de volgende bezig... "

 

Een kleine tournee was gepland, maar hoewel er werd gerepeteerd met de BB tour band en zelfs al zalen waren geboekt, ging dat niet door. Naar het schijnt werden er veto's gesteld en dreigementen geuit. Dennis mocht wel enkel nummers zingen tijdens optredens van de groep, maar daar bleef het mee.

  

Hebt ge dat ook op single?

 

In oktober 1977 werd 'You And I' op de Amerikaanse markt gegooid. De a-kant heeft samba ondertonen en werd mede geschreven door Greg en Karen. Natuurlijk gaat het ook over haar. Het goed klinkende nummer was een terechte single keuze die goed paste tussen Jackson Browne en The Eagles op de radio. Het had een dikke hit moeten zijn, maar sloeg niet aan.

 

In Europa werd gekozen voor 'River Song'.

Dennis verklaarde de oorsprong van het nummer aan David Leaf: "Een paar jaar geleden liep ik in de High Sierras naast een rivier. Die begon smal en werd altijd maar groter en groter....dat is het geluid van de gitaren op die plaat. En dan moest ik denken aan L.A.Ik wordt ziek als ik denk aan wat daar gebeurd." Hij heeft het dan over de zware smog die de stad in die periode teisterde.

 

Een schitterende productie, een ecologische thema, gospel tinten... het had een hit moeten zijn, maar werd het niet.

 

Voor de b-kant viel de keuze op het enige nummer dat Dennis in zijn eentje schreef: 'Farewell My Friend'. Het was zijn eerbetoon aan de schoonvader van Carl: Otto "Pops" Hinsche.

Dennis Wilson: "Mijn beste vriend stierf in mijn armen en ik kwam naar de studio. I wist dat hij van Hawaii hield [vandaar de walvissen in de intro]; het kwam allemaal vanzelf, een soort vrolijk afscheid. Ik draag altijd een foto van hem bij me. Hij heeft mijn leven gered, toen mijn vader overleed."

 

Hoewel beide singles niets deden, was dat voor Dennis niet echt een probleem. "Dennis zat niet te wachten op een hit," meent zijn Carli Muñoz, "Dennis was op zoek naar emoties – of hij er iets bij voelde, of het emotionele kracht had en eigenlijk of het goed klonk."

  

Achteraf

 

De plaat werd in 1991 heruitgebracht door Epic, net als alle Caribou/Epic platen van de Beach Boys albums. Maar de productie van de cd werd al snel stop gezet. Dat droeg bij aan de reputatie van Pacific Ocean Blue als een vergeten klassieker en op e-bay verwisselden exemplaren al snel voor 100 dollar van eigenaar.

Tot binnenkort dus. Als het doorgaat ten minste, want ik lees net dat de releasedatum alweer opgeschoven is naar 17 juni.

Ik hou mijn cd toch nog even bij.