25-06-08

Shot Of Love

Bob+Dylan+-+1981+SHOT_OF_LOVE-FRONTAL
 

Elk einde is een nieuw begin

In de zomer van 1980 leert Bob Dylan zeilen tijdens een vakantie op het Caribische eiland St. Vincent. Tijdens die vakantie overweegt hij, "op verkeerde gronden" zo geeft hij later toe, "te gaan samenwonen met iemand". Zijn vriendin Mary Alice Artes heft hem namelijk net verlaten. Zij is terug gekeerd naar de Oostkust om er haar carrière als actrice verder te zetten.

Over het afspringen van de relatie met de vrouw die hem de weg naar het Christendom toonde schrijft hij minstens twee songs: 'Caribbean Wind' en 'The Groom's Still Waiting For the Altar'.


Maar hij blijft niet lang alleen. Zijn "new pony" vindt hij in zijn achtergrondkoortje: Clydie King.
Clydie is een stevige zwarte zangeres die al jaren meedraait in het circuit. Ze heeft een drietal soloplaten gemaakt, maar is vooral een veel gevraagde backing zangeres. Zo is haar naam terug te vinden op platen van onder andere Ray Charles, the Rolling Stones, Elton John, Tim Buckley en Steely Dan.

"Hij zocht troost bij haar," weet Ron Wood. "Ze was fantastisch voor hem, maar ze zijn mekaars tegenpolen. Je moet ver zoeken om twee meer van mekaar verschillende mensen te ontmoeten. Zij is een zwarte, uitbundige soulzangeres. En Bob is verlegen en blank.
Ik zie nog voor me hoe hij een hamburger met haar wou delen. Hij knabbelde aan de rand en zij slokte hem helemaal op.
Zij droeg duidelijk de broek in hun relatie. Maar hij had zo iemand nodig op dat moment."

Dylan kijkt geweldig naar haar op en de volgende paar jaren vormt ze zijn rots in de branding. "Ik krijg de rillingen als ik haar alleen al hoor ademhalen. Er zit iets in de klank van haar stem, zo diep en warm, zo sterk en gevoelig tegelijkertijd."
Ooit omschreef hij hun liefde als "iets dat mijn verstand te boven gaat".

In haar nooit gepubliceerde boek Wait Till Your Father Gets Home, beweert Susan Ross dat Clydie en Bob samen twee kinderen hebben. Anderzijds beweert ze daarin wel meer. Zo zou ze zelf ook twaalf jaar een relatie hebben gehad met Bob en dat die vier keer getrouwd is geweest.


Popelen om weer te beginnen

Na de zomervakantie zijn de batterijen weer helemaal opgeladen en de song vloeien uit zijn pen. Een aantal nieuwe songs hebben natuurlijk religie als onderwerp, zoals 'Property Of Jesus', 'City Of Gold' en 'Yonder Comes Sin'. Maar toch zijn er tekenen dat de onaangename fundamentalistische fase van zijn nieuwgevonden geloof voorbij. Voor het eerst in meer dan twee jaar, schrijft hij songs die niet meer louter religieus geïnspireerd zijn.
Naast de songs over het bijna-huwelijk  zijn er ook een aantal over de nieuwe relatie: 'She's Not For You' en 'Let's Keep It Between Us'.

Beide onderwerpen vloeien samen in een van zijn allerbeste nummers ooit: 'Every Grain Of Sand'. In het nummer beschrijft Bob op nederige wijze zijn relatie met God en erkent dat de verleiding nooit ver weg is. De tekst verwijst naar het Evangelie van Mattheüs, maar is evenzeer verwant aan de poëzie van John Keats.

Na een paar maanden heeft hij genoeg songs klaar om een volgende plaat op te nemen. Maar de platenmaatschappij vindt het nog te vroeg. Saved ligt pas een paar maanden in de winkel en de verkoop was niet bepaald schitterend. Bovendien staat in het contract uit 1978 uitdrukkelijk: "Geen album zal, vroeger dan zes maanden... na het afleveren van de vorige plaat worden binnengebracht."


Repetities en demo opnamen

Zoals het vorige jaar, is Dylan van plan om in de late herfst weer een reeks optredens geven in het Fox Warfield Theater in San Francisco.
De repetities beginnen half september in Dylan's eigen Rundown Studios, in Los Angeles. De band bestaat uit de kerngroep van de gospeltour. Alleen de beide toetsenspelers Terry Young en Spooner Oldham zijn er niet meer bij. Zij zijn vervangen door orgelist Willie Smith (later in El-Rayo X).

Naast de nieuwe songs repeteren ze ook een dozijn covers - waaronder 'Sweet Caroline' van Neil Diamond en 'Somewhere Over the Rainbow'. Maar daarvan wordt uiteindelijk geen enkel nummer geselecteerd voor de shows.
De gitarit Fred Tackett legt uit waarom: "We repeteerden allerlei nummers, maar niet de songs die we zouden spelen. Die speelden we een beetje, maar hij wilde niet dat we ze kenden. Zodat we geen arrangement konden uitwerken, dat elke avond hetzelfde zou zijn. Hij wilde ons liever verassen. Hij begon iets te spelen, wij vielen in en dan gebeurde er van alles interessants."   

De promotor Bill Graham laat hem beloven dat het niet meer "uitsluitend religie" zou zijn. Daarom stuurt Bob hem een opname van een repetitie en Bill laat in advertenties op de radio weten dat hij "de persoonlijke verzekering heeft van Bob Dylan" dat hij verschillende oude nummers heeft gerepeteerd. Als bewijs is op de achtergrond alvast een fragment van 'Mr. Tambourine Man' uit de repetities te horen.

De eerste zes shows zijn snel uitverkocht en dus boekt Graham er meer - vijftien in totaal.

Omdat Dylan van plan is om een aantal van die nieuwe songs live uit te gaan testen neemt hij ze op als demo's voor de muziekuitgever Special Rider. Zo kan hij er copyright op aanvragen.

Voor de meeste van die demo's volstaat zijn tourband. Maar voor één song heeft hij iemand uitgenodigd. De Amerikaanse zangeres Jennifer Warnes, was toen de vriendin van Leonard Cohen.
Gezeten aan de piano zingt hij haar het nummer één keer voor. Daarna keert hij zich naar haar en zegt: "Oké, laten we het maar eens proberen."
Warnes had verwacht een bandje mee naar huis te krijgen om het nummer in te oefenen voordat ze het samen zouden zingen. Maar Bob staat er op het meteen op te nemen. Deze demo, met Fred Tackett op gitaar en een blaffende hond op de achtergrond wordt later uitgebracht op de cd-box The Bootleg Series, Volumes 1-3.
Later op de avond wordt het nummer nog een tweede keer opgenomen, maar nu met de volledige band.


Musical Retrospective Tour

Bij het eerste optreden van in het Fox Warfield Theater, op 9 november, zijn de verwachtingen hoog gespannen. Net als in de lente begint de show met een gospelkwartiertje. De zangeressen nemen dit gedeelte voor hun rekening. Daarna opent Dylan met 'Gotta Serve Somebody' en 'In Believe In You'.  Vanaf het derde nummer, 'Like A Rolling Stone' volgt een mengeling van covers, nieuw materiaal als 'City Of Gold', 'Let's Keep It Between Us' en het ronduit schitterende 'Caribbean Wind', naast ouder werk als 'Señor (Tales Of Yankee Power)' en 'Blowin' In The Wind'.
Afgesloten wordt met 'In The Garden'.

Maar het publiek reageert ontgoocheld en de recensies blijven koel. Bill Graham is woedend en de ticketverkoop voor de laatste negen concerten valt stil.

De BGP organisatie brengt gaststerren in om de ticketverkoop aan te zwengelen: Roger McGuinn, Maria Muldaur, Carlos Santana...

De journalist Larry Ratso, die Bob ooit volgde tijdens de Rolling Thunder Revue, kijkt in januari 2003 terug: "Ik had het geluk om er bij te zijn in het Warfield tijdens een paar historische nachten tijdens Dylan's tweede reeks voorstellingen na zijn bekering, in 1980. Een aantal fans had hem in de steek gelaten na de eerste reeks en de ticketverkoop was slapjes. Bill Graham kreeg Bob zover dat hij zijn absolute weigering om zijn ouder materiaal te spelen opgaf. Hij overtuigde een aantal vrienden van Dylan om langs te komen (en zo de boel terug op gang te trekken). Ik was erbij de avond dat Jerry Garcia een paar nummers meespeelde. Dat was fijn, maar ik vond het veel opwindender toen Mike Bloomfield verscheen. Hij speelde bij 'The Groom's Still Waiting At The Altar' en nog beter, deed zijn onsterfelijke solo's op 'Like A Rolling Stone'. Ik had nooit gehoopt om dat nog eens live te mogen meemaken!
Een ander mooi moment dat ik mijn herinner van die reeks in het Warfield: Bob, aan de piano met Clydie King. Samen brachten ze het toen nog onbekende 'Let's Keep It Between Us' (Bonnie Raitt coverde korte tijd later op haar Green Light LP, maar Bob heeft het nooit officieel uitgebracht - staat het niet op Biograph of een van die Bootleg Series?)."

Uiteindelijk spelen ze twaalf concerten in het Warfield Theater. En elke show is beter dan die van de avond ervoor. De band raakt beter op mekaar ingespeeld en Dylan komt steeds weer met nieuwe covers. En de zanger wordt ook steeds spraakzamer. Hij leidt verschillende nummers in met lange verhalen, terwijl hij de intro op zijn gitaar aanslaat.

Na San Francisco trekken ze verder langs de Westkust, voor nog zeven concerten. Het laatste concert vindt plaats op 4 december in Portland, Oregon.

Dylan is van plan om, na Nieuwjaar, de tournee aan de oostkust verder zetten. Hij is daarom op zoek naar een theater met zo'n 2 500 plaatsen voor een periode van zes weken!

Maar dan wordt John Lennon vermoord.

Zoals iedereen is Bob diep getroffen door de zinloze moord. Maar hij vreest zelf ook voor zijn leven. Hij is immers, net als Lennon, een icoon uit de jaren zestig. Hij zou net zo goed een doelwit kunnen zijn. De angst zit er goed in.

Er zijn ook concrete redenen om in te grijpen. Dylan wordt zelf al een tijdje lastig gevallen door een vrouwelijke stalker. Carmel Hubbell duikt telkens weer op in hotels en zalen. Ze beweert dat ze een relatie met Bob heeft gehad en dat ze die nu wil verder zetten. Bob ziet zich genoodzaakt een bewaker in dienst te nemen om de vrouw uit zijn buurt te houden.

 

Een nieuwe band, een nieuwe manier van opnemen

In de winter schrijft Dylan nog meer nieuwe nummers bij en op 11 maart 1981 begint hij aan de repetities voor een volgende plaat. Hij heeft inmiddels een dertigtal nummers waartussen hij kan kiezen.

In de Rundown Studios wordt een band samengesteld met als kern gitarist Fred Taxkett en de ritmesectie Jim Keltner en Tim Drummond. Clydie King, Regina McCrery, Carolyn Dennis en haar moeder Madelyn Quebec zorgen voor de backing vocals.

Er is een nieuwe periode aangebroken in de opname techniek van Bob Dylan. Waar hij voordien een plaat opnam in zes of zelfs minder sessies zal hij in de jaren tachtig meerdere sessies nodig hebben, dikwijls met lange tussenperioden. Shot of Love is de eerste plaat die hij op die manier zal opnemen. Dat heeft vooral te maken met de nieuwe manier van opnemen die vanaf de jaren tachtig wordt gebruikt. De nieuwste opnameapparatuur met een haast oneindig aantal sporen biedt de mogelijkheid om instrument per instrument op te nemen en een song dus laag na laag op te bouwen. Als gevolg daarvan heeft men soms vijf dagen nodig alleen om de drums af te stellen. Dylan heeft het daar erg moeilijk mee. Hij heeft altijd live opgenomen, met zo min mogelijk overdubs.

De opnamen van Shot of Love gebeuren gespreid over een lange periode en bovendien is niet alle informatie beschikbaar. Zo is er weinig geweten over de sessies in Rundown Studios in de tweede helft van 1980 en de eerste drie maanden van 1981. Ook de sessies in Clover in april en mei zijn vaag en de informatie is vooral samengesteld op basis van de contracten van de muzikanten.

Dylan is van plan om de opnamen zelf te producen, in samenwerking met een buiten staander. Jimmy Iovine is een opkomende sterproducer. Hij begon halverwege de jaren zeventig als geluidstechnicus bij John Lennon en Bruce Springsteen. In de jaren tachtig zal hij helemaal doorbreken als producer van U2, Dire Straits, the Eurythmics, Stevie Nicks, Tom Petty & The Heartbreakers, The Pretenders, Bob Seger en Patti Smith.
Iovine brengt zijn vaste geluidstechnicus Shelley Yucas mee. Die zal wordt bijgestaan door Dylan's assistent Arthur Rosato

 

Een lange aanloop

Op donderdag 26 maart vindt een eerste sessie plaats met Iovine. In de Rundown Studio wordt 'Angelina' opgenomen. Het is een schitterend nummer... maar de track zal tien jaar in de kast blijven liggen.

De volgende dag wordt het stevige 'The Groom's Still Waiting At The Altar' op band gezet. Er zijn tien takes voor nodig, na een groot aantal jams om op te warmen.

Waarschijnlijk omwille van de belabberde geluidskwaliteit van de Rundown Studios, besluiten Dylan en Iovine een aantal studio's in en rond Los Angeles uit te proberen. Overal wordt wat gejamd "Het was meer het geluid  uittesten - ooh ooh - dat soort spul..." vertelt gitarist Steve Ripley.

"We maakten de ronde van de studio's [in Los Angeles]," vertelt Jim Keltner. "Hij zocht sfeer. Hij deed er veel meer moeite voor dan anderen. De meesten gaan gewoon naar een studio en doen het daar mee. Hij probeerde een heel pak... producers. Hij wou niet in dezelfde val trappen als bij Saved. Hij zocht iets levendiger dan dat."

De laatste dag van maart vindt zo een sessie plaats in Studio 55. Daarvoor wordt de band aangevuld met oudgedienden, violist David Mansfield en percussionist Bobbye Hall. Die vragen aan Tim Drummond, "Wat gaan we vandaag doen?" Drummond heeft echter ook geen idee.
In afwachting zet Iovine alvast alles klaar. Iedereen wordt netjes afgeschermd van de anderen met geluidssschermen, zodat elk instrument afzonderlijk kan worden opgenomen.

Het blijkt uiteindelijk dat 'Caribbean Wind'op het programma staat.
"Het was vreselijke ervaring om dat nummer op te nemen," blikt Arthur Rosato terug. "Hij liet zowat iedereen opbellen die hij kent, zodat we een band hadden van zeker vijftien mensen.... Ik had de originele demo bij die we gemaakt hadden in de Rundown. Ik liet die horen aan de muzikanten... Iedereen vond het een geweldig nummer.
Bob daagt zo een uur of drie te laat op - bijna op tijd voor zijn doen, dus.
Van zodra de muzikanten het een eerste keer spelen, begint hij direct van 'Nah, nah, nah, dat is helemaal fout.' Ze hadden het kunnen weten want ze hadden al allemaal voor hem gespeeld: 'Daar gaan we weer!' En in plaats van die versie maakt hij er iets country and western- achtigs van, zo van dat boom-chika spul..."

Fred Tackett bevestigt: "Bob komt binnen, we nemen de song op en we gaan luisteren naar het resultaat. Natuurlijk klinkt het gladjes als alle pop in de jaren tachtig. Vanzelfsprekend haat Bob het.
Dus, zeggen ze, 'Bob, in deze studio hebben ze 'White Christmas' opgenomen - ze bedoelen: dit is een degelijke, ouderwetse studio... Waarop hij weer: 'Yeah! Haal me de bladmuziek van 'White Christmas', want dat is het enige wat we hier gaan kunnen opnemen. Mijn muziek krijgen we hier niet opgenomen.'
Op dat moment zien we Jimmy Iovine en Shelley Yucas hun spullen bijeen pakken en weglopen. Ze stapten het af, omdat ze geen enkele controle hadden over de situatie... "

Daardoor gaat een prachtig nummer verloren.
In het boekje bij Biograph schrijft Dylan over 'Caribbean Wind': "Soms schrijf je iets... zeer geïnspireerd en je werkt het niet helemaal af, om de een of andere reden. Dan pik je het terug op en de inspiratie is weg... dat is een probleem. Frustrerend. Ik denk dat ik 'Caribbean Wind' vier keer herschreven heb. Misschien is het goed zo. Ik weet het niet. Ik moest het er bij laten..."
"Hij had problemen met die song," vertelt ook Jim Keltner, "En ik begreep niet waarom. Hij begreep zelfs niet waarom. Het was een fantastisch nummer om te spelen, maar iedere keer als we het probeerden mankeerde er wat aan."

De volgende dag, woensdag 1 april, vindt een lange, relaxte sessie plaats in de Cream Studio. Blijkbaar is Iovine niet meer komen opdagen: "Produced by Destiny Productions" staat er op de doos aangegeven.
Er wordt vooral gejamd en gewerkt aan ideeën voor nummers. Alles bij elkaar veertig takes, met titels als 'Straw Hat', 'Gonna Love You Anyway', 'I Want You To Know That I Love You' 'Is It Worth It?', 'You Changed My Life', 'Almost Persuaded', 'I Wish It Would Rain', 'It's All Dangerous To Me' en 'Need That Woman'.

Donderdag vindt nog zo'n Destiny Production sessie plaats in een andere studio: de legendarische United / Western Studio (nu Oceanways) - waar Phil Spector en Brian Wilson hun grootste successen op band gezet hebben. De meisjes hebben blijkbaar een dagje vrij want ze worden nergens vermeld.
De sessie begint met vijftien ongetitelde takes waarvan een groot aantal valse starten en slechts twee volledige opnamen. Daarna volgen twee instrumentale takes en dan opnieuw 'Is It Worth It ?', 'Yes Sir, No Sir (Hallelujah)', 'Singing This Song For You', 'Reach Out' en 'Fur Slippers', een cover van 'Let It Be Me' en tenslotte 'Ah Ah Ah'.

Er is geen spoor van een opname van 'Caribbean Wind' op 7 april, zoals aangegeven in Biograph. Waarschijnlijk wordt op die dag de opname van 31 maart gemixt.

Op vrijdag 10 april worden nog drie opnamen gemixt in de Clover Studio. Ze worden aangeduid als "Early Roughs". Het zijn 'I Wish It Would Rain', 'Let It Be Me' en 'Shot Of Love'. Deze versie van dat laatste nummer begint met een intro op piano en drums, in plaats van de kreten van de backing zangeressen.

Veel opnamen van deze sessies worden op 3 en 4 december 1984 uit de oorspronkelijk banden geknipt en aan elkaar geplakt tot één band van bijna negentig minuten. Die band wordt gebruikt om copyright aan te vragen. Maar een gedeeltelijke kopie van de band komt terecht in handen van verzamelaars. De bootleggers weten er niet goed raad mee. Lange tijd heeft niemand enig idee wanneer de songs zijn opgenomen. Vooral omdat er geen titels bij zijn en geen fragmenten van de melodieën of teksten zijn gebruikt voor andere songs. Pas in de jaren negentig raakt de ware toedracht bekend. De bootleg krijgt dan ook  als titel Between Saved And Shot.

 


Een andere producer

Ze zijn twee weken bezig en de sessies schieten niet echt op.
David Geffen stelt voor om Chuck Plotkin erbij te halen. Plotkin is een rustige A&R man die veel samenwerkt met Bruce Springsteen. "Ken je mijn werk?" vraagt Bob hem aan de telefoon. Plotkin, een doorwinterde Dylanfan antwoordt voorzichtig "Yeah." "Zou je me willen helpen een plaat te maken? Ik heb veel platen gemaakt, maar platen maken is niet mijn specialiteit," legt Bob uit. "Ik voel me er altijd ongemakkelijk bij."

Wanneer Plotkin Dylan in de Rundown studio gaat opzoeken, is die daar aan het werk met Robert 'Bumps'Blackwell. De man is 63 en bijna blind.  Maar de producer die, 25 jaar eerder Little Richard hielp om zijn grootste successen op te nemen, levert nog altijd uitstekend werk: de definitieve versie van 'Shot Of Love' wordt die dag opgenomen. Niet alleen de zwakke gezondheid van de man, maar ook de mening van Bob's adviseurs dat hij niet hip genoeg is maken dat er niet verder wordt samengewerkt.

Dylan is erg trots op de song. "Het doel van muziek is te verheffen en de geest te inspireren," vertelt hij in 1983. "Wie wil weten hoe het met Bob Dylan gaat, moet lusiteren naar 'Shot of Love'. Het is mijn allerbeste nummer. Het geeft aan waar ik voor sta: spiritueel, muzikaal, romantisch en wat weet ik nog. Het toont waar ik om geef. Het is er allemaal, in dat ene nummer."

De sessies met Chuck Plotkin zelf kennen een moeilijke start. Er is gekozen voor Plotkin's Clover Studios op Santa Monica boulevard in Los Angeles. De muzikanten zijn: Jim Keltner  en Tim Drummond, plus Benjamin Montgomery Tench III (beter bekend als Benmont Tench) op toesten, de gitaristen Steve Ripley en Danny Kortchmar en als koortje Regina Havis, Clydie King en Carolyn Dennis.

Plotkin en de muzikanten zitten al een tijdje in de studio te wachten wanneer Bob hun opbelt om te vertellen dat hij.... in Minnesota zit.


Tweede poging

Op donderdag 23 april kunnen de opnamen eindelijk echt beginnen. 'Magic' staat er in één keer op. Dan volgen vijf volledige versies van 'Trouble', twee van 'Bolero' en twee van 'Don't ever Take Yourself Away'. En tenslotte elf van 'You Changed My Life', met tussendoor twee keer 'Be Carefull'. Daarvan wordt alleen 'You Changed My Life' later uitgebracht op The Bootleg Series, Volume 1-3.

Plotkin moet al snel ondervinden dat Bob niet altijd even gemakkelijk is om mee te werken. Hij komt steevast te laat, soms zelfs twee uur ("Sorry, verdwaald!") en staat er op live op te nemen. Hij weigert daarbij een koptelefoon te gebruiken. 

Bobs excentrieke gewoonten vormen ook een uitdaging voor de muzikanten. Zo probeert hij regelmatig Keltner uit zijn ritme te krijgen. Zo wil hij een zekere spanning creëren. Dat geeft de muziek de scherpe kantjes waar hij op uit is.
Bovendien doet Bob elk nummer maar twee of drie keer; dan heeft hij er genoeg van. En zodra hij tevreden is met zijn zangpartij is de song, wat hem betreft, voltooid. Of Plotkin nu een goede opname heeft of niet.

De volgende dag wordt een hele sessie alleen aan 'Magic' besteedt. Alweer een song voor de archieven.

Na het weekend wordt verder gewerkt met gitarist Michael Campbell plus Benjamin Tench, William Smith, Jim Keltner en Tim Drummond. Er worden vier takes opgenomen van 'Need A Woman', drie van 'Dead Man, Dead Man', elf van 'In The Summertime' en tenslotte één keer 'Watered Down Love'.

Op dinsdag is saxofonist Steve Douglas er bij geroepen. Vier takes van 'Watered Down Love', eentje van 'Heart Of Mine', drie onvolledige van 'Dead Man, Dead Man', één keer 'Blue T/L' en één keer 'Property Of Jesus'. De sessie loopt tot vier uur in de ochtend. De muzikanten zijn uitgeput en een aantal zijn al naar huis vertrokken. Toch staat Dylan er op 'Heart Of Mine' nog eens op te nemen. Het resultaat is een erg lome versie.

Woensdag 29 april wordt begonnen met dezelfde bezetting. 'Every Grain Of Sand' en 'Dead Man, Dead Man' blijven allebei onvolledig. 'Heart Of Mine' staat er in één keer op en dat geldt ook voor de traditional 'The Girl From Louisville'.
Daarna werkt Bob alleen verder met Clydie King. Hij zelf speelt daarbij piano. Samen nemen ze twee songs op: eerst 'Lenny Bruce' en daarna een cover van 'The Ballad Of Ira Hayes' van Peter La Farge.

Van 'Lenny Bruce' geeft Dylan later toe dat hij het nummer in vijf minuten schreef. Hoewel het melodisch goed is, is dat jammer genoeg ook de tekst te horen. Hoewel het bedoeld is als een ode aan de rebelse komiek blijkt dat niet uit regels als "I rode with him in a taxi once, only for a mile and a half, / Seemed like it took a couple of months."

Donderdag worden bandversies opgenomen van 'Dead Man, Dead Man', 'Lenny Bruce', 'Piano & Bob' en een nieuwe versie van 'Caribbean Wind'.
De sessie lijkt afgelopen wanneer Bob plots 'Every Grain Of Sand' begint te spelen aan de piano. Plotkin merkt dat er geen zangmicrofoon staat opgesteld. Hij haast zich er naar toe en houdt een microfoon in zijn hand terwijl Bob zingt. Het blijkt de enige opname en die komt dan ook op de plaat terecht.

Van de sessie van vrijdag 1 mei zijn geen banden terug gevonden. Bovendien staan heel andere titels opgegeven op de papieren van de muzikanten als op die van de zangeressen.


Mixen en een afgekeurde versie

De volgende dag al begint het mixen. Op zaterdag wordt 'Heart of Mine' vier keer gemixt.
Na het weekend wordt de hele week verder gewerkt. Naast de titels die van de sessies zijn uitgebracht op Shot Of Love, Biograph en The Bootleg Series worden ook 'Magic', 'Wind Blowing On The Water' en 'All The Way Down' gemixt. De datum 4 mei, die in de nota's van The Bootleg Series, Vol. 1-3 staat aangegeven voor de opnamen van  'Angelina' en 'Need A Woman' is die van het mixen.

Op dinsdag 11 mei wordt de master samengesteld voor Shot Of Love. 

Shot of Love
*Heart Of Mine
Property Of Jesus
Lenny Bruce
Watered Down Love

*Dead Man, Dead Man
In The Summertime
*Magic
*Trouble
Every Grain Of Sand
*Angelina.

De met een * aangeduide mixen komen zijn uiteindelijk niet uitgebracht.


Nog meer opnamen

Blijkbaar is Bob niet helemaal tevreden over de opnamen. Donderdag 14 mei worden nieuwe versies opgenomen van 'Dead Man', 'Lenny Bruce Is Dead', 'Trouble' en 'In The Summertime'.

Ringo Starr is in L.A. Dylan wil hem absoluut op de plaat. De ex-Beatle heeft beloofd om de volgende dag langs te komen. Plotkin grijpt de kans om 'Heart Of Mine' opnieuw op te nemen.
Wanneer Bob, uren te laat, eindelijk arriveert is Ringo aan het jammen met de muzikanten, waaronder de legendarische bassist Donald 'Duck' Dunn en Rolling Stone Ronnie Wood. 
Tien minuten later staat het nummer op de band. Na wat jammen op klassiekers als 'Mystery Train' wordt ook nog 'Watered- Down Love' opnieuw opgenomen.
Om de sessie af te ronden voegt Ringo ook nog tom-toms toe aan de beste takes.

Vanaf maandag 18 mei wordt opnieuw gemixt. De laatste mixsessie vond plaats op 31 mei. Die dag wordt door Andrew Gold ook nog wat gitaar toegevoegd aan ' Property Of Jesus', 'Shot Of Love' en 'Every Grain Of Sand'.

Voor Plotkin was het een erg frustrerende ervaring. Hij had dag en nacht doorgewerkt om de plaat zo goed mogelijk te laten klinken. Maar dat is niet wat Bob wilde. "Ik moet je wat vertellen over de mixen die je maakt, Charlie," zei hij. "Je poetst de boel te veel schoon. We klinken een beetje als de Doobie Brothers."
"Chuck [wou] goed klinkende mixen maken van ieder nummer," vult Jim Keltner aan, "en Bob vond geen er van goed. Uiteindelijk hoor je op Shot of Love bijna allemaal monitor mixen."

De uiteindelijke master wordt op 1 juni samengesteld. 

Doordat de sessies al zo lang aanslepen is Dylan al uitgekeken op diverse, nochtans sterke songs. Die mogen dan ook niet op de plaat. 'Need A Woman' en 'Angelina' vormen nochtans enkele van de hoogtepunten van The Bootleg Series Volumes 1-3. Daarop staat verder ook nog 'You Changed My Life'.
'Caribbean Wind' en de demo van 'Every Grain Of Sand' komen op Biograph terecht.
'Let It Be Me' en 'The Groom's Still Waiting At The Altar' tenslotte worden als b-kanten van de single uitgebracht. 

Van de nummers die wel op de plaat worden geplaatst, moeten er in een aantal songs stevig moet worden geknipt om de plaat tot 45 minuten te beperken. De nochtans schitterende harmonica outro van 'In The Summertime' wordt met 40 seconden ingekort en zowel 'Waterd-Down Love' als 'Trouble In Mind' verliezen elk een strofe.

Bob is echter nog steeds niet tevreden over het resultaat. 
Op het laatste moment worden Tim Drummond en Jim Keltner nog even terug de studio ingeroepen om 'Heart Of Mine, 'Shot Of Love' en 'Dead Man, Dead Man' wat aan te dikken.

 

De eerste Europeese gospeltour

Amper twee weken na het beëindigen van de lange reeks opnamen blaast Bob opnieuw verzamelen in de Rundown studio. Er moet worden gerepeteerd voor een Europese tournee. Het is voor het eerst sinds zijn bekering dat hij zijn boodschap op het oude continent gaat verkondigen.

Om stalkers en andere opdringerige fans uit zijn buurt te houden ziet Bob zich genoodzaakt om een complete bewakingsdienst in dienst te nemen. Tussen 20 mei en 17 juni wordt de stalkster negentien keer opgepakt op het terrein. Ze begint ook doodsbedreigingen achter te laten. Uiteindelijk krijgt de vrouw een gerechtelijk verbod nog in Dylan's buurt te komen of zijn naam te gebruiken.
Er zijn geruchten dat Dylan een kogelvrij vest draagt. In ieder geval heeft hij er een aan Tim Drummond cadeau gedaan. Netjes verpakt in geschenkverpakking.

Na een viertal try-out shows in het Mid-Westen, arriveren Bob en zijn gezelschap op 21 juni in Frankrijk. Na twee shows in Frankrijk verhuizen ze naar Engeland, waar ze eerst zeven concerten spelen in het Earl's Court in Londen en daarna twee in Birmingham. Terwijl hij drie jaar eerder een hartstochtelijke ontvangst beleefde in Londen blijven daar nu vele stoelen leeg. Het publiek is afgeschrikt door de recensies over de Amerikaanse gospeltournees.
Van Engeland vliegen ze naar Scandinavië. Telkens één concert in Zweden, Noorwegen en Denemarken en vervolgens vijf concerten in Duistland. Op 21 juli spelen ze in Oostenrijk, dan in Zwitserland en sluiten op 25 juli af met een groot openluchtconcert in Avignon, Frankrijk.
Daarbij vallen twee doden: een Nederlandse fan valt uit een hoogspanningsmast en een meisje valt van het dak van een tribune.  

Dylan heeft voor deze tournee een nieuwe manier van zingen bedacht: hij zet de zang niet gelijk in met de muziek, maar wacht telkens even. Dan zingt hij de teksten in een hoger tempo, zodat hij toch nog gelijk aankomt bij het einde van elke regel. Heel merkwaardig.
Zijn nieuwe manier van zingen heeft echter teveel gevraagd van zijn stem en hij zal het dan ook praktisch nooit meer gebruiken.
Het is dan ook jammer dat de geplande live-LP (alle optredens van de Europese tournee werden opgenomen) er nooit is gekomen. Fans moeten zich dan ook behelpen met bootlegs, zoals bijvoorbeeld het uitstekende Avignon.

Een dag na het laatste optreden, vliegt Bob terug naar Amerika, waar hij augustus doorbrengt op zijn boerderij in Minnesota.

 

Shot Of Love

Dylan's eenentwintigste studio LP verschijnt op 12 augustus 1981.

Hoewel er veel minder religieus getinte songs op de plaat zijn te horen dan op de voorgangers - en zelfs minder dan op bijvoorbeeld John Wesley Harding of  Street Legal wordt de plaat algemeen beschouwd als het derde deel van de trilogie.

In Rolling Stone laat Paul Nelson weten het beu te zijn: "Omwille van de prestaties van de man in het verleden... zijn we geneigd zijn nieuwste werk het voordeel van de twijfel te gunnen... Niet langer. Voor mij stopt het hier." Nick Kent noemt het in NME ronduit "Dylan's slechtste plaat ooit."
 
Bovendien is het Dylan's laatste voor CBS onder het contract van 1978. De platenmaatschappij heeft dan ook niet veel belangstelling om er promotie voor te maken.

De reputatie die aan de plaat voorafging, de zwakke promotie, de spuuglelijke hoes, de rommelige indruk en de oneven kwaliteit van de song droegen allemaal bij om de plaat om zeep te helpen. De verkoop blijft dan ook beneden alle peil - vooral in Amerika. De plaat doet het er nog slechter dan Saved: de hoogste notering was een 33ste plaats en de single raakt niet eens genoteerd in de top 100.
Geholpen door de concertenreeks strandt Shot Of Love in Engeland net buiten de top 5.

De single is verschillend voor Europa en Amerika. Aan beide kanten van de oceaan is 'Heart Of Mine' gekozen als a-kant maar Europa krijgt 'Let It Be Me' als b-kant, terwijl voor het thuisfront 'The Groom's Still Waiting At The Altar' wordt geselecteerd. Er is ook een live videoclipje, ter promotie.

De mislukking is een grote tegenvaller voor Bob. Hij heeft erg zijn best gedaan om zijn geloof te verpakken in wat hij beschouwde als een goed gemaakte plaat. In 1985 blikte hij terug: "De plaat had gemaakt kunnen zijn in de jaren veertig of misschien de jaren vijftig.... Er was iets gemeenschappelijks in die nummers... De critici... hadden het alleen over Jezus dit en Jezus dat. Alsof het een Methodisten plaat was." .

Nochtans draagt Bob Dylan ook een stukje van de schuld. Zoals ook met Infidels het geval zou zijn had Bob Dylan gemakkelijk een veel betere plaat kunnen puren uit deze sessies. 'Angelina', 'Caribbean Wind' en 'The Groom's Still Waiting At The Altar' verdienen zeker een plaats op dit album. Dylan gaf dan ook toestemming om dat laatste nummer in ere te herstellen, door het bij latere persingen aan de tracklist toe te voegen. De enige keer dat zoiets met een LP van Bob Dylan is gebeurd.

 


Third Shot Of Love Tour

Half oktober begint de Amerikaanse herfsttournee met een concert in Milwaukee, Wisconsin. Tijdens het eerste deel wordt pure, goed gebrachte gospel geserveerd. Het publiek jouwt hem niet meer uit, maar blijft wel verzoeknummers roepen.
Dan, na de pauze, brengen ze een show van zowat anderhalf uur, met alleen maar klassiekers. Het publiek gaat helemaal uit de bol.

De tournee duurt tot november en naarmate ze verder door het land trekken worden de concerten alsmaar aardser. De verandering is voor een deel te danken aan Al Kooper. Die is toegetreden tot de band, nadat Will Smith is ziek gevallen. Hij moedigt Bob aan om de songs te spelen die ze in de jaren zestig hadden opgenomen. "Ik denk dat die tournee een keerpunt betekende. Ik denk dat hij toen zo'n beetje terug begon te komen." aldus Kooper. "Hij dronk koffie, rookte sigaretten. Hij kon weer rocken."

Ze spelen eerst zeven shows in de Verenigde Staten, dan vier in Canada en dan nog eens elf in de Noord Amerika. De grote steden worden daarbij netjes vermeden.

Op 19 oktober haalt Bob zijn jeugdvriend Larry Kegan op het podium om 'No Money Down' te zingen. Zelf toetert hij ondertussen wat op een saxofoon (!) Maar na twee optredens moet Kegan, die in een rolstoel zit, naar het ziekenhuis worden gebracht met een longontsteking.  Het is een teleurstelling voor Kegan en Bob voelt zich er verantwoordelijk voor. Het zal jaren duren voor hij zijn vriend weer mee op tournee durfde te nemen.

Hoewel het goede concerten waren, blijven de negatieve publiciteit van de voorafgaande religieuze tournees en de laatste twee vrome LP's de mensen afschrikken - net als in Londen. "Ze waren op de vlucht geslagen voor dat Christelijke gedoe en dat verwachtten ze weer, dus kwamen ze bij die optredens niet opdagen,"  meent Arthur Rosato. "Ze verkeerden in de foute veronderstelling dat het een avondje bekeren zou worden, maar zo was het dus helemaal niet."

Door de slechte kaartverkoop wordt de tournee opnieuw ingekort. Het lijkt het zoveelste bewijs dat Bob bezig is zijn publiek te verliezen. Hij heeft getracht het publiek ter wille te zijn door bekende nummers aan de show toe te voegen, maar ze komen nog steeds niet opdagen. Het enige wat er voor hem opzit is ermee op te houden en eens te overwegen hoe het verder moet met zijn carrière.

Het laatste concert van de tournee is één van de langste Dylan shows ooit, met achtentwintig nummers, waarvan zes als bis. 'Every Grain Of Sand' wordt daarbij voor het eerst live gebracht.

 

Vage filmplannen

Na afloop van de tour keert Dylan terug naar Californië om er een vaag filmproject op poten te zetten.

Bob heeft zijn goede vriend Howard Alk een aantal optredens laten filmen. Het zou opnieuw een geïmproviseerde film worden, zoals Renaldo & Clara, maar dan op een kleinere schaal.  Bob speelt scènes met Al Kooper en z'n medewerker Ronald Grivelle.

"Howard huurde een film crew en een pak kostuums," vertelt Bruce Gary, van The Knack, die is aangetrokken als tweede drummer voor de shows in New Orleans: "Bob trok dan een apenpak aan en liep rond tussen de tribunes. Dat werd dan gefilmd. Ik moest ook gek doen en rondrennen en Howard filmed ons terwijl we op en neer sprongen en onnozel deden"

Arthur Rosato vult aan: "We speelden eerst en dan werd er de hele nacht gefilmd. We deden geïmproviseerde stukjes en dan schreef Bob daar achteraf wat rond. We deden zomaar iets en dan gaf hij ons wat regels tekst."
De bedoeling is eigenlijk vooral om Dylan's vriend de gelegenheid te geven zijn zinnen wat te verzetten. Hij is bezig met af te kicken  van een heroineverslaving.

"Toen we terug gingen naar Santa Monica, hadden we al die opnamen," gaat Rosato verder. "We begonnen ze te bekijken en probeerden te bedenken: wat wordt de film?"
Maar Bob verliest al snel zijn belangstelling. "Bob leuterde maar door over het project," verklaart Rosato, "Omdat het geen echt project was - we zouden gaandeweg iets verzinnen - probeerde Howard van Bob te horen te krijgen wat hij nou eigenlijk wilde... Ik denk dat hij in de gaten kreeg dat Bob het project eigenlijk een zachte dood wilde laten sterven."

Zowat het enige resultaat van de opnamen zijn de live versies die van het concert op 10 november in het Saenger Performing Arts Center in New Orleans worden uitgebracht. 'Heart Of Mine' wordt in oktober '85 uitgebracht op Biograph en 'Dead Man, Dead Man'  verschijnt eerst op de 'Everything Is Broken' single en daarna op Bob Dylan Live 1961-2000 .

 

De laatste druppel

Op 3 januari 1982 wordt Howard Alk dood aangetroffen in de Rundown Studios. Bob's vriend was net 51 geworden - op 25 oktober had Bob hem nog 'Happy Birthday' toegezongen van op het podium in Bethlehem, Pennsylvania.  Alk was gescheiden van zijn tweede vrouw, was verhuisd naar Point Dune en sliep regelmatig in een bed in de Rundown Studios. Hij bleef er de hele Kerstvakantie terwijl de rest van de staf thuis bij hun gezinnen zat. Ergens tijdens die vakantie spoot Howard zichzelf heroïne in. Na de lijkschouwing rapporteerde de patholoog het als een ongeluk. Maar die hem kenden wisten beter.

De dood van zijn vriend is voor Bob de zoveelste slag in een schijnbaar onophoudelijke reeks tegenslagen die hem de afgelopen vijf jaar zijn overkomen. Eerst was er de scheiding van Sara en de ellendige strijd om de voogdij over de kinderen. Bob's bekering tot het Christendom heeft zijn familie en vrienden geschokt en hem de slechtste recensenties en bedroevendste platenverkopen van zijn carrière opgeleverd. De macabere sterfgevallen in Avignon wierpen een donkere schaduw.
Hij heeft vrienden verloren - zij het verre vrienden - in Michael Bloomfield *, de Christelijke muzikant Keith Green en John Lennon. De stalker Carmel Hubbell veroorzaakte nog meer ongeluk en deed hem vrezen voor zijn leven. Hij zag jaren van dure, tijdrovende en ongelukkige juridische strijd voor zich opdoemen omtrent zijn meningsverschil met Albert Grossman **.  Maar het was de dood van Howard Alk die de motor van Dylan tot stilstand bracht. "Dat was zo'n beetje het moment dat Bob besloot een poosje niet meer te touren," meent Rosato. "Hij zei tegen mij dat hij tot 1984 niet meer zou touren... Hij was gebroken... De studio deed hij daar op dat moment dicht."

Nu hij de veertig bereikt had begon Bob Dylan's briljante loopbaan te haperen. Het zou lang duren voor hij zijn zelfverzekerdheid en de waardering van het publiek teruggewonnen had.

De barre jaren tachtig waren aangebroken.

* * * * *

Noten

*
Mike Bloomfield speelde op 15 november 1980 gitaar tijdens 'Like A Rolling Stone' en 'The Groom's Still Waiting At The Altar' bij een optreden van Bob Dylan in het Warfield Theatre. Het blijkt zijn laatste optreden te zijn, want precies drie maanden later, op 15 februari 1981 wordt zijn lijk aangetroffen in zijn auto in San Francisco. Hij is overleden aan een overdosis. De gitarist speelde begin jaren zestig bij The Paul Butterfield Blues Band en was een veelgevraagde studiomuzikant. Hij was één van de muzikanten op Highway 61 Revisited van Bob Dylan.  Mike Bloomfield werd slechts 37 jaar oud.


**
Terwijl Shot Of Love werd gemixt hoorde Bob dat zijn vroegere manager vond dat Bob hem onvoldoende royalties uitbetaald had uit zijn contracten met Dwarf Music en Big Sky Music. Bob probeerde met hem te praten en uit te leggen dat hij meer dan genoeg gehad had, maar het mocht niet baten. Op 18 mei spande Grossman een rechtszaak tegen hem aan om $51,000 aan royalties en $400,000 schadevergoeding te eisen.
Bob reageerde met een tegenclaim. Hij beschuldigde Grossman ervan dat hij hem slecht had gemanaged, dat hij $ 15,000 van een van zijn rekeningen had gehaald om twee Grossman bedrijven op te richten en dat hij teveel commissie had berekend tot een bedrag van $7,1 miljoen. Zo begon een mammoetgevecht dat jaren zou aanslepen  Het zou een lange en bittere strijd worden.

 

Shot Of Love - Live in Avignon - 25 juli 1981
Every Grain Of Sand
Om te eindigen op een positieve noot:
Er is één nummer dat kwalitatief ver boven de rest van Shot Of Love uitsteekt:  'Every Grain of Sands'. Het is zonder meer een van zijn allerbeste songs. Zowel Bruce Springsteen als George Harrison wijzen later op dit nummer om te bewijzen dat de man niet afgeschreven mag worden na zijn reeks zwakke platen in de tweede helft van jaren tachtig.
Emmylou Harris zette haar versie op de cd Wrecking Ball uit 1995.
Nadat Dylan die versie had gehoord, belde hij Harris op. Dat moet ongeveer zo zijn gegaan: 'Emmy? Hoi, met Bob. Ik wou je alleen maar even vertellen dat ik jouw versie van 'Every Grain of Sand' fantastisch vind. Het heeft net zoveel soul als Aretha Franklin's beste werk. Het is de beste interpretatie ooit van een van mijn songs.'
En in 2003 zong Emmylou ' Every Grain of Sand' samen met Sheryl Crow op de begrafenis van Johnny Cash.

19-06-08

Time Out Of Mind

decoration

Time Out of Mind

In januari 1997 trekt Bob Dylan voor het eerst in zeven jaar de studio in om zelfgeschreven nummers op te nemen. Sinds zowat halverwege het vorige decennium had hij het erg moeilijk om nog iets nieuws te schrijven. Er was even een korte opflakkering geweest voor Oh Mercy, Under The Red Sky en de beide Traveling Wilburys LP's, maar daarna was het op.
In april 1991 legde Dylan aan Paul Zollo uit: "Ooit kwamen de songs met drie vier tegelijk, maar dat is al lang gedaan ... Af en toe komt er nog eens een nummer op mij, als een buldog aan het poortje van de tuin, om te eisen dat ik hem schrijf. Maar de meeste verban ik onmiddellijk uit mijn gedachten. Je vraagt je af of er nog iemand behoefte aan heft om ze te horen. Misschien kom je op een punt waarop je genoeg songs geschreven hebt. Laat iemand anders ze maar schrijven."

De enige compositie uit de jaren negentig waaronder zijn naam staat is 'Heartland' dat hij samen met Willie Nelson zou hebben geschreven. Maar uiteindelijk bleek hij alleen de titel te hebben aangedragen.


Nieuwe songs?

Volgens de Amerikaanse journaliste Edna Gundersen, had hij in januari 1995 drie weken uitgetrokken om nieuwe nummers te schrijven. Het is onbekend wat dat heeft opgeleverd.

In augustus van dat jaar onderneemt hij een nieuwe poging, samen met Robert Hunter. Hunter schreef veel teksten voor The Grateful Dead, hoewel hij niet deel uitmaakte van de groep. Dylan had al eens eerder met de singer/songwriter samengewerkt voor Down In The Groove.
Maar de schrijfsessie in Martin Country wil niet erg vlotten. “Ik dacht voortdurend: zullen deze songs wel even goed zijn als wat ik iedere avond speel?”

Pas wanneer hij in januari 1996 ingesneeuwd raakt op zijn boerderij in Minnesota, heeft hij geen excuus meer om iets anders te gaan doen. Maar het gaat allemaal niet vanzelf. Voor inspiratie gaat hij te rade bij de oude folksongs waarvan hij er een aantal gebracht had op zijn twee akoestische cover-cd's. Vele songs hernemen dan ook de sombere, vervloekte sfeer van World Gone Wrong, maar vertaald naar Dylan's eigen beelden. Zoals Robbie Robertson zei over de Basement tapes: "We wisten niet of hij de nummers zelf schreef of dat hij ze zich herinnerde. Als hij ze zong kon je geen verschil merken."
Dat komt omdat hij flarden van zinnen uit diverse folk of bluessongs tot een min of meer coherent geheel aaneenschakelt door er eigen zinnen tussen te verweven. Fred Neil heeft zoiets vroeger ook ooit gedaan: die zette 'Shake Sugaree' van Elisabeth Cotten helemaal naar zijn hand en maakte er 'I've Got A Secret' van. Dylan bracht Neil's versie dan ook een aantal keren live die zomer.

Later vertelt Dylan over: “[Deze songs] klikten vanzelf samen, omdat ze eenzelfde skepticisme delen. Ze gaan meer over de angstaanjagende realiteit van het leven dan het rozige idealisme dat tegenwoordig populair is."
Toch heeft hij zijn twijfels.
Waneer hij zijn manager, Jeff Kramer, opbelt, laat hij hem weten: “Wel, ik zit ingesneeuwd. Dus schrijf ik wat nummers. Maar ik ga ze niet opnemen.”

Desalniettemin beginnen er onmiddellijk geruchten te circuleren over opnamen in New York en er duikt zelfs al een titel op voor de cd: Coupe de Ville.
In maart volgen nog meer geruchten over opnamen. Deze keer in Hollywood.

Nochtans is het business as usual in Dylanland: de ene tournee na de ander volgt mekaar op. Hoewel, voor het eerst in de jaren negentig heeft Dylan in ’96 wat gas teruggenomen: wat minder optredens, geen gastoptredens, geen audio, video of multi-media. De kwaliteit van de shows bleef even hoog als de voorgaande jaren.
Tot ontgoocheling van de fans blijft nieuw materiaal nog steeds uit en ook de band blijft grotendeels ongewijzigd. De enige personeelswijziging is dat de drummer Winston Watson, vanaf de herfsttournee wordt vervangen door David Kemper van de vroegere Jerry Garcia Band.

Wanneer er na de Europese zomertournee geen data worden aangekondigd voor de jaarlijkse Amerikaanse zomertournee gonst het opnieuw: Dylan zou een lange pauze inlassen in zijn Never Ending Tour. Er is sprake van minstens negen maanden.
Maar na drie en een halve maand hervat Dylan zijn trektocht door Amerika.

En toch is er wat hoopvol nieuws: in augustus heeft Bob Dylan, in Miami, met zijn tourband akoestische demo’s opgenomen voor zijn volgende plaat. Deze informele sessies gaven hem de gelegenheid om naar hartelust te experimenteren: nieuwe ideeën uittesten en arrangementen zoeken.

Opnieuw duiken er direct weer geruchten op: de nieuwe cd zou Stormy Season gaan heten. 
Daniel Lanois zou een bandje hebben met akoestische demo’s van Bob’s nieuwe nummers. Hij zou de arrangementen aan het uitwerken zijn voor de opnamen die gepland zouden zijn na de herfsttournee. Er circuleert zelfs al een lijstje met songtitels op het internet.

Na afloop van die tournee heeft Dylan afgesproken met Daniel Lanois in een hotel in New York. Ondanks de moeizame samenwerking tijdens de sessies voor Oh Mercy was hij blijkbaar toch tevreden over de Canadese producer.
Dylan leest hem de teksten van zijn nieuwe nummers voor, alsof het gedichten zijn. “De woorden waren hard, waren diep, waren wanhopig, waren krachtig en ze waren het resultaat van het leven van verschillende levens. Wat volgens mij bij Bob het geval is,” aldus Lanois. “Dus wilde ik die plaat maken.”

Afgesproken wordt om in de tweede helft van januari samen te komen.


Opnamen in Miami

Plaats van afspraak is de Criteria Recording Studios, in Miami, Florida.
Tegen Lanois had Dylan uitdrukkelijk gespecificeerd dat hij een plaat wil met het geluid van de jaren vijftig. Nochtans is het kale geluid van de rock and roll platen wel heel ver verwijderd van de gelaagde benaderingswijze die Lanois zo graag hanteert.
Lanois verklaarde achteraf: "Deze keer refereerden we aan oude platen uit de jaren vijftig. Bob houdt van de natuurlijke diepte die er in zit - iets wat je niet kunt verkrijgen met mixen. Je krijgt het gevoel dat de zanger vooraan staat, met wat anderen wat verder naar achter en dan nog iemand helemaal achter in de kamer. Dus hebben we de studio zo ingericht."

In interviews achteraf verwees Bob Dylan op de invloed van Buddy Holly op de sessies. "Ik weet niet meer precies wat ik heb gezegd over Buddy Holly," vertelt hij, "maar terwijl we opnamen hoorde ik Buddy Holly overal. Dat was gewoon zo. Liep je door de gangen dan hoorde je iets van Buddy Holly - 'That'll Be the Day' of zo. Stapte je in je auto, op weg naar de studio dan draaiden ze 'Rave On'. Kwam je dan in de studio dan speelde daar iemand een cassette met 'It's So Easy.'
Iedere dag gebeurde er zo wel iets. Flarden van Buddy Holly songs kwamen van overal aanwaaien. Echt geestig.  [lacht] Maar toen we alles opgenomen hadden bleef dat hangen. De geest van Buddy Holly bleef bij ons."

Nooit eerder heeft Dylan zo lang gewerkt aan nummers voor een plaat. Sommige zijn inmiddels twee jaar oud. Maar hij is blijven schaven en veranderen tot in de studio toe. Jim Dickinson vertelt later dat hij Dylan nog ziet staan: "leunend over een kist van de apparatuur, werkend aan de tekst van 'Highlands'...met een potlood."


Veel goed volk

Voor het eerst sinds de start van de Never-Ending Tour kiest Dylan er voor om leden van zijn band te betrekken bij de opnamen, naast een aantal gekende studiomuzikanten en mensen die ingebracht worden door Lanois. Van de tourband zijn de bassist Tony Garnier, drummer David Kemper en snarenwonder Bucky Baxter geselecteerd.
Daarnaast koos Dylan enkele echte klasbakken: Augie Meyers, de Texaanse organist van het Sir Douglas Quintet en Bob Britt, een uitstekende gitarist uit Nashville. 

Lanois van zijn kant heeft Brian Blade uit New Orleans. De jazzdrummer heeft net met hem samengewerkt aan de sessies voor Wrecking Ball van Emmylou Harris. Cindy Cashdollar is de autoriteit op het gebied van slidegitaar.
Zelf wil Lanois gitaar en dobro spelen.

Zoals steeds staat Dylan er op om live te spelen. Alle muzikanten zitten in een cirkel om hem heen. Het nummer wordt een paar keer doorgenomen en dan is het tijd voor actie.

Na een paar dagen vindt Dylan dat er nog wat ontbreekt. Hij laat zijn manager nog wat muzikanten bellen. Alsof twee drummers niet genoeg zijn, laat hij ook Jim Keltner oproepen.

Lanois was vooral ongelukkig over de komst van de extra gitarist. "Ik denk dat ze een dag of twee aan het opnemen waren toen Bob zijn manager vroeg om mij te bellen," vertelt Duke Robillard. Robillard is de gitarist van de bluesband Roomful of Blues. Zijn spel was Dylan opgevallen toen Robillard Jimmie Vaughan verving in de Fabulous Thunderbirds. Die band speelde ooit het voorprogramma van Dylan.
"Hij had mij nodig, vond hij. Ik vloog de volgende dag na het telefoontje al naar daar. Het enige probleem was - en dat wist ik pas toen ik er al was - dat ik Daniel Lanois moest vervangen als gitarist. Hij vond dat maar niks en hij haatte me."
"Dus begon er een vreemd gevecht," gaat Robillard verder: "Ik speelde iets of oefende wat op een melodie en dan kwam Lanois uit de controle ruimte gelopen. 'Ik heb liever dat je even niet meedoet.' Ik zei 'Mij goed.'
Een kwartiertje later nam Bob hem dan even apart en stonden ze te ruziën. Even later kwam Lanois mij dan terug halen uit de controle ruimte en kon ik terug gaan spelen.
Dylan was erg tevreden over mijn spel. Hij zei: 'Ik ga nog een paar van je cd's kopen. Dan kan ik ook zo leren spelen.'"

Naast de nieuwe gitarist wou Dylan ook nog een pianist. Daarvoor liet hij de legendarische Jim Dickinson  (Big Star, Replacements, Ry Cooder, John Hiatt) overvliegen uit Memphis.

Dickinson is verbaasd over de bende die hij in de studio aantreft: "Twaalf muzikanten die live spelen - drie drumstellen. Ongelofelijk!
Twee steelgitaristen! Dat had ik nog nooit gezien. Zelfs in de strafste hillbilly sessie ter wereld heb je nog nooit twee steelgitaren tegelijk horen spelen. En één daarvan is dan nog Cindy Cashdollar. Die heeft letterlijk het handboek geschreven. Ik bedoel: ga maar kijken: het boek [over Western Swing steelgitaar] heeft zij geschreven.
En dan was er die andere kerel, Bucky Baxter die toen bij Bob speelde. Ze wisselden akkoorden uit, maar je kon ze alleen horen als je de koptelefoon afnam. Dat werd gewoon niet eens opgenomen - en toch maakt het allemaal deel uit van de klankkleur."

Robillard bevestigt: "Hoewel we allemaal tegelijk speelden, gebruikte Lanois iedere keer maar een stuk of vijf, zes muzikanten voor ieder nummer. Ik speelde op alles, maar de bal lag in zijn  kamp. Hij was de producer en de mixer - dus hoor ik niet veel van mezelf terug op die plaat."


Niet gemakkelijk

"De versterkers stonden niet hard," legt Dickinson uit, "omdat er zoveel spelers waren. Er werd goed doorgewerkt. Twaalf uur per dag, gedurende negen dagen - erg intensief. Bob bedacht ter plekke een arrangement en wij werden geacht in te vallen - zonder aftellen of zelfs maar zonder te weten of er opgenomen werd. Er werd altijd opgenomen. Als Bob vond dat het niet goed liep, veranderde hij het prompt zonder iets te zeggen en begon te spelen. Je moest voortdurend bij de les blijven."

Jim Dickinson weer: "Het was pure chaos gedurende anderhalf uur en dan een minuut of acht prachtige muziek. Dan sloegen we iedere keer de nagel op de kop. [Maar Dylan] wil de nagel er niet recht in. Hij wil er leven in… Als we te kort bij een arrangement zaten, dan veranderde hij opeens het tempo en de toonaard drastisch."

Daniel Lanois kan dat bevestigen: ”Op het laatste moment, zonder enige waarschuwing en terwijl de opnameknop is ingedrukt, verandert Dylan zowel het ritme als de toonaard. De muzikanten bekijken mekaar en proberen te volgen en dan zegt Bob ‘Dat was het’. Dat is zeker met de helft van de nummers op deze plaat gebeurd."

"Het was een fantastische ervaring om met Bob Dylan te werken," meent Robillard. "Hij was erg spraakzaam tegen mij. Ik vond het fijn en werkte hard. Ik zat de hele tijd maar een paar meter van hem af. Er was niks wat Lanois kon doen om de boel voor mij te verzieken - tenzij hij mij naar huis stuurde."

Maar dat gebeurt niet, want Dylan houdt stevig de touwtjes in handen.
"De eerste avond toen ik daar was, bracht Lanois een ProTools man binnen," vertelt Jim Dickinson. Dat was toen de allernieuwste digitale opnameapparatuur. "Die kerel begint zijn spullen op te stellen in de controlekamer. Dylan vraagt aan Dan: 'Wat is dat?' Lanois fluistert iets tegen hem en hij zegt: "Haal dat ding weg." [lacht hard] Hij stuurde hem weg. Zo simpel was het: "haal dat ding weg.'"

Lanois kon alle hulp nochtans gebruiken want, met zoveel muzikanten waren "de playbacks pure chaos," geeft Dickison toe. Doordat hij zelf een ervaren producer is weet hij: "Wanneer Dylan aan het mixen gaat zal hij een pak problemen hebben."
Wanneer je de hoesnota's overloopt merk ja dat op elke track eigenlijk maar een paar muzikanten zijn overgebleven.
Jim Dickinson: "Met zoveel volk verwacht je een zootje, maar eigenlijk speelt iedereen nauwelijks iets. Van die zes gitaristen zijn de enige die echt solo spelen Lanois zelf en Dylan. De anderen: Duke Robillard en die gast uit Nashville zaten daar gewoon te wachten om één noot te spelen. Maar dat was dan wel de perfecte noot."

Lanois moet toegeven dat het niet gemakkelijk is om producer te zijn bij Bob Dylan: "Wel, je weet nooit van te voren wat je gaat krijgen. Het is een excentrieke kerel. Je kan iets prachtigs krijgen bij de eerste take, of [grinnikt] je krijgt helemaal niets.
Weet je, Bob en ik gingen regelmatig even naar buiten. Op de parking bespraken we dan dingen zonder de band erbij. Die zaten te wachten in de studio. En ondertussen bespraken we dan het volgende nummer.
Neem bijvoorbeeld 'Standing In The Doorway'. We stonden daar op de parking en ik zei: Een van uw mooiste nummers vind ik 'Sad Eyed Lady Of The Lowlands.' Dat is in 6/4de maat. Zouden we niet zoiets niet kunnen doen op deze plaat?
En hij stelde voor 'Wel ik heb nog  'Standing In The Doorway', misschien kunnen we dat eens proberen."

Tijdens de sessies wordt herhaaldelijk terug gegrepen naar de demo's die in augustus op band zijn gezet. Zo had Dylan toen een country-blues riff bedacht die hij nu absoluut wilde recycleren voor 'Dirt Road Blues'. "Hij liet mij zestien maten van de originele cassette sampelen en die werden gebruikt voor de definitieve versie," vertelt Daniel Lanois.
"De demo van ‘Not Dark Yet’ klonk totaal anders," vertelt hij met enige spijt. "Die versie was veel sneller en kaler. Tijdens de sessies veranderde hij het in een ballad uit de Civil War. Ik hield van die versie en ik mis ‘em.”

"We hebben vele lange dagen gewerkt aan deze plaat," weet de Canadese producer, maar na elf dagen was het opeens voorbij. "Toen hij alle teksten afhad, vond hij dat de plaat afwas. De plaat was geschreven. Hij zei: 'Weet je, we kunnen een wals versie doen. We kunnen het in 4/4de maat doen. Het kan zus en het kan zo. Het kan wat we maar willen… Maar het voornaamste is dat het geschreven is."


Business as usual

Veel tijd om uit te rusten is er niet, want op 9 februari 1997 gaat het elfde jaar van de Never-Ending Tour alweer van start, met elf shows in Japan.
Bij de aanvang van de daaropvolgende Amerikaanse lentetournee is er eindelijk vernieuwing in de tourband. Na meer dan vijf jaar en 692 shows wordt John Jackson vervangen door de New Yorkse sessiemuzikant Larry Campbell. Toch is er merkwaardig weinig verschil merkbaar.

Tussendoor wordt er veel aandacht besteedt aan het mixen van de plaat. Dat gebeurt in de Teatro Studios in Oxnard, Californië. Dylan blijft  nummers toevoegen en andere weglaten. Hij kan maar niet beslissen welk beeld hij met de plaat wou krijgen.
Later vertelt hij dat de grote baas van Columbia Records, Don Ienner, hem "ervan overtuigde de plaat uit te brengen, zelfs al stonden zijn favoriete songs er niet op."

Maar dan wordt hij plots gedwongen om afstand te nemen.

 

Een verjaardag met een onaangename verassing

Op 24 mei wordt Bob Dylan 56. Zijn dochter Maria Himmelman heeft een verjaardagsfeestje op touw gezet. Tijdens het eten voelt Dylan zich niet goed. Hij heeft pijn in zijn borst. “De pijn verlamde me en mijn hersenen sloegen tilt. Ik was zo ziek dat ik niets meer wist.”
Een bijgeroepen dokter verzekert hem dat het niet ernstig is. Maria dringt echter aan om een dokter van de universiteit van Los Angeles te bellen. Die raadt Bob aan naar het ziekenhuis te gaan.

De volgende dag checkt hij in, in het ziekenhuis van Los Angeles. Eerst is er sprake van een hartaanval, maar later wordt de diagnose gesteld als ”histoplasmosis”, een infectie van het vlies om het hart. De schimmelinfectie is ernstig omdat Dylan er al een tijdje mee rondliep.
"Het was iets... het kwam door toevallig vogelmest in te ademen dat uit één van de rivieren kwam daar waar ik leef. Misschien één maand, of twee tot drie dagen uit het jaar, worden de oevers van de rivier helemaal week, en dan kan een windvlaag een boel van dat spul meevoeren in de lucht. Ik heb dat toevallig ingeademd. Dat heeft me ziek gemaakt."

Dylan is opeens voorpaginanieuws.

Na een week mag Dylan het ziekenhuis verlaten. Hij moet wel nog vier tot zes weken rusten. De Europese zomertournee met Van Morrison wordt afgelast.
Columbia verspreid een persmededeling, waarin Dylan wordt geciteerd: ”Ik weet niet wat ik ga doen. Ik ben blij dat ik me weer beter voel. Ik dacht echt dat ik binnenkort Elvis zou gaan ontmoeten”.

Zijn voormalige drummer Winston Watson vertelt later dat hij hem een kaartje had gestuurd. Wanneer hij zijn voormalige werkgever later nog eens ontmoet bedankt Bob hem voor dat kaartje. “Hij vertelde me iets waarvan ik de tranen in mijn ogen kreeg: dat hij weinig post had gekregen van de mensen met wie hij werkte. Geen, om precies te zijn,” aldus Watson.


Pas op 3 augustus staat Dylan opnieuw op het podium. Na twee maanden te hebben gerust in zijn huis in Malibu doet hij zijn Amerikaanse zomertournee zoals gepland. De zanger ziet er vermoeid uit en klinkt ook zo. Hij moet zelfs regelmatig gaan zitten tussen de nummers in. De show is dan ook twintig minuten korter dan de vorige tournee en duurt nu tussen de 90 en 100 minuten. Op doktersbevel speelt hij geen harmonica.
In een interview met Edna Gundersen van USA Today praat Dylan voor het eerst over zijn recente ziekte. ”I was zes weken van de kaart”, “Ik neem nog drie keer per dag medicijnen " en ”Ik kreeg toelating van de dokters om deze tournee te doen.”

decoration

Op audiëntie bij de paus

Op vraag van het Vaticaan treedt Bob Dylan op 27 september 1997 op tijdens het Wereld Eucharistisch Congres in Bologna. Er zijn 300 000 toeschouwers en ook Paus Johannes Paulus zelf. Dylan brengt hij drie nummers met zijn band: ‘Knockin’ On Heaven’s Door’, ‘A Hard Rain’s A-Gonna Fall’ en ‘Forever Young’.
Na het tweede nummer neemt Dylan zijn hoed af en stapt Dylan naar de Paus om hem de hand te schudden en even met hem te praten. In zijn toespraak vooraf citeerde de Paus uit ‘Blowin’ In The Wind’. Hij had Dylan verzocht dat nummer te zingen.
Het gebeuren wordt door de RAI uitgezonden.
Bucky Baxter: “Wat mij betreft was het pure public relations. Het stelde niks voor. Het was gewoon opgezet om de jongeren naar de Katholieke kerk te lokken. Ik denk dat de redenering was, laat ons een rock concert organiseren. Maar de paus zat daar maar, half in slaap. Trekt zich niks aan van Bob Dylan of wie dan ook. Het had evengoed Bill Gates kunnen zijn die daar zat.”
Voor het kwartier lange optreden ontvangt Dylan driehonderdvijftigduizend dollar.


Eindelijk een nieuwe cd.

Drie dagen na de festiviteiten verschijnt, op 30 september 1997, Time Out Of Mind. Het is zijn dertigste studioplaat en de eerste met nieuw materiaal sinds het begin van het decennium.

De cd wordt door de critici goed ontvangen, al is Dylan de eerste om teveel lof af te wijzen. " Ik denk niet dat het beter is dan mijn oude werk. Maar ik denk het schokkend zou kunnen zijn in zijn botheid. Er is geen afval bij."
Inderdaad, het is een werk vol rauwe wrangheid, zorgen over de ouderdom en verloren liefde. Maar het is ook een schitterende plaat vol blues, rockabilly en ballads, doorschoten met droge humor.
“Veel van die nummers werden geschreven na zonsondergang,” vertelt Bob Dylan. “En ik hou van onweer. Ik blijf graag op tijdens een onweer. Ik kan dan goed nadenken en zo bleef die ene zin maar in mijn hoofd rondtollen: “Werk zolang de dag duurt, want de nacht van de dood komt wanneer geen mens kan werken.” Ik heb geen idee waar ik het heb gehoord maar het laat me niet los. Ik dacht, ‘Wat betekent het?’ Maar ik bleef er maar aan denken, een hele tijd. En ik denk dat er veel daarvan is doorgesijpeld in deze plaat.”

Sinds zijn bekering achttien jaar gelden leek Dylan niets goed meer te kunnen doen voor de Amerikaanse pers en de publieke opinie. Maar nu hij bijna dood was geweest, kon hij opeens niets meer mis te kunnen doen. Mede dankzij al die extra publiciteit wordt Time Out Of Mind zijn best verkocht plaat in twintig jaar, met meer dan één miljoen exemplaren. 
Hij krijgt de ene onderscheiding na de andere en de plaat wordt in alle overzichtslijstjes uitgeroepen tot de beste van het jaar.

Op 25 februari 1998 krijgt hij, tijdens de uitreiking van de 40ste Grammy Awards in de Radio City Music Hall, in New York City niet minder dan drie Grammy Awards. Time Out Of Mind wordt onderscheiden zowel als "album van het jaar" en als "beste hedendaagse folk album" (!). Bovendien wordt ‘Cold Irons Bound’ uitgekozen als "beste door een man gezongen hedendaagse rock uitvoering".

Tijdens de plechtigheid speelt hij Bob Dylan één nummer met zijn band, maar natuurlijk niet dat waarvoor hij is onderscheiden!. Hij kiest voor 'Love Sick'. Tijdens de uitvoering trekt een van de ingehuurde dansers zijn hemd uit en wringt zich naast de verbaasde zanger. Op zijn ontbloot bovenlijf staat de mysterieuze boodschap  “SOY BOMB” geschreven.

Ook zoon Jacob wint de beide categorieën waarvoor hij was genomineerd, met zijn band The Wallflowers.


Jack Frost gaat solo

Op de hoes van Time Out Of Mind staat aangegeven dat de plaat geproducet is door Daniel Lanois en Jack Frost. Dat blijkt alweer een pseudoniem te zijn voor de man die geboren is als Robert Zimmerman.
Achteraf toonde Dylan zich niet onverdeeld gelukkig met de plaat. "Ik herinner mij vooral de strijd. Voor elke seconde is gestreden. Vraag het maar aan Daniel Lanois, die probeerde de songs te producen. Vraag iedereen die er bij betrokken was. Ze zullen het allemaal beamen. Ik vertrouwde mijn tourband niet genoeg om ze hun werk te laten doen in de studio en daarom huurde ik die buitenstaanders in. Maar ik kende hen niet en zij kenden de muziek niet. Daardoor dook er steeds iets onverwachts op. En dan moest ik compromissen sluiten om iets te bereiken. Daardoor, hoewel de songs goed bij elkaar passen, valt het mij als geheel wat tegen.... Het lijkt als sommige wielen een andere kant uitdraaien. Maar hey, we zijn er toch geraakt...Zo herinner ik het mij en die herinnering overschaduwt alle vreugde over de ontvangst."

Jim Dickinson meent dat Lanois de plaat te fel naar zich toe heeft getrokken in de mix. Hij is niet onder de indruk van het uiteindelijk resultaat: "Wat Lanois heeft gedaan tijdens het mixen is enkele instrumenten wegdraaien – er is nergens meer dan een drumstel te horen. Enkele mixen zijn gewoon de weergave van de sessie. De mixen klinken vreemd in mijn oren. Maar wat wil je… het is gewoon frustrerend om er bij te zijn geweest en iets anders in mijn hoofd te hebben. Dit is slechts een schim van de plaat in mijn hoofd."

Ook Dylan zelf is niet onverdeeld gelukkig. Voortaan zal hij, als Jack Frost, de productie van zijn platen zelf verzorgen.

Veel critici menen in de plaat toespelingen aan te treffen op Dylan's eigen dood. Vier jaar later reageerde hij, in een interview met Rolling Stone daar op: "Mensen zeggen dat Time Out Of Mind donker en dreigend is. Zeker hebben we die dimensie bewust in onze sound verwerkt. Mensen zeggen dat de plaat gaat over sterfelijkheid - mijn sterfelijkheid, om de een of andere reden.
Wel, het gaat niet over mijn sterfelijkheid. Wel over sterfelijkheid in het algemeen. Dat is iets wat we allemaal gemeen hebben, niet? Maar ik heb geen een criticus gelezen die zei: 'Het gaat over mijn sterfelijkheid" - begrijp je, die van hem. Alsof hij immuun zou zijn - alsof hij eeuwig zou leven en de zanger niet.
Dat soort neerbuigende houding zag ik tegenover die plaat nogal dikwijls in de pers. Maar ja, wat kun ja daar tegen doen?"


Kunnen we nog meer verwachten?

Tijdens de elf opnamedagen in januari 1997 zette Bob Dylan veertien songs op band.  Elf daarvan kwamen op Time Out Of Mind terecht.
Een van de nummers die het niet haalden, werd opnieuw opgenomen voor de opvolger, Love and Theft: 'Mississippi'
Van een tweede is alleen de titel bekend: 'No Turning Back'
En dan is er nog ' Girl from the Red River Shore', waarvan Jim Dickinson zei dat het "het beste nummer is van de sessie."

Hopelijk krijgen we die in de herfst te horen, wanneer het achtste deel van The Bootleg Series er aan komt. Want volgens de laatste geruchten zouden deze keer studio outtakes uit de laatste twee decennia aan bod komen. Iets om naar uit te kijken.

 


'Love Sick' tijdens de Grammy's

De videoclip voor 'Cold Iron Bounds'
 En een spotje voor de lingeriefabrikant Victoria's Secret, met een remix van 'Love Sick'.

16-06-08

Bob Dylan - MTV Unplugged

decoration


Scheiden kost geld

Ergens in de herfst van 1993 bedacht Bob Dylan dat hij de zaken beter kon aanpakken. Hij speelde al langer met het idee om in eigen beheer platen uit te gaan geven: zonder tussenkomst van een platenmaatschappij. 
Daarom organiseerde hij zelf een aantal concerten in de New Yorkse Super Club. Hij huurde een cameraploeg in en professionele geluidsapparatuur. Het was de bedoeling om van de de akoestische optredens een documentaire  te maken die dan zou kunnen worden verkocht aan de diverse TV-stations. Die documentaire zou dan mooi als promotie dienen voor de bijbehorende live-cd. De combinatie zou een mooi bedrag kunnen opbrengen, zeker wanneer alle rechten in eigen handen bleven.

Het is dan ook geen toeval dat de vier concerten van 16 en 17 november 1993 tot de allerbeste uit zijn carrière mogen worden gerekend.
Maar, afgeschrikt door de administratieve rompslomp die de hele onderneming met zich meebrengt tekent hij, nog diezelfde maand, een contract met Columbia voor nog eens tien albums.
De banden verdwijnen voorgoed de kast in.

Een andere manier om het nodige geld binnen te brengen om de echtscheiding te compenseren is een intensiever beheer van zijn enorme songcatalogus.
Vele fans reageren geschokt wanneer de vroegere protestzanger in januari 1994 een contract afsluit met de boekhoudfirma Cooper & Lybrand. Hij geeft hen de toestemming om ‘The Times They Are A-Changin' te gebruiken in hun reclamespotje. Om de pil wat de verzachten is het niet de oorspronkelijke opname, maar een cover door Ritchie Havens.

Minder schokkend, maar even lucratief, is het gebruik van twee oude nummers op de soundtrack van de succesfilm Forest Gump. En als het moet wil hij zelfs een kleine inspanning doen: bij de opname van een cover van ‘Just Like A Woman’ door Stevie Nicks speelt hij gitaar en harmonica.


Far East Tour

Het zevende jaar van de Never Ending Tour brengt Bob Dylan eindelijk nog eens naar Japan. Het kortere formaat van de Santana tournee van 1993 wordt aangehouden: 14 à 15 songs, maar samen toch nog goed voor zo’n 110 minuten. Gelukkig word ook dezelfde hoge kwaliteit aangehouden, of zelfs nog verbeterd. Wat Dylans eigen live prestaties betreft word 1994, het beste jaar sinds ‘88.
Voor de gelegenheid opent hij met een verassende keuze: ‘Jokerman’ (al 10 jaar niet meer gespeeld), gevolgd door ‘If You See Her, Say Hello’ (16 jaar niet meer gespeeld). ‘Jokerman’ blijkt de standaard opener voor het hele jaar.
Er zijn echter nog steeds geen nieuwe eigen composities en zelfs niets van zijn recentste studio-cd World Gone Wrong.
Wel debuteert hij in Hiroshima, op 16 februari, een totaal herwerkte versie van ‘Masters Of War’. De adembenemende akoestische versie blijft regelmatig opduiken tijdens de rest van het jaar.
De Far East Tour eindigt met optredens in Kuala Lumpur, Maleisië, Singapore en Hong Kong.

Een maand later volgt de traditionele US Spring Tour. Daarbij brengt hij het enige nieuwe nummer van het hele jaar: een vertolking van ‘Lady Came From Baltimore’ van Tim Hardin. Dylan zingt het twee keer.


Een bezoekje aan de studio

Tussen 9 en 11 mei neemt Dylan een handvol nummers op met zijn tourband. De opnamen vinden plaats in de Ardent Studios, in Memphis, Tennessee. Hoewel het oorspronkelijk de bedoeling was dat Don Was de sessie zou leiden, besluit Dylan zelf als producer op te treden, met de hulp van geluidstechnicus Jeff Powell.
Er zijn geen eigen composities bij. Het zijn allemaal covers voor tribute cd's. Hoewel er sprake is van minstens vijf verschillende songs, verschijnen er uiteindelijk slechts twee.
‘Boogie Woogie County Girl’, een hit van Big Joe Turner uit 1956, maar geschreven door Doc Pomus, verschijnt in maart ’95 op Till The Night Is Gone: A Tribute To Doc Pomus.


Het tweede is ‘My Blue Eyed Jane’ van Jimmie Rodgers. Dat wordt opgenomen als een duet met Emmylou Harris. Maar wanneer de cd The Songs of Jimmie Rodgers: A Tribute in augustus 1997op de markt komt, is van de zangeres geen spoor meer te bekennen. Om onduidelijke redenen blijkt Dylan de song opnieuw te hebben ingezongen. Een gedeelte van de oorspronkelijk duet-versie is wel te horen op de cd-rom Highway 61 Interactive. De zoveelste merkwaardige beslissing van de man uit Minnesota.
De rest van de opnamen verdwijnt in de archieven. Dat zijn: 'I'm Not Supposed To Care' van Gordon Lightfoot, 'One Night Of Sin' van Dave Bartholomew (oorspronkelijk van Smiley Lewis, maar veel bekender in de versie van Elvis Presley) en Southern bluesklassieker 'Easy Rider (Don't Deny My Name)', bekend van onder andere Janis Joplin.
 

In die archieven belanden later nog meer covers. Op 30 september neemt Bob Dylan versies op drie songs die Elvis Presley in 1956 opnam. De nummers zijn bedoeld voor een tribute cd aan de man uit Tupelo.
De opnamen vinden plaats in de Sony Studios, in New York. Het is voor het eerst in negentien jaar dat Dylan nog eens terug werkt in de voormalige Columbia Studios waar hij zijn eerste platen op band zette.
Deze keer is Don Was wel aanwezig. Wie de muzikanten zijn is echter niet bekend.

Dylan spendeert die dag veel tijd in een vergeefse poging om 'Money Honey' of 'Lawdy Miss Clawdy' op band te krijgen. Hij raakt zo gefrustreerd dat hij uitroept: "Ik haat opnemen, man. Dat is zo onwerkelijk."
Tenslotte beslist hij de ballad 'Anyway You Want Me' aan te pakken. Hoewel het resultaat erg goed is,belandt ook dit in het archief, want het project komt nooit van de grond.


Great Music Experience

In de tweede helft van de maand is Dylan alweer terug in Japan. Op 20 en 22 mei neemt hij er deel aan The Great Music Experience, een drie daags concert in samenwerking met het  World Decade For Cultural Development Project van de UNESCO. Het was de bedoeling dat dit het eerste in een reeks zou worden in belangrijke en mooie culturele sites. Er kwam helaas geen gevolg.
Voor het prachtige decor van de Todaiji tempel in Nara, treden naast een aantal Japanse artiesten ook enkele westerse gasten op: Joni Mitchell, INXS, Ry Cooder, Jon Bon Jovi en Richie Sambora.
Dylan speelt elke avond dezelfde drie nummers: ‘A Hard Rain's A-Gonna Fall’, ‘I Shall Be Released’ en ‘Ring Them Bells’. Hij wordt daarbij begeleid door het New Tokyo Philharmonic Orchestra, plus een speciaal samengestelde band, bestaande uit gitarist Phil Palmer, bassist Pino Palladino, drummer Jim Keltner, ”Wix” Wickens op toetsen en Ry Cooper op percussie.
Het orkest staat onder leiding van Michael Kamen, die ook de arrangement schreef.
Elk concert eindigde met een herneming van ‘I Shall Be Released’ met alle deelnemende artiesten samen. De slotdag werd uitgezonden op radio en TV in meer dan 50 landen over de gehele wereld.

Dylans optredens zijn niets minder dan verbluffend, zoals kan worden beluisterd op de live versie van 'A Hard Rain's A-Gonna Fall’, die in december 1994 verschijnt als bonustrack van de cd single van 'Dignity'.


Woodstock II

De zomer brengt weinig nieuws: in juli speelt hij zeventien shows in Europa. De set bestaat uit dertien nummers waarvan acht die al meer dan 250 keer zijn gespeeld tijdens de Never Ending Tour. Na amper twee weken trekt de tour verder door Noord Amerika.

Het enige opmerkelijke optreden vindt plaats op 14 augustus: die dag speelt Dylan tijdens Woodstock '94. Heel merkwaardig, want het opzet van het oorspronkelijke festival was precies Dylan terug te doen optreden. Om het hem gemakkelijk te maken hadden ze het festival zelfs in zijn achtertuin willen houden (niet letterlijk natuurlijk). Daar wou hij toen absoluut niet van weten. Voor het hele verhaal: http://peerkesplaatjes.skynetblogs.be/post/5103582/bob-dy...

Maar de tijden zijn inderdaad veranderd. Wanneer Neil Young te elfder ure laat weten niet te kunnen of willen komen, is Dylan bereid om vijfentwintig jaar na de feiten toch op het podium van Woodstock zijn ding te gaan doen. Een gage van zeshonderdduizend dollar zal wel geholpen hebben om zijn afkeer te verminderen.
Wel was hij erg onzeker over de ontvangst die hem daar te wachten zou staan.
De show wordt stevig ingekort hetgeen aan drummer Winston Watson de opmerking ontlokt: "We deden er langer over om er te geraken dan dat we er speelden. Hij stapt uit de bus. We praten even over de setlist. We gaan spelen en 't is voorbij… Maar hij kwam er om er te rocken."
En dat deed hij ook. Wanneer hij enthousiast wordt verwelkomt door het jeugdige publiek, geeft hij een krachtig optreden. 
Achteraf wordt dit optreden door verschillende critici aangeduid als een keerpunt in zijn carrière. Het begin van de weg terug naar een groter publiek dan alleen de trouwste fans.
Het geheel wordt uitgezonden op radio en betaal-TV. ‘Highway 61 Revisited’ wordt uitgebracht op de officiële cd (8 november ’94).

decoration

Dignity

Samenvallend met de Amerikaanse herfsttournee verschijnt de eerste cd van het nieuwe contract met Columbia: Greatest Hits, Vol. 3. Waar Greatest Hits, Vol. 2 begin jaren zeventig een vijftal uitstekende nieuwe nummers bevatten is de oogst voor de trouwe fans dit keer maar mager: één nieuw nummer slechts. Dat is ‘Dignity’, een outtake van de Oh Mercy sessies. Maar van de originele versie is niet veel overgebleven: Brendan O'Brien (de producer van Pearl Jams tweede plaat) heeft het nummer onder handen genomen. Hij veegde alles af, behalve Dylans zang en piano. Aan die tracks worden bas en drums toegevoegd, door Steve Gorman en Brendan O'Brien zelf. Die vult het geheel dan verder aan met elektrische gitaar en toetsen, plus Rick Taylor op banjo.
In december verschijnt 'Dignity' ook op cd-single. Daarop staan  twee versies: de versie van Greatest Hits en een "radio edit" waarbij vier regels zijn geknipt. De derde track is ‘A Hard Rain's A-Gonna Fall’ van 22 mei in Nara, Japan.

Merkwaardig genoeg geeft Dylan een vier jaar later toestemming om de originele mix van Daniel Lanois alsnog uit te brengen. Dat gebeurd in november 1998 op de soundtrack van de populaire TV-reeks Touched By An Angel.


MTV Unplugged

Op 17 en 18 november 1994 - precies een jaar na de Super Club shows - wordt het idee van een puur akoestisch optreden nog eens overgedaan. Maar deze keer voor de camera’s van MTV. 

De band is voor de gelegenheid versterkt met een extra toetsenspeler: Brendan O'Brien. Diens elektrische orgel is wel degelijk ingeplugd. Verder zijn er dus Bucky Baxter (op pedal steel gitaar & slide gitaar), John Jackson (akoestische gitaar), Brendan O’Brien (toetsen), Tony Garnier (bas), Winston Watson (drums & percussie).

 “We hebben een paar dagen lang in de studio’s van Sony gerepeteerd,” vertelt Winston Watson. “Ik zweer je dat we niet één van die nummers gespeeld hebben. We speelden veel countryblues nummers die ik nog nooit had gehoord. Heel rustig, zachtjes, niet bepaald rock ‘n’ roll.”
“Ik had graag oude folk songs gespeeld met akoestische  instrumenten,” bevestigd Bob Dylan. “Maar er werd van overal gesuggereerd wat het beste zou zijn voor dit publiek.… Vroeger zou ik daar tegen in gegaan zijn, maar het heeft geen zin … Ik voelde me verplicht en ik deed wat ze vonden dat ik moest doen…. Dat was niet noodzakelijk wat ik had willen doen.”
De heren van Sony drongen aan op een greatest hits voorstelling. En dat kregen ze ook. Het resultaat is een weinig vernieuwende setlist: 'Like A Roling Stone', 'All Along The Watchtower' én 'Knockin' on Heaven's Door'.
Slechts drie nummers dateren niet uit de jaren zestig: het al genoemde 'Knockin' on Heaven's Door' uit 1973, 'Shooting Star' uit 1989 en de nieuwe versie van 'Dignity', uit de recente verzamel-cd.
De enige verassing was een uitvoering van 'John Brown' een nooit uitgebracht anti-oorlogsnummer uit… 1962. Misschien is het wel veelzeggend dat Dylan de hele set lang zijn zonnebril ophoudt.

Bob Dylan Unplugged wordt voor het eerst uitgezonden door MTV in Amerika op 14 december 1994. De acht nummers komen bijna allemaal uit de tweede show. Bij ‘With God On Our Side’ (van de eerste show) zijn twee strofen geknipt: die over WO II en "The Russians".
In Europa verschijnt de show tien dagen later.

De gelijknamige cd ligt pas in mei van het volgende jaar in de winkel. Merkwaardig daarbij is dat Europa een andere versie krijgt dan Amerika. De Europese versie heeft één extra nummer: 'Love Minus Zero/No Limit', maar daar staat tegenover dat er geknoeid is met de mix van 'Knockin' On Heaven's Door'. Darbij wordt een stukje applaus als loop steeds opnieuw herhaald. Erg enerverend.

De critici reageerden heftig, maar zeer verdeeld, op de release. Voor de enen was het schitterend. Patrick Humphries noemde het lovend: "Zijn beste live album ooit." Terwijl Andy Gill het heeft over "schaamteloos saai en geeuwverwekkend voorspelbaar."

Tegelijk met de cd-release van MTV Unplugged, verschijnen ook de koopvideo en de publicatie van een interview van Edna Gundersen: ”Dylan on Dylan, Unplugged and the birth of a song” in USA Today.
De verkoop resulteert in een 23ste plaats in de Amerikaanse hitlijsten. Dylans best verkopende cd sinds jaren. Het is onduidelijk of het succes te danken is aan Dylan of aan de Unplugged formule.

Ter promotie worden twee singles op het publiek losgelaten: in juni 1995 is dat de live versie van 'Dignity' met opnieuw de schitterende Great Music Experience 'A Hard Rain's A-Gonna Fall'. In september volgen dan nog de Unplugged versies van 'Knockin' On Heaven's Door' en 'The Times They Are A-Changin''.

 

 

 'Dignity' van MTV Unplugged

 

'A Hard Rain's Gonna Fall' van The Great Music Experience

22-01-08

Een filmpje

Emmylou Harris en Daniel Lanois brengen twee nummers van haar cd Wrecking Ball. Is dit niet de mooiste muziek ter wereld?

11-12-07

Bob Dylan - Desire

Bob Dylan – Desire 

Wat voorafging: blood on the tracks

  decoration
 Een vakantie… of een vlucht?

In de lente van 1975 bracht Bob Dylan verschillende weken door in Frankrijk. Zijn vrouw, Sara, zou hem vergezellen, maar bleef uiteindelijk in de Verenigde Staten.
Hij verbleef bij de schilder David Oppenheim, afkomstig van Marseille, van wie het schilderij de achterzijde van Blood On The Tracks sierde. Dylan had een tentoonstelling van Oppenheim bezocht in New York. Zijn werk boeide hem en hij had hem gevraagd een ontwerp te maken voor de hoes van Blood On The Tracks. Oppenheim maakte acht tekeningen waarvan Dylan er één uitkoos. Die tekening kwam in het midden van de achterhoes te staan, met daar rond een tekst van Pete Hammill. Door de nieuwe opnamen in december, was die tekst echter niet meer toepasselijk en kwam die te vervallen. Bij de uitgave van de plaat, in januari 1975, was de tekening dan ook vervangen door een andere, ook van Oppenheim.

Dylan arriveerde einde april, bij Oppenheim thuis in Savoie. De schilder vertelde in een interview in 1981: "Toen hij aankwam, heb ik hem een grote schotel klaargemaakt met kaas en wijn en zo. Hij lachte zich krom. Toen heb ik hem gevraagd wat muziek te spelen. Hij mokte een paar uur, maar toen hij merkte dat ik geen kwade bedoelingen had, begon hij te zingen…gelijk een wolf.
We leefden avontuurlijk. Geen problemen. We neukten rond, we dronken, we aten. Niets anders. In het begin was hij verbaasd maar na een tijdje begon hij ervan te genieten… Aanstellerig en briljant tegelijk. Dylan is zo’n man die alles uitvindt. De grootste egomaniak die ik ken. Dat maakt hem juist zo uniek, zijn ongelofelijke zelfvertrouwen… hij heeft al mijn ideeën gepikt over liefde, romantiek, roem en rijkdom.“

Toch beschreef David Oppenheim Dylan in die periode als: “totaal wanhopig, verloren, geïsoleerd…  Hij had problemen met zijn vrouw. Hij belde haar elke dag. Hij sprak ook met zijn boekhouder over de financiële problemen die ze allebei hadden.”
Al tijdens het voorgaande jaar had de Amerikaanse pers gewag gemaakt van een mogelijke scheiding van Dylan en zijn vrouw. 

Op een dag trekken de twee kompanen naar Saintes-Maries-de-la-Mer waar een zigeunerfestival plaatsvindt. Dylan was erg gecharmeerd door de sfeer. In een interview uit 1977 vertelde hij: "Ik ben de koning van de zigeuners gaan opzoeken in het zuiden van Frankrijk. Die vent had twaalf vrouwen en zeker honderd kinderen. Maar kort voor mijn aankomst had hij een hartaanval gehad. En al zijn vrouwen en kinderen hadden hem verlaten. Ze kwamen pas terug na zijn dood. Als ze de dood rieken, zijn ze weg."
Tijdens die uitstap schreef Dylan het nummer 'One More Cup Of Coffee' waarin de verteller wordt verleid door een van de dochters van de zigeunerkoning.

Dylan bleef ongeveer zes weken in Frankrijk. Begin juni besloot hij dat het genoeg geweest was. "Ik was in een weitje boven een wijnberg,’ vertelde hij aan Larry Sloman, ‘de lucht was roze, de zon ging onder en de maan had de kleur van een saffier en ik herinner me dat ik terugkeerde naar de stad met een kerel die een karretje bij had dat werd getrokken door ezels. We slingerden van links naar rechts en plots drong het in een flits tot me door: ik moest terug naar de Verenigde Staten en me terug serieus bezig houden met wat ik doe. Want, in die tijd wisten de mensen niet wat ik deed. Enkel diegenen die mijn optredens zien weten wat ik doe, de anderen kunnen het zich slechts inbeelden.”

Dat bezoek aan Frankrijk, waarvan niet veel geweten is, schijnt nochtans een grote indruk op Dylan te hebben nagelaten en valt midden in een scharnierde tijd waarbij hij na een lange periode zonder optredens of grote openbare manifestaties definitief besloot zijn leven als rondtrekkende muzikant terug op te nemen.


Hurricane Carter

Tijdens zijn verblijf in Frankrijk had Bob het boek The Sixteenth Round gelezen. De schrijver was de zwarte Amerikaanse bokser Rubin 'Hurricane' Carter, die in 1966 werd veroordeeld voor een moord die hij beweerde niet te hebben gepleegd.
Bijna onmiddellijk na zijn terugkeer bracht Dylan de bokser een bezoek in de gevangenis. "Ik stuurde een exemplaar van mijn boek naar Bob Dylan," legt Rubin Carter uit, "vanwege zijn vroegere betrokkenheid met de mensenrechtenzaak. Ik hoopte dat ik hem op de een of andere manier kon beïnvloeden om mij eens te komen opzoeken. Dan kon ik het met hem praten… En hij kwam ook echt. En we hebben uren en uren gepraat. Hij was één van de onzen."


Terug naar de grote stad

Einde juni dook Dylan terug op in New York. Hij huurde er een appartement in de artiestenbuurt Greenwich Village en was bijna iedere avond te vinden in het restaurant The Bitter End in Bleecher Street. Zijn vrienden van vroeger, zoals  Ramblin’ Jack Elliot en Bob Neuwirth kwamen er hem opzoeken. De uitbater Paul Colby reserveerde voor Bob een tafeltje in zijn andere zaak, The Other End, waar optredens plaatsvonden. Hij zag er Muddy Waters en de dichteres/zangeres Patti Smith. "Vlak nadat we een platencontract hadden getekend, kwam Bob naar ons kijken. Ik wist dat hij daar was - dat hoefden ze me niet te vertellen. Ik voelde het gewoon. Hij straalt energie uit."

Bob laat zich zelfs verleiden om zelf ook eens op het podium te stappen. Zo treedt hij er op 3 juli op met zijn oude compaan Jack Elliot. Hij begeleidt Elliott op gitaar voor 'Pretty Boy Floyd' (Woody Guthrie) en 'How Long' (Leroy Carr) en brengt dan solo een nieuwe compositie:  'Abandoned Love'. Het thema van het nummer is een voortzetting op het thema van Blood On The Tracks: de fout gelopen liefde. 

In de koffiehuizen en bars van de Village ontmoet hij interessante mensen om mee samen te werken. Zo zou hij een lange zigeunerachtige vrouw hebben zien lopen langs de straat met haar vioolkist. Hij laat de taxi stoppen en vraagt of ze ook op dat instrument kan spelen. Ze stelt zich voor als Scarlet Rivera, violiste in een salsaband. Bob biedt haar aan mee te rijden. Onderweg vertelt hij haar dat hij en zijn medepassagier, de percussioniste Sheena Seidenberg Hongaarse zigeuners zijn. In zijn appartement speelt hij haar een nieuw nummer voor op akoestische gitaar: ‘One More Cup Of Coffee’. “Ik voegde er wat viool aan toe,” vertelt Rivera “hij glimlachte, dus speelden we het nog een paar keer en het werd iedere keer beter en beter.”
De volgende dag neemt hij haar mee naar The Other End en vertelt aan iedereen “Zij speelt in mijn band!”


Jacques Levy

Diezelfde week ontmoet hij ook de tekstschrijver Jacques Levy opnieuw  (de man met de baard op de achterzijde van de hoes van Desire, met Dylan aan de microfoon). Levy is een New Yorkse psycholoog die in de jaren zestig ook begon te werken werkt als schrijver en dramaturg. Hij schreef en regisseerde onder andere de schandaalmusical Oh Calcutta! en werkte met Roger McGuinn samen aan twee dozijn nummers voor The Byrds. Samen schreven ze onder andere ‘Chestnut Mare’. Tijdens Dylans tournee in  1974 waren ze mekaar al tegen het lijf gelopen en toen had Bob al voorgesteld om “samen eens wat te doen”.
“Hij had niets speciaal op het oog toen,” vertelt Levy in de nota’s bij de Bootlegs boxset. “En hij zei iets in de aard van ‘Ik hou wel van wat je doet met Roger. Als je wil kunnen jij en ik samen eens iets schrijven.’ Dat was raar, niet? Want hij wist dat ik teksten schreef en ik wist dat hij teksten schreef. Maar ik zei, ‘Tuurlijk, waarom niet?’”

Nu, meer dan een jaar later ontmoeten ze elkaar opnieuw. Ze trekken naar het appartement van Levy om er te werken aan een nummer waarvan Bob al een strofe op papier heeft staan: ‘Isis’. Ze zetten zich aan de piano en werken een hele nacht lang aan het nummer, lachend en pratend. Ze laten zich bij het schrijven beïnvloeden door de geïmproviseerde gedichten van Patti Smith. Wanneer het klaar is trekken ze naar The Other End waar Bob het nummer declameert alsof het een gedicht was. “Iedereen zat doodstil” aldus Levy.
Bob wil de samenwerking voortzetten en stelt voor een nummer te schrijven over Hurricane Carter. Levy had een andere figuur in gedachte: Joey Gallo, een New Yorkse gangster die hij heeft gekend in 1969.

De zanger had, in deze fase van zijn leven blijkbaar veel affiniteit met onderdrukte helden, want ook de bokser Hurricane Carter en de ganster Joey Gallo werden door hem zo geportretteerd. Gallo weigerde onschuldigen te doden, beweert hij, was bevriend met zwarten en wou zich opofferen om zijn familie te beschermen. Een moderne Billy The Kid dus, een Pretty Boy Floyd… meer een ondeugende held dan een gemene schurk. Dylan schreef ‘Joey’ in één nacht.
Hoewel de zanger zich goed documenteerde, blijkt hij de bal volledig mis te hebben geslagen. Levy had hem in contact gebracht met de acteur Jerry Orbach, die bevriend was geweest met Gallo en de details over de moord op de mafioso in Umberto's Clam Bar in Little Italy, op 7 april 1972 haalde hij uit de biografie van Donald Goddard.
In dat boek staat echter ook dat Gallo een racist was, die zijn vrouw sloeg en in de gevangenis een jonge man brutaal had verkracht.


Op zoek naar een nieuw geluid

Dylan besluit de studio in te duiken om een nieuw concept uit te proberen. Hij wil een geluid dat zo ver mogelijk staat van de kale klank van zijn vorige plaat Blood On The Tracks. Daarvoor heeft hij een big band samengesteld rond de groep van de Britse gitarist Dave Mason, bestaande uit bassist Gerald Johnson, drummer Rick Jaeger, gitarist Jim Krueger en toetsenist Mark Jordan, plus drie backing zangeressen: Vivian Cherry, Hilda Harris en Joshie Armstead.
Die groep heeft hij bovendien aangevuld met mandolinespeler Vincent Bell , accordeonist Dominic Cortese, James "Sugarblue" Whiting op harmonica en Scarlet Rivera op viool.
Hij hoopt met de combinatie van de “gypsy violin”, de accordeon, orgel, harmonica en een vrouwenkoortje dat kwikzilveren geluid te kunnen vatten, waarna hij al sinds de helft van de jaren zestig op zoek is. Het ideee van het vrouwenkoortje dat bij deze sessie voor het eerst wordt uitgeprobeerd, zal tot ver in de jaren tachtig deel blijven uitmaken van zijn geluid.
 
Op maandag 14 juli wordt om 7 uur ’s avonds verzameld in de Studio E van de Columbia Recording Studios in New York City. De sessie loopt de hele nacht door, tot half zes in de ochtend. Toch staan er na afloop maar twee nummers op band.
Het eerste is ‘Rita Mae’, een nummer over een lesbische (waarschijnlijk de schrijfster Rita Mae Brown) die niet wil ingaan op de avances van de zanger. Er zijn zeven pogingen nodig, waarvan er vijf volledig zijn.

De rest van de tijd wordt besteedt aan het epische ‘Joey’. De tweede take is volledig. Dylan denkt dat het beter kan lukken als er geprobeerd wordt enkele overdubs aan de opname toe te voegen.
Maar dat geeft ook niet het verhoopte resultaat, dus wordt er opnieuw begonnen, vanaf het begin. Na vier mislukte pogingen is take 7 de tweede volledige opname.

Bob is nu meer dan ooit overtuigd dat hij een eigen band moet samenstellen.


Samen schrijven aan het strand

Dylan stelt Levy voor om gedurende twee weken te gaan samenwerken in zijn buitenverblijf aan het strand van East Hamton, Long Island. Door de frisse zeewind is het er koeler dan in de stad en ze worden door niemand gestoord. Er is zelfs geen personeel en Levy en Dylan moeten zelf boodschappen gaan doen. De samenwerking verloopt prima en ze schrijven een achttal nummers. ‘Black Diamond Bay’ is het resultaat van hun gemeenschappelijke liefde voor de verhalen van Joseph Conrad. Het nummer verslaat de vernieling van een eilandje. Hoe de mensen in een hotel op het eiland reageren. Aan het einde veranderd het standpunt en is het slechts een item op het TV-journaal. Schouderophalend besluit de verteller "I never did plan to go anyway to Black Diamond Bay."

‘Mozambique’ begon als een spelletje om te zien hoeveel keer ze op “-ique” konden rijmen. ‘Romance In Durango’ ontstond naar aanleiding van een ansichtkaart uit Mexico met een foto van Spaanse pepers die liggen te drogen in de zon – vandaar de openingsregel: “Hot chili peppers in the blistering sun.” Dylan verwerkte zijn belevenissen bij de opname van de film Pat Garrett & Billy The Kid in het verhaal. “Het werd een soort cowboy verhaal,“ volgens Levy, ‘Een voortvluchtige kerel en een meid… net een oude western.”

Het lijkt een beetje een vervolg op ‘Idiot Wind’ wind. Klonk het toen nog “They say I shot a man named Gray
and took his wife to Italy”, dan vraagt hij zich nu af: “Was it me that shot him down in the cantina/ Was it my hand that held the gun?”


Tweede poging

Bij hun terugkeer in de stad trekt Dylan onmiddellijk terug naar de studio, om de nummers die ze samen hebben geschreven op te nemen. Op maandag 28 juli staat een hele bende muzikanten op hem staan te wachten in Studio E van de Columbia Recording Studios. De achtkoppige band van Dave Mason is daar niet meer bij.  In plaats daarvan is er Kokomo, de Engelse pub rockband rond Neil Hubbard. “Er waren vijf gitaristen,” vertelt Hubbard, “waaronder Eric Clapton en ik… er was niemand die de leiding had – geen producer of zo.”  Die kern wordt aangevuld met de jonge Country zangeres Emmylou Harris, Scarlet Rivera, de drie backing zangeressen, blazers, bellzouki, percussie… Zoveel muzikanten dat de belendende studio als artiestenfoyer moet worden gebruikt. Er was een groot buffet en er was het een en ander te drinken en te roken.
 
"Ik was behoorlijk nerveus om hem te ontmoeten," vertelt Emmylou Harris, "Ik dank dat het helemaal anders was geweest als we mekaar vooraf al eens hadden gezien. Nu wandelde hij gewoon de sessie binnen, gaf een hand en begon te werken.”
Nu moet je niet denken dat hij een grote fan van mij was. Hij beschouwde mij meer als een sessiemuzikante die haar partijtje mocht zingen. Dat liet hij mij weten door wanneer het tijd was om een noot te zingen mij een flinke por in mijn zij te geven.
De plaat werd praktisch live in de studio opgenomen. Er stonden twee microfoons, maar we stonden zo dicht op elkaar dat we samen eigenlijk door één microfoon zongen.”
 
Als eerste nummer kiest Bob voor ‘Romance In Durango’.
Emmylou Harris: "Ik hield van de melodie, maar, mijn God, daar was ik aan het zingen met Bob Dylan en het was in het Spaans! Ik was altijd slecht in talen op school en het eerste nummer dat hij mij laat zingen is in het Spaans. Ik bleef maar vragen 'zing dat nog eens' en ik voelde me zo stom. Ik had zelfs geen Spaans gehad op school. Ik volgde Frans en daar bakte ik niks van."
Het big band experiment was een typisch Dylanesk voorbeeld van koorddansen zonder veiligheidsnet. Voor de meeste muzikanten was het een traumatische introductie met Dylan’s werkmethoden. “Het ging allemaal zo snel,” bevestigd Emmylou Harris, “Ik dacht, 'kunnen we dat alsjeblieft nog eens opnieuw doen? Ik ken het nu.' Maar hij was alweer bezig met het volgende nummer."
Het ene na het andere nummer wordt geprobeerd, telkens maar in één take: ‘Money Blues’ en ‘One More Cup Of Coffee’…

Maar ook voor de technici was het een ramp om de zes gitaren (drie akoestische, waaronder Dylans plus twee elektrische solisten, Eric Clapton en Hugh McCracken én Erik Fransden op slide), plus de mandoline, accordeon, harmonica, trompet, orgel, tamboerijn, viool en backing vocals allemaal op band te zetten, met maar 16 sporen ter beschikking. Het resultaat was dat staffproducer Don Devito bijvoorbeeld orgel, viool en percussie allemaal op één spoor moest samen zetten. Die keuze maakte dat het later onmogelijk werd om Scarlets soms vals gespeelde viool weg te mixen.
 
Wanneer ‘Romance In Durango’ een tweede keer wordt geprobeerd zit het goed. Deze versie zal als enige nummer van de sessie op de LP belanden.
Maar Dylan wil verder met nog wat nieuwe nummers: één take van ‘Oh, Sister’, gevolgd door  een valse start en een volledige take van ‘Catfish’. Dat laatste is het heldenverhaal van de basketball speller Catfish Hunter - een thema dat meer dan waarschijnlijk werd aangedragen door Jacques Levy.

Eindelijk besluit hij om het wat rustiger aan te doen. Na twee valse starten worden twee volledige takes van ‘Romance In Durango’ op band gezet. De sessie wordt afgesloten met drie takes van een disco-achtig arrangement van ‘Hurricane’, waarbij het koortje tekeer gaat “Hurricane, Hurricane”.

“Oké jongens,” zegt Don Devito tenslotte, “Einde oefening. Bobby is zijn stem kwijt.”
“Welke stem, verdomme!” gromt gitarist Jim Mullen, tussen zijn tanden.
 
Volgens Larry Sloman werd tijdens deze sessie ook nog ‘Wiretappin’’ opgenomen, een outtake met de regel “Wiretappin’, it can happen”. Maar daarvan is op de sessiebladen niets terug te vinden.

Van deze hele big band sessie werd dus uiteindelijk alleen ‘Romance In Durango’ overgehouden wanneer de nummrs moeten worden geselecteerd voor de samenstelling van Desire. En zelfs daarbij worden de sporen met de harmonica van Sugar Blue en twee van de akoestische gitaren weg gemixt. Het grootste probleem leek de drummer te zijn: Terry Stannard. Diens ongeïnspireerde gebonk was enorm frustrerend voor bassist Rob Stoner (eigenlijk Rothstein). Stoner was, naast Rivera, Dylans belangrijkste rekruut van de twee weken durende talentenjacht in The Village. Hij werd weldra de onofficiële leider van de band.
 
Na afloop was Eric Clapton niet erg te spreken over de opnamen. “Dylan zocht een omgeving waarbij hij muziek kon maken met nieuwe mensen. Hij reed zomaar wat rond, om muzikanten te zoeken , die hij dan meebracht naar de sessie. Uiteindelijk had hij 24 muzikanten in de studio, met allemaal ongewone instrumenten: accordeon, viool… Hij was moeilijk bij te houden. Hij wist niet echt wat hij wou. Hij was op zoek, van het ene nummer naar het andere. Ik moest buiten gaan, wat frisse vlucht happen, want binnen was het waanzin.” 


Derde keer, goede keer?

De volgende avond, dinsdag 29 juli, wordt er weer om 7 uur ‘s avonds verzameld. De band is inmiddels gehalveerd.  De meeste Britse muzikanten, waaronder Clapton en Yvonne Elliman zijn er niet meer bij. Vincent Bell en Hugh McCracken moeten nu de gitaarsolo’s verdelen. 

Dylan begint vol goede moed met het lange ‘Black Diamond Bay’, gevolgd door ‘Money Blues’. Maar dan wordt ‘Black Diamond Bay’ nog eens geprobeerd en nog eens… Er zijn twaalf takes nodig eer er iets bruikbaars op band staat. Vijf daarvan zijn volledig.

Dan volgen acht takes van ‘Oh, Sister’, waarvan er drie volledig zijn. Gevolgd door zeven takes van ‘Mozambique’, waarvan er vier het einde halen.
Het klikt blijkbaar nog steeds niet tussen alle bandleden. Volgens Stoner was dat vooral te wijten aan “die kerels van Kokomo… die bleven maar takes vragen tot ze hun partij kennen. Tegen die tijd was Bob het allemaal beu.”

Dylan ziet in dat het zo niet langer kan. Volgens Stoner komt Devito, names Dylan hem aan het eind van de sessie vragen om suggesties om de zaak op gang te trekken. Stoner wond er geen doekjes om: “Waarom probeer je het niet met een kleine groep… geen vriendinnen, geen vrouwen, niks! De kleinst mogelijke band – bassist, drummer en niemand die niet nodig is.”

Dylan besluit dat eens uit te proberen en het laatste nummer wordt opgenomen in een beperkte bezetting van Bob Dylan (gitaar en zang), Erik Frandsen (slide gitaar), Rob Stoner (bas) en Sugarblue (harmonica).
Het is inmiddels al behoorlijk laat geworden - of beter vroeg - en ‘Catfish’ heeft dan ook onmiskenbaar een nachtelijk sfeer. Langzaam, broeierig en bluesy.
Eén van de twee takes wordt in de jaren negentig uitgebracht op The Bootleg Series, Vol.1-3.

* * *

Nu Kokomo de deur uit is moet er een nieuwe drummer worden gezocht. Dylan wil ex-Domino Jim Gordon, of misschien de Nashville veteraan Ken Buttrey. Maar Stoner kan die mannen zo snel niet bereiken. Hij stelt dan voor om Howie Wyeth te proberen. Hij heeft nog met met de drummer gespeeld bij de opnamen van een plaat van John Herald in een productie van Dylan’s oude maatje Bob Neuwirth.
Met Stoner en Wyeth heeft Dylan terug een rhythmsectie waarop hij kan bouwen.


Eindelijk klikt het

De sessie van woensdag 30 juli wordt dan ook zo’n memorabele Dylansessie waarbij een hele LP praktisch in één nacht op band wordt gezet.

Sheena Seidenberg drukt het zo uit: “Woensdag nacht, dat was de LP. Ik vond het heel speciaal… die er bij waren, waren echt gekozen … om het album te laten stralen . Dylan had me die middag gebeld. Hij zei dat hij niet kon slapen, door de energie. Het was zo intens, al die opwinding, die magie… pure kunst.”

Dylan en Harris waren dan ook al vroeg daar. Ze warmden hun stembanden op – Dylan met Little Richard nummers, Harris met country standards. Emmylou had Dylans manier van fraseren nu onder de knie en kon hem moeiteloos volgen. Dylan stond te popelen om te beginnen.

Er wordt weer een hele nacht doorgewerkt: van acht uur ’s avonds tot acht uur ’s ochtends.
De muzikanten die aan deze sessie meewerken zijn drie vrouwen en drie mannen: naast Bob zelf, bassist Stoner, drummer Wyeth, Emmylou Harris, violiste Scarlet Rivera en percussioniste Sheena Seidenberg. De enige solo instrumenten op de plaat zijn dus Dylans harmonica en Scarlets viool. De enige gitaar is Dylans akoestische. Het geeft de opnamen de atmosfeer van Ierse folksongs of zigeunerballaden.

De nieuwe drummer maakte onmiddellijk kennis met Dylans manier van werken. Als eerste nummer werd ‘Golden Loom’ aangepakt. Het is een solo compositie van Dylan, maar de obscure verwijzingen naar alchemistische symbolen en Jungiaanse archetypen wijzen duidelijk op de invloed van Levy. Het is een droomnummer, zwanger van de symbolen: de vissersdochter, het rituele wassen als voorbereiding van het mythische huwelijk… Van de vier takes zijn er drie volledig. De eerste daarvan wordt uitgebracht op de Bootleg Series, Vol. 1-3.

“We begonnen het nummer,” vertelt Wyeth ”het was zelfs een opname, denk ik… en het einde was wat rommelig. Ik vroeg aan Bob, ‘Ronden we het af of komt er een fade aan het einde?’ En hij begon aan zo’n lange uitleg… dat iedereen in de war was… Eindelijk besloot hij ‘Laten we het maar helemaal niet doen!’
Stoner mompelde tegen mij: ‘Vraag hem niks meer! Speel gewoon!’”

Percussioniste Sheena komt wat later binnen en speelt pas mee vanaf het tweede nummer: 'Oh, Sister'. Daarvan worden vijf takes op band gezet. De tweede wordt later als beste gekozen en komt op Desire terecht.
Na twee keer het elfminuten lange 'Isis' te hebben gespeeld volgt telkens één take van 'Rita Mae' en 'One More Cup Of Coffee'. Dat laatste nummer zit ook meteen goed. De eerste take wordt wel nog gevolgd door een valse start en een derde poging die ook wordt afgebroken. 

Dan volgt 'Black Diamond Bay'. Vijf takes, waarvan er drie volledig zijn. Take 4 wordt geselecteerd.
"Zijn frasering verandert nogal," vertelt Emmylou Harris, "dat deed Gram [Parsons] ook. Gram en ik hadden hetzelfde gevoel voor frasering, maar ik hield hem toch voortdurend in de gaten en dat deed ik ook met Dylan. Ik keek naar zijn mond en keek wat hij zong. Vandaar al dat gehum. Je hoort mij hummen op sommige tracks. Ik had geen idee dat ze dat gingen behouden. Natuurlijk, als backing zangeres vind ik dat niet alles even zuiver klinkt, maar het geeft het gevoel weer en op de LP vindt ik dat het ongelofelijk werkt."

Vier takes van 'Mozambique' volgen, waarvan de tweede volledige ook weer prima is.
'Hurricane' zit meteen goed, in één take. Dylan laat een acetate van de opname maken dat George Lois naar Carter bracht. “Hij ging uit z’n bol! Het was prachtig,” vertelt Lois, “Hij kreeg tranen in zijn ogen.”
 
'Rita Mae' wordt nog drie keer geprobeerd en tenslotte twee keer 'Joey'.
En ook die twee nummers zitten meteen goed.

Na drie mislukte pogingen was dit duidelijk een vruchtbare sessie. Haast van elk nummer dat werd uitgeprobeerd stond er een bruikbare take op band. Dylan is dan ook zeer tevreden. Hij prijst Stoner, "Uw drummer klinkt goed. Het zit goed. "
Ook Stoner zelf is enthousiast: "We speelden het ene na het ander nummer, bam, bam, bam, ieder nummer van begin tot het einde. Iedere volledige opname was een take.... We stonden scherp... Ik denk dat we nog altijd bezig waren om vijf -zes in de ochtend.
We konden die "eerste take" spontaniteit behouden omdat we de details niet iedere keer opnieuw en opnieuw moesten spelen met muzikanten die het maar niet konden vatten.”

Het was de laatste sessie voor Emmylou Harris. Ze kijkt met enige verbazing terug op de sessies: "Ik zing met een bepaalde stijl en ik wist echt niet of Dylan daar wel van zou houden. Het is niet dat ik één van de Jordanaires ben. Ik heb wat tijd nodig om de samenzang uit te werken en Dylan werkt zo snel. Ik ben eerder een perfectionist. Ik had graag wat meer tijd gehad. Soms wist ik niet eens dat ik moest invallen en dan was ik bijna te laat. Later wist ik pas dat er niet wordt overdubd op een Dylan album. Hij wil dat gewoon niet. Ik heb nog gevraagd of ik mijn zang later mocht overdoen en hij zei "‘tuurlijk". Maar ik had er geen tijd voor. Ik denk trouwens dat hij er toch niks van zou hebben gebruikt."

* * *

De volgende namiddag, donderdag 31 juli moet Dylan verschijnen als karaktergetuige op het proces van ex-Columbia directeur Clive Davis.


Onverwacht bezoek

Die avond heeft Dylan een gaste meegebracht naar de Columbia Recording Studios: zijn vrouw. Sara is totaal onverwacht komen overvliegen. 
“Ze kwam naar New York, naar ik aanneem om te zien of er nog iets te redden viel [van haar huwelijk]. Ik neem aan dat ze dat van plan was. Ik weet het wel zeker,” meent Levy. Hij had haar de hele zomer niet eens gezien – ze was op vakantie geweest naar Mexico.

Na de euforie van de vorige nacht, kan alles wat volgt alleen maar een anticlimax zijn. Loman beschrijft het als “een rustige sessie, veel luisteren naar playbacks…”
Dylan wil zijn vrouw waarschijnlijk laten horen wat hij allemaal te vertellen heeft.

Uiteindelijk beginnen ze toch op te nemen, terwijl ‘Sara’ toekijkt van achter het glas van de controlekamer. Om op te warmen wordt eerst 'Golden Loom' nog eens opnieuw geprobeerd, als test.

Dan wordt als eerste nummer een solo compositie van Dylan opgenomen. De werktitel is 'Love Copy', maar die wordt later verandert in 'Abandoned Love'.
Aan het begin van de opname is Bob de akkoorden nog aan het tonen aan de band. Zoals Eric Clapton al verklaarde: “Wanneer je repeteert met Dylan, luister je goed en kijkt naar zijn handen voor de wisselingen. Het kan je enige kans zijn.” Hoewel ook de tweede take compleet is wordt toch deze eerste take later uitgebracht op Biograph. Blijkbaar zijn de laatste drie regels herschreven sinds hij het nummer vier weken eerder bracht in the Other End.

Dan volgen twee pogingen om een nieuw nummer op te nemen. Op de doos waarin de banden achteraf worden opgeborgen staat erbij genoteerd ‘Town (Reference)’. Volgens Wyeth was Dylan "opgebrand..  we vonden dat niks lukte."

Maar dan gebeurt er iets. Sloman beschrijft de scène in On The Road With Bob Dylan: “Dylan keerde zich plots naar zijn vrouw en zei, ‘Dit is voor jou’ en barste los in een beklijvend nummer dat hij voor haar had geschreven, die zomer in de Hamptons. Niemand had het eerder gehoord, maar Stoner en Rivera en Wyeth pikten het tempo op. Scarlet speelde enkele uitstekende fills, waarmee ze de melancholie van het nummer accentueerde. Ze speelden het nummer helemaal uit.” 
Het nummer is ‘Sara’. Daarin verwijst de zanger naar een vakantie, aan het begin van hun relatie, in Portugal. Hij  bekent aan zijn "virgin angel, sweet love of my life" over "staying up for days at the Chelsea Hotel, writing 'Sad Eyed Lady Of The Lowlands’' for you."  Hij vraagt vergiffenis voor zijn recent begane zonden en besluit met de intense smeekbede “don’t ever leave me, don’t ever go!”
“Het was ongelofelijk. Je kon een speld horen vallen!” vertelt Levy. “Ze was er helemaal door van slag. En het was beslist een keerpunt. Het werkte. Ze kwamen echt weer samen.”
Ze proberen het nummer daarna nog vijf keer, waarvan alleen de laatste nog compleet is. Die wordt als beste uitgekozen, om de plaat mee af te sluiten. 

Dylan kreeg achteraf nogal wat kritiek over 'Sara'. Later beweerde hij dan ook dat de tekst niet letterlijk moest worden begrepen. Elvis Costello verdedigde de auteur jaren later in Rolling Stone door te stellen, "Als hij had gewild dat we hem letterlijk namen, had hij wel een vers ingelast in de zin van: Die-en die, mijn ex-vrouw, is een echte trut. Ze woont daar, ga haar huis maar in brand steken."

De sessie wordt afgesloten met nog zo'n " waar verhaal, over het huwelijk", zoals Dylan het nummer tijdens concerten dikwijls aankondigen zal. Beide takes van 'Isis' zijn volledig, maar de tweede is het beste. Bij de eerste speelt Dylan akoestische gitaar, maar bij de tweede poging is hij overgeschakeld op piano.

Om 4 uur in de ochtend staan alle nummers op band.


Afwerking

De volgende dag, vrijdag 1 augustus worden de nummers geselecteerd voor de LP. Omdat ‘Durango’ en ‘Catfish’ nooit met de Stoner/Wyeth/Rivera band werden opgenomen worden die als enige van de sessie van de 28ste op de lijst gezet. Niets van de 29ste wordt weerhouden. Dylan overwoog eerst nog om kant 1 te laten eindigen met ‘Rita Mae’ maar kiest dan toch voor ‘Mozambique’ en plaatst ‘Oh, Sister’ achteraan.

Zaterdag vliegen Bob en Sara samen naar Minnesota.

Tien dagen later, op 11 augustus worden wat overdubs toegevoegd aan take 1 van 'Joey, opgenomen op 30 juli. Vincent Bell speelt gitaar en mandoline en Dominic Cortese speelt een fragmentje accordeon, achter het zinnetje "to the tune of an accordeon".
Het is niet duidelijk of Dylan bij die overdubs aanwezig is, of enkel de opdracht heeft gegeven.


The World Of John Hammond

Op 11 september stelt Dylan de eerste nummers voor aan het publiek. Hij speelt drie songs bij de opname van 'The World Of John Hammond', een TV-programma dat wordt opgenomen in de WTTW-TV Studios, in Chicago. Met begeleiding van Rob Stoner, Scarlet Rivera en Howie Wyeth  brengt hij 'Hurricane', 'Oh, Sister' en 'Simple Twist Of Fate'. Het programma wordt wel pas op 13 december uitgezonden op radio en TV.
Het optreden leek voor Bob een goede test om er achter te komen of de muzikanten uit de voeten konden met zijn onvoorspelbare optreden. Rob Stoner stond ietsje achter Bob, zodat hij kon zien welke akkoordenwisselingen  Bob met zijn linkerhand uitvoerde, terwijl hij aan het wippen van zijn hak de maat kon aflezen. “Je kunt aan het ontspannen van zijn spieren zien dat hij een ander akkoord gaat spelen,” vertelt Stoner,  die de rol van bandleider op zich nam. “Dan moet je kijken welke kant zijn hand opgaat en welk akkoord hij dan gaat spelen.” Die methode gebruiken veel van Bobs bandleiders: ze kijken goed naar zijn handen en voeten en geven de aanwijzingen door aan de andere muzikanten.

De dag na de opname vliegen de Dylan's terug naar huis in Malibu.

Hier is het Youtube filmke van 'Hurricane'


Buckets of Rain

Begin oktober is Dylan terug in New York, om er met Bette Middler in de Secret Sound Studio in New York, een nieuwe versie van 'Buckets of Rain' op te nemen voor haar LP Songs For The New Depression. Midler vertelt over de sessie: "Hij was zo charmant dat mijn broek er van afzakte - niet letterlijk natuurlijk, maar het scheelde toch niet veel. Eigenlijk probeerde ik hem uit zijn broek te krijgen, maar ik moet iedereen ontgoochelen met de mededeling dat het me niet gelukt is. Maar ook dat scheelde niet veel. Het was bijna raak in zijn Cadillac - hij rijdt met een hysterisch lange rode Cadillac cabrio. En hij kan ab-so-luut niet rijden! Hij is al niet van de grootste en toch rijdt hij altijd met de zetel helemaal naar achter geschoven."


Een nieuwe versie van ‘Hurricane’

Aan het einde van de maand keert Dylan terug naar de Columbia Recording Studios om er, op 24 oktober, vanaf 10 uur 's avonds, een nieuwe versie van 'Hurricane' op te nemen. In de eerste versie had Dylan vermeld dat Arthur Dexter Bradley, die hij ervan verdenkt de moorden echt te hebben gepleegd, samen met Bello, in de bar zat op het ogenblik van de moorden. Columbia vreesde een proces en vroeg Dylan om die passage te veranderen. Liever dan met een overdub te werken  besloot Dylan helemaal vanaf nul te herbeginnen. 
Hij wordt daarbij begeleid door Rob Stoner, Scarlet Rivera, Howie Wyeth, Steven Soles, Ronee Blakeley en Luther Rix.
Om op te warmen spelen ze eerst wat andere nummers, waaronder ‘Jimmy Brown, The Newsboy’, ‘Sitting On Top Of The World, 'I Still Miss Someone' en 'Simple Twist of Fate' met een aangepaste tekst. 
Maar, tot Dylan's ontzetting schijnt het maar niet te willen vlotten. Na zes takes krijgt hij het op zijn heupen. “Misschien moet je gewoon maar teerlingen werpen om te beslissen welke take het beste is” zegt hij tegen Devito. “Ik bedoel, we kunnen altijd beter… we kunnen het zeventig keer  spelen, maar ik wil hier weg!”
Ze overwegen het zelfs in mono op te nemen, maar na nog eens vier takes heeft Dyaln er echt genoeg van. Het is inmidddels half vijf in de ochtend. "Zoekt het maar uit" roept hij Devito toe.
Uiteindelijk wordt de master samengesteld uit twee takes: 2 en 6.

De plaat kan eindelijk worden gemasterd, maar Dylan mist voor de tweede keer op rij de Kerstverkoop.

Meer dan een jaar later, op 7 december 1976 worden alle zowel de masters als de mixen van de oorspronkelijk versie van ‘Hurricane’ uit juli 1975 afgeveegd. Zo wil de platenmaatschappij zorgen dat de eerdere versie nooit openbaar kan worden gemaakt.  


De eerste single: ‘Hurricane’

In november 1975 wordt de ‘Hurricane’ single uitgebracht. Het nummer is elf strofen en bijna negen minuten lang. Om hem op de radio gedraaid te krijgen en toch de hele boodschap over te brengen is het nummer in twee delen gedeeld voor de single: part 1 op de a-kant en part 2 op de b-kant. In het nummer maakt Dylan zich behoorlijk kwaad over het onrecht dat de, volgens hem, onterecht veroordeelde bokser is aangedaan: "and though they could not produce the gun, the DA said he was the one, who did the deed, and the all-white jury agreed!!". Het nummer rockt stevig voor een nummer waarin het enig elektrische instrument een bas is.
Mede dankzij Dylan's inspanningen krijgt Carter uiteindelijk een nieuw proces en…. wordt opnieuw veroordeeld. Pas eind jaren tachtig wordt hij vrijgelaten, na een derde proces. Hij wordt daarbij echter niet vrijgesproken. 


De release van Desire.

Op oudejaarsavond worden de eerste nummers van Desire op de radio gedraaid.
Emmylou Harris verteld: "Ik zat in de auto en John reed achter me. Plots liep ik uit de auto en sloeg op zijn ruiten en riep 'Ik ben op de radio! IK BEN OP DE RADIO MET BOB DYLAN!' Ik liep snel terug naar de auto en het was nog bezig. Ik kon het gewoon niet geloven."
Omdat het een andere versie van ‘Hurricane’ was die werd uitgebracht als single dacht zij dat de sessies waaraan zij had meegedaan niet zouden worden uitgebracht. Ze had zich daar al helemaal bij neergelegd.
Het nummer op de radio was ‘Romance in Durango’.

De volgende dagen worden meer en meer nummers van Desire op de radio gedraaid en tot Emmylou’s verbazing is haar stem er bijna altijd bij. Soms is haar zang zelfs meer naar voor gemixt dan Dylans stem.
"Soms kromp ik in elkaar als ik wat noten hoorde die ik beter had willen doen. Maar dat is muggenziften. Geloof me, het was allemaal live. Geen overdubs. Eerste takes: de eerste keer dat ik 'One More Cup Of Coffee' zong kwam op de plaat.
Tekstueel is het mijn favoriete Dylan album. Hij heeft het ‘em weer gelapt. Zijn creativiteit is eindeloos. Ik had mijn twijfels, zo rond Self Portrait maar hij bleef altijd belangrijk. Hij is voor ieder van ons belangrijk in ons leven. Blood On The Tracks was heel goed. Maar Desire…. Desire is zo muzikaal! Het was fantastisch om met hem samen te werken. Ik kan het alleen vergelijken met een schilder die verf op het doek smakt, maar ondertussen precies weet wat hij doet. “

Op 5 januari wordt DESIRE officieel uitgebracht. De Amerikaanse critici reageren verdeeld, maar de plaat bereikt de eerste plaats in Billboard en blijft er vijf weken. Het is daarmee een van Dylans best verkochte platen. In Engeland blijft Desire haperen op 3.

De New Yorkse critici hebben vooral veel moeite met het geromantiseerde beeld dat Dylan in ‘Joey’ schetst van de plaatselijke mafialeider.

In februari wordt 'Mozambique/Oh, Sister' als tweede single uitgebracht.
 

 

Toch nog even meegeven dat de hoes van Desire toch wel erg veel wegheeft van die van Wolfking of L.A. van "papa" John Phillips. 

decoration