10-06-08

Generatieconflict

 decoration

Petje: Nog een jaar of twee drie en dan zijn er geen cd-winkels meer. Dat is passé. Die zijn gewoon niet meer leefbaar.

Bierbuik: Denkt ge? Ik denk van niet. Allee, dat hoop ik toch. Ik zou het spijtig vinden. Voor mij is een echte cd toch iets anders dan zoiets wat ge zelf brandt. Ik heb dat toch veel liever dan die dingskes op uwe computer of een mp3-speler of zoiets. Dat is toch echter.
En ge hebt dan ook een schoon hoeske daarbij en zo. Dat is toch veel chiquer. 

Petje: Beu, voor mij hoeft allemaal niet, hoor. Ik vind het juist allemaal veel gemakkelijker. Een beetje googelen en ik vind alles wat ik wil. Ik haal het binnen, luister een paar keer en als het mij niet aanstaat vliegt het de  prullenbak in. Ander en beter! 

Bierbuik: Maar dat is allemaal zo vluchtig. Vroeger ging een plaat veel langer mee. Dan hoorde ge iets nieuw van Springsteen of zo maanden en maanden lang op de radio. Nu, hoop en al, ene keer of drie en 't is al weer gedaan.
Het gaat veels te rap allemaal, tegenwoordig.
Vroeger moest ge ook echt gaan zoeken naar iets. Van tijd duurde het maanden of zelfs jaren eer ge een bepaalde plaat vond. Ik ging regelmatig naar Maastricht, Luik of Aken, speciaal om daar te gaan kijken in de platenwinkels. En als ik al eens in Amsterdam, Londen of Parijs was, dan zat ik zeker de helft van de tijd in de tweedehandszaken. Want daar had ge het meeste kans om iets speciaals te vinden.
Dah hoorde ge iets van iemand of ge had er iets over gelezen of zo. Ik had altijd lijstjes in mijn zakken zitten met platen die ik wou hebben. Tim Buckley, Nick Drake, Fred Neil, Tim Hardin... Die kon ge niet zomaar overal vinden. Daar moest ge lang naar zoeken.
En na een tijdje kenden al die mannen van die platenwinkels u en die hielden dan van tijd iets op zij, speciaal voor u. "Is dat niks voor u?" vroeg die dan en dan had 'm een plaat van Sandy Denny of zo.
Gelooft ge dat ik er zeker vier jaar over gedaan heb om die drie platen van Nick Drake bijeen te zoeken? 

Petje: Alle jong. Dat is het 'm juist. Tegenwoordig kunt ge dat gewoon bestellen bij Amazon.com of cd-baby of zo.

Bierbuik: Ja, maar dat zoeken was zeker even plezant als het vinden zelf. Als ge dan iets speciaal gevonden had, dan liep ge daar zo mee op straat. En van tijd kwam ge dan iemand tegen die dat ook kende en die sprak u dan aan. Zo van: "waar hebt ge dat gevonden?" 
Zo zijn The Rolling Stones ontstaan. Keith Richards zat op de trein en toen kwam Mick Jagger daar binnen en die had een paar bluesplaten bij: Muddy Waters en Chuck Berry of zo. En dat waren LP's natuurlijk toen. Dat zag ge ten minste. Niet van die klein plastieke dooskes. En zo zijn die twee met elkaar aan de praat geraakt. En daarmee zijn The Rolling Stones begonnen.
Zoiets zou nu niet meer kunnen, denk ik.

Petje: Er zijn anders nu wel meer groepen dan vroeger.

Bierbuik: Ja, veels te veel, denk ik soms. Als ge nu een affiche bekijkt van Torhout-Werchter of zoiets...

Petje: Rock Werchter. Torhout is er al lang niet meer bij.

Bierbuik: Ja, voila, dat bedoel ik.  Vroeger was dat overzichtelijk: de een groep had gedaan, dan ging ge een pintje drinken en tegen dat ge terug waart stond de volgende klaar. Maar nu, ge weet toch niet waart ge naar toe moet. Ze spelen allemaal tegelijk, precies. En trouwens, de  helft van die namen heb ik nog nooit van gehoord.

Petje: Ge moet keuzes maken, he. Uw programma een beetje uitstippelen van te voren. Ge moet met uwen tijd meegaan, he.
Seffens gaat ge nog zeggen dat de klank van die vinylplaten "zoveel warmer" was dan die van de cd's.

Bierbuik: Dat is ook zo. Er zijn er al veel terug van gekomen, van dat digitaal opnemen: Ry Cooder, T-Bone Burnett, Dylan, Neil Young... Allemaal.

Petje: Ja ja, maar ge moet toch toegeven dat cd's een heel stuk gemakkelijker zijn dan vinyl. Als ge een bepaald liedje wilt horen, kunt ge dat gewoon opzetten. En als u iets niet aanstaat slaat ge dat gewoon over. Of als ge een andere volgorde wilt... allemaal geen probleem. Geen geprul met die naald en zo. En ge hoeft zeker niet meer om het kwartier op te staan om die plaat om te draaien.
En in de auto hoeft ge u ook niet meer te behelpen met cassettes. Of vond ge die ook "warmer klinken' misschien. 

Bierbuik: Nee, nee. Cassettekes, pfff... nee dat was prul.
Maar die grote hoezen van die LP's vond ik toch veel schoner. Dikwijls kon ge die dan openklappen. En in die hoes zat dan soms ook nog eens iets speciaals: een sticker, een blad met de teksten of een poster of zo.
En in tweedehands-LP's kwam ge van tijd een bespreking tegen, uit de Humo of, in Holland, uit Oor.
Ik heb zelfs ooit een liefdesbrief gevonden in een oude LP.

Petje: Ja, dat zal wel, maar met een mp3-speler kunt ge overal muziek beluisteren. Op de fiets of in de bus of zo. Dat kon met een LP niet.

Bierbuik: Maar is dat beter? Dat neemt toch ook een deel van de charme weg. Een plaat opzetten dat was zo een beetje een ritueel. Dat had iets. Daar zette ge u voor. Daar luisterde ge naar. En ondertussen bekeek ge de hoes. Dat ge nu overal muziek kunt luisteren maakt het allemaal minder waard, vind ik. Het is zo vluchtig geworden.

Petje: Maar nu kunt ge de groepen ook van te horen beluisteren op MySpace. Als ik iets niet ken ga ik altijd eerst eens kijken op hun homepage en dan kunt ge al een paar dingen beluisteren. Met sommige artiesten hebt ge zelfs rechtstreeks contact. Kunt ge wat commentaar geven.
En de clipkes en zo staan allemaal op YouTube.

Bierbuik: Dat is nog zo iets: er zijn toch geen muziekprogramma's meer op TV. Vroeger had ge iedere zaterdag Rockpalast op Duitsland en iedere week TopPop op Holland. Ik weet nog toen Iggy Pop de boel kwam afbreken. In zijn bloot lijf, viel die de planten aan en die beet daarin en zo.

....

29-05-07

Street Legal & At Budokan

sydney1978
De alimentatie tournee

 “Ik moet nog wat schulden afbetalen,” zei Bob openhartig tegen The Los Angeles Times (28 mei 1978), “Ik heb een paar slechte jaren achter de rug. Ik heb veel geld in de film gestoken, een groot huis gebouwd… en dan die echtscheiding nog. Scheiden in Californië kost veel geld.” Om zijn verliezen goed te maken, tekende Dylan een contract bij Jerry Weintraubs Mangament III – de firma achter grote publiekstrekkers als Neil Diamond – en begon aan de voorbereidingen voor een lucratieve wereldtournee. Met behulp van de betrouwbare bassist Rob Stoner verzamelde hij in december 1977 een achtmansformatie om zich heen. Voor de kern van die groep wou Bob opnieuw beroep doen op de meest capabele leden van de Rolling Thunder Revue: David Mansfield, Steven Soles en Howie Wyeth. Maar de drummer bedankte en werd vervangen door Danny Siewell. Daarenboven zocht Dylan een koortje van drie zwarte zangeressen, waaronder Frannie Eisenberg en Katie Segal. De repetities vonden plaats in een oude fabriek in Santa Monica, Californië, die Dylan voor een periode drie jaar had gehuurd. De omgeving zag er zo vervallen uit dat Dylan ze de Rundown Studios doopte. Naast repetitieruimte waren de kantoren van het tourbedrijf en zelfs een bed, zodat Bob er kon blijven slapen. In tegenstelling tot de Rolling Thunder Revue zocht hij nu contact met e muzikanten. Hij bleef vaak na de repetities hangen om er met hen te drinken en te praten. De tournee zou eerst Japan en Australië aandoen. Bob had van de Japanse promotors een lijst gekregen van nummers die ze van hem verwachtten. Het zou in essentie een greatest hits moeten worden. Samen met Stoner  begon hij aan uitgewerkte bigband arrangementen te werken. Zijn beroemdste nummers kregen als showsongs een geheel ander jasje. ‘Don’t Think Twice’ kreeg een reggaeritme. ‘All Along The Watchtower’ werd een heftig eerbetoon aan Jimi Hendrix, waarbij David Mansfield op zijn viool de gitaarloopjes imiteerde.  In één van de vele interviews rond nieuwjaar worden gepubliceerd ter promotie van Renaldo And Clara, had Dylan  het over zijn "psychic adviser" Tamara Rand. Ze zou hem, onder hypnose, hebben terug gebracht naar zijn vroeger levens.  De repetities werden einde januari hervat. Er waren een paar wijzigingen in de bezetting: de drummer werd vervangen door de Engelse Ian Wallace, die eerder bij King Crimson had gespeeld. Billy Cross, die aan de musical Hair had meegewerkt, werd uit Denemarken overgevlogen om gladjes sologitaar te spelen. Op de band meer soul te geven werden de Motownveterane Bobbye Hall  op percussie en Steve Dougles, die op veel  Phil Spectorplaten saxofoon speelde, toegevoegd.  Het koortje was helemaal vernieuwd met Jo Ann Harris en Debbie Dye. De twee hadden samen jarenlang in musicals gezongen. Als daarbij kwam dan Helena Springs, een verbijsterend knap meisje dat pas van school kwam. En tenslotte was er ook nog Alan Pasqua, lid van de moderne jazz-band Tony Williams’ Lifetime, op toetsen.  Ter promotie gaf Bob op 24 januari alvast twee persconferenties in de Rundown Studios, een voor Australische journalisten en een voor de Japanse pers.  

Het Verre Oosten

 Ook op 17 februari, de dag na zijn aankomst in Tokio, gaf hij een persconferentie. Ze waren in een gehuurd BAC-111 straalvliegtuig naar Tokio gevlogen. Het toestel had twee suites, een slaapkamer voor Bob en een goed voorziene bar. De aankomst in Japan was een grootse gebeurtenis: “Het was alsof the Beatles aankwamen.” meent fotograaf Joel Bernstein.  De tournee ging drie dagen later van start in de Nippon Budokan Hall. Dylan werd daarbij begeleid door een elfkoppige band, compleet met blazers en achtergrondzangeressen. Alle bandleden waren, zoals Dylan zelf, in het zwart-wit gekleed. Dylan had zijn gezicht ook opnieuw wit geschminkt. Bij de openingsshow werden twee nummers voor het eerst gebracht: ‘Lonesome Bedroom’ en ‘The Man In Me’. Bovendien werd ‘All I Really Want To Do’ voor het eerst gespeeld sinds 24 juli 1965 in Newport en ‘Tomorrow Is A Long Time’ dat hij het laatst zong in Minneapolis op 17 juli 1963.Hoewel Dylan zich vooral toelegde op zijn “grootste hits” werden zowat alle nummers in totaal nieuwe arrangementen gebracht. Er waren reggae ritmes en teksten die overhoop werden gehaald. Van sommigen bleef alleen het refrein nog intact.  “De tournee van ‘78 was niet zo geïmproviseerd als de Rolling Thunder,” meent David Mansfield:. “Er was veel meer gerepeteerd, in de traditionele manier van repeteren. Hoewel Bob voor sommige nummers compleet nieuwe muziek verzon voor sommige teksten en het “gevoel” van sommige nummers compleet veranderde. Maar eens dat nieuwe gevoel was bepaald en het arrangement uitgewerkt, bleef dat meestal wel zo gedurende enkele weken. Het was niet dat hij het de ene dag als een trage wou en de volgende avond als een wals.”Na het openingsconcert speelden ze nog zeven keer in de Budokan Hall in Tokio, met tussendoor drie optredens in de Matsushita Denki Taiikukan, Hirakata City in Osaka.  In de tournee door het Verre Oosten werden ook enkele eigen nummers gebracht die in het vervolg van de tournee niet meer aan bod kwamen: ‘I'll Be Your Baby Tonight’, ‘If You See Her Say Hello’, met een nieuwe, eerder bittere tekst, ‘One Too Many Mornings’ en ‘Something There Is About You’. ‘Is Your Love In Vain?’ werd slechts drie keer gebracht. Meestal opende Dylan met een bluescover. Nummers als ‘Repossession Blues’ van Roland James, ‘Love Her With A Feeling’ van Tampa Red of  ‘Lonesome Bedroom’ van Ernest "Buddy" Wilson. Dylan zou deze nummers later nooit meer spelen.Aan het einde van de reeks optredens in Japan voegde een vriendin van Bob zich bij het gezelschap. Mary Alice Artes was een grote vrouw, geen klassieke schoonheid maar wel een sterke persoonlijkheid. Vrijwel iedereen mocht haar, behalve, zo leek het, Helena Springs. “Er waren vreselijke scènes,” vertelt Billy Cross.” Ik geloof dat Bob geluk had dat hij er zonder blauw oog van af kwam… Mary was groter dan hij.” Ter ondersteuning van de tournee werd op 25 februari een triple-LP set Masterpieces, uitgebracht in Japan en later ook in Australië en Nieuw Zeeland. Het omvat een overzicht van Dylan’s hele carriere, met verschillende nummers die alleen op singles zijn verschenen zoals ‘Spanish Is the Loving Tongue’, de big band versie van ‘George Jackson’, ‘Rita May’, ‘Can You Please Crawl Out Your Window?’ en een live versie van ‘Just Like Tom Thumb’s Blues’  

Op 26 februari, in Osaka, zong Bob voor het eerst ‘Love Her With A Feeling’ en twee dagen later in de Budokan Hall in Tokio, een eerste nummer dat zou verschijnen op zijn volgende LP Street-Legal, ‘Is Your Love In Vain?’. Dat concert werd trouwens opgenomen, samen met volgende. Van het eerste concert worden er zeven nummers uitgebracht op Bob Dylan At Budokan en van dat van 1 maart vijftien. De plaat werd op 21 augustus 1978, in eerste instantie, enkel in Japan uitgebracht. 

 
at budokan

 

Bob Dylan at Budokan is een tot het uiterste gepolijste live album. Alle scherpe kantjes zijn zorgvuldig afgevijld en tegelijk worden enkele van zijn beste nummers vakkundig vermoord. Van het magische  van 'I Want You' blijft niets meer over. 'Ballad Of A Thin Man' is dan weer sterker geworden door het walsritme, terwijl 'Maggie's Farm' extra kracht krijgt door de kwade elektrische gitaren. 'All Along The Watchtower' is 100% energie. Maar toch, er scheelt iets. Vele – vooral Amerikaanse - Dylan fans die in de jaren zestig opgegroeid waren met zijn muziek haatten de LP.  

Down Under

 Na een onderbreking van slechts enkele dagen, vloog Bob op 5 maart naar Auckland, Nieuw Zeeland. Daar nam zijn suite een hele verdieping van het hotel in beslag. De volgende dagen trok Dylan als toerist, alleen door Auckland. Volgens geruchten had Bob er iets met een Maori die Ra Aranga heette. Het ontging de band niet dat al zijn vriendinnen zwart waren. “Bob is helemaal weg van de zwarte cultuur. Hij houdt van zwarte vrouwen. Hij houdt van zwarte muziek. Hij houdt van zwarte stijl.” meent Cross. “Als hij om een bepaalde muzikale aanpak vroeg, was die altijd zwart.”Zijn allereerste concert in Nieuw Zeeland vond plaats op 9 maart, in het West Springs Stadium in Auckland. De volgende dag vlogen Bob en zijn band naar Sydney, Australië en vandaar naar Brisbane. Ze speelden er in de Festival Hall (waar Bob in 1966 ook al had opgetreden) van 12 tot 15 maart. Daarna speelde hij nog zes keer op diverse plaatsen in Australië voor hij terugkeerde naar Nieuw Zeeland voor een laatste concert. Op 22 maart werd ‘I'm A Steady Rolling Man’ van Robert Johnson voor het eerst gebracht tijdens de show in Melbourne. Er zijn geruchten dat Bob in Australië een nummer zou hebben geschreven als ode aan één van zijn zangeressen: ‘Brown Skin Girl’. Hij heeft het nummer echter nooit gezongen of opgenomen.   

Street Legal

 Op 2 april vloog de band terug naar Los Angeles, waar enkele dagen later alweer werd verzameld om te repeteren. Dylan had besloten om met deze band een LP op te nemen in de Record Plant in Los Angeles. De studio was echter niet beschikbaar en dus besloot Bob zijn eigen Rundown Studio maar te gebruiken. Een grote zaal op de bovenverdieping van de vroegere wapenfabriek, waarvan het plafond was bekleed met piepschuimtegels leek geschikt. Een mobiele opnamestudio werd buiten opgesteld en Don DeVito werd gevraagd om aan de knoppen te zitten. Bob maakte zich niet veel zorgen om de geluidskwaliteit. Hij vertelde Billy Cross dat een opname gewoon de uitvoering van een song op een bepaalde dag was. Hij streefde niet naar perfectie.  De meeste nummers waren de vorige zomer al geschreven op de boerderij in het bijzijn van Faridi McFree. De songs gingen grotendeels over problemen met de liefde. Autografische verwijzingen gingen echter schuil achter duistere beelden uit de astrologie en tarotkaarten. Er waren enkele wijzigingen in de band: Rob Stoner had erg zijn best gedaan om de tournee tot een succes te maken, maar had zich daarbij niet erg populair gemaakt bij zijn mede bandleden. Ze noemden hem een nazi. Hij werd vervangen door Jerry Scheff, de bassist van Elvis Presley. Jerry Scheff: "Ik was een plaat aan het opnemen met Tanya Tucker. Ze hadden plannen om  op tournee te gaan, toen ik een telefoontje kreeg van de saxofonist Steve Douglas. Hij vertelde me dat Bob Dylan aan het repeteren was en dat ie zijn bassist had ontslagen. Ik ging met hem spelen en plots waren we op weg naar Europa in een privé-trein, vrouwen inbegrepen….Het was een prachtjaar behalve dat er zoveel cocaïne voor handen was dat ik er al snel verslaafd aan werd.” Verder stapte ook Debbie Dye uit de band. Ze kon niet opschieten met Helena Springs, omdat ze vond dat die meer om haar uiterlijk dan om haar zangtalenten geselecteerd was. Bovendien was ze zwanger. Daarom werden er een aantal audities gehouden om een vervangster te zoeken. Op 13 april waagden twee zangeressen hun geluk. Maar dat werd niets. Op 19 april volgde de 24-jarige Carolyn Dennis. Haar moeder Madelyn Quebec had als een van de Raelettes bij Ray Charles gezongen. Carolyn was in een krachtige gospeltraditie opgegroeid en uitgegroeid tot een uitstekende zangeres. Ze was een grote vrouw met een krachtige en toch engelachtige stem en een bijzonder mooi gezicht. Ze was op tournee met Burt Bacharach toen ze werd gebeld of ze met Bob wilde werken. Ze had nog nooit van hem gehoord!De twee volgende dagen werd verder gerepeteerd en de 24ste repeteerde ze verder met alleen maar Bob Dylan en Bobbye Hall.  De opnamen begonnen op dinsdag 25 april met ‘Changing Of The Guards’. Van deze sessies zijn, jammer genoeg, niet veel gegevens bekend geraakt. Volgens het sessie rapport werd er gewerkt van 18:00 tot 19:45 en van 20:30 tot 22:30. De volgende dag werd tussen 14:00 en 16:00 één take van ‘Señor (Tales Of Yankee Power)’ opgenomen. Tussen 19:30 en 20:15 één take van ‘Is Your Love In Vain?’ en daarna ‘New Pony’, tot 21:00. Voor die laatste sessie waren de zangeressen niet nodig – of een hapje eten. Het nummer is nogal seksistisch en Dylan durfde de tekst misschien niet zingen in het bijzijn van de vrouwen. Ondertussen is enkel voor deze sessie een nieuwe sessiemuzikant opgetrommeld: trompettist Steve Madaio. Op nog geen half uurtje tijd werden daarna drie takes van ‘We Better Talk This Over’ opgenomen, in verschillende bezettingen. David Mansfield speelde de ene keer mandoline en dan weer viool, Bobbye Hall speelde conga’s of percussie en Alan Pasqua speelde afwisselend piano of orgel.Tussen 21:40 en 22:15 werden dan drie takes opgenomen van ‘Where Are You Tonight ? (Journey Through Dark Heat)’ en tenslotte vier van ‘True Love Tends To Forget’. De sessie was afgelopen om 23:10.  ‘Where Are You Tonight’ is misschien wel het beste nummer van de sessie. Bob lijkt er zich in neer te leggen bij het mislukken van zijn huwelijk. Hij gaf lucht aan zijn gevoelens van spijt en wekt de indruk terug te willen naar de tijd dat Sara en hij gelukkig waren. Het is een kronkelige zwerftocht door een verbroken liefde dat toewerkt naar een climax van verlangen en wanhoop en tenslotte uitloopt in een snikkende gitaarsolo van Billy Cross.  Niet alle opnamen verliepen naar ieders tevredenheid want zowel donderdag als vrijdag werden zowat helemaal besteedt aan het opnieuw opnemen van deze nummers. Op 27 april werd er ononderbroken gewerkt van 22:00 tot 1 uur ’s nachts aan nieuwe versies van ‘No Time To Think’, ‘Where Are You Tonight ? (Journey Through Dark Heat)’, ‘True Love Tends To Forget’ en ‘Changing Of The Guards‘. De 28ste werd begonnen om 17:30, maar het einde van de sessie is niet genoteerd. De eerste twee uren werden besteed aan het fraaie liefdeslied ‘Baby, Stop Crying’. Daarna werden nieuwe versies opgenomen van ‘Is Your Love In Vain?’, ‘New Pony’ en ‘Señor (Tales Of Yankee Power)’ Zaterdag 1 mei werd de eerste drikartier van de sessie besteedt aan het opnemen van demo’s van nummers die Dylan samen met Helena Springs had geschreven: ‘Walk Out In The Rain’, ‘Coming From The Heart (The Road Is Long)’ en ‘Stop Now’. Dylan gaf deze nummers later aan Eric Clapton die ‘If I Don't Be There By Morning’ en ‘Walk Out In The Rain’ opnam en uitbracht op Backless. Vanaf 19:50 werd dan gewerkt alle aandacht besteedt aan een nieuwe versie van ‘New Pony’. De laatste twee dagen werden besteed aan overdubs. Op 2 mei werd extra backing vocals toegevoegd aan ‘Baby, Stop Crying’, tussen 16 en 18 uur.  In de laatste sessie voegden Jerry Scheff bas en Steven Douglas sax toe aan de beste take van ‘New Pony’.  Bij het mixen bleek dat het leek alsof de plaat onder nat karton was opgenomen. Bob was ontevreden over het resultaat. “Na de opnamen ontsloegen ze ons allemaal,” vertelt Alan Pasqua. “De hele band werd ontslagen… Ik neem aan dat hij de plaat niet goed vond.”    
street legal
On the road again: Europa
 Maar Bob had zijn band nodig om de tournee verder te zetten, dus werden ze snel allemaal weer aangenomen. Als voorbereiding op de Europeese zomertournee speelde Bob van 1 tot 7 juni zeven "opwarmingsshows" in het Universal Amphitheater in Los Angeles, Californië. Twee nummers van Street-Legal worden daarbij voor het eerst live gespeeld: 'Baby Stop Crying' en 'Señor (Tales Of Yankee Power)'.De shows zijn echter niet erg goed.  Op 13 juni vliegt Dylan naar Londen voor het Europese luik van de tournee. Samenvallend met het eerste concert van Bob Dylan in Engeland, sinds 1966 in de Royal Albert Hall werd Street-Legal op 15 juni uitgebracht. Het was de eerste plaat onder het onlangs vernieuwde contract met Columbia. Bobs bange vermoeden werd bevestigd. Greil Marcus schreef in Rolling Stone dat Bob “volledig nep” klonk. In Engeland had de plaat meer succes. Daar werd eind juni 'Baby Stop Crying'/'New Pony' als single uitgebracht.  Met zes concerten in Earls Court in Londen, van 15 tot 20 juni zet Bob het Europese luik van zijn wereldtournee in. De pers was enthousiast. Na een houterig begin in het Verre Oosten was de band in topvorm. Ondertussen is echter wel een vast stramien gevormd dat voor elk volgend concert tijdens de gehele Wereld tournee zou blijven gelden. De band – zonder Dylan – opent elke show met een instrumentale versie van ‘A Hard Rain's A-Gonna Fall’. Dylan begint dan met een bluescover, gevolgd door een nummer uit Street Legal. Dan bracht hij een tiental eigen nummers, in soms radicaal nieuwe arrangementen, met als afsluiter, voor de pauze ‘Going, Going, Gone’. Daarbij excuseert hij zich met een smoes als "Ik moet even een belangrijk telefoontje gaan doen" of "We moeten een band gaan vervangen van de tourbus.") Ook na de pauze werd zet de band in met een instrumentale versie. Deze keer 'Rainy Day Women # 12 & 35'. En ook de tweede set bestaat grotendeels uit nieuwe bewerkingen van zijn beste nummers. Zo legt hij bij het reggae arangement van ' Don't Think Twice, It's All Right' uit dat het geen echte reggae is maar "Southern Mountain Reggae".Het enige nieuwe nummer is 'Señor (Tales Of Yankee Power)'. David Mansfield krijgt een afzonderlijk vermelding na 'All Along The Watchtower)', waarbij Bob beweert dat hij hem had leren zo viool te spelen. Ook het einde ligt vast: een introductie van de band voor een stevige versie van ‘It's Alright, Ma (I'm Only Bleeding)’. Daarbij stelt Bob de backing zangeressen voor als "mijn verloofde Carolyn Dennis; mijn jeugdvriendinnetje Jo Ann Harris en mijn huidige vriendin Helena Springs." Daarna ’Forever Young’ en als enige bisnummer ‘The Times They Are A-Changin'’ De show varieerde tussen de twee uur en de twee uur en half. De setlist verandert nog slechts zeer geleidelijk: dikwijls werd avonden achter elkaar enkel het 24ste nummer uit de show vervangen.  Backstage kreeg Dylan bezoek van Robert Gordon, Rob Stoner en Sid Vicious van The Sex Pistols. Die viel hem opeens aan met een mes. Gelukkig kon hij snel worden afgevoerd. Verder raakte Dylan er ook bevriend met Elvis Costello, Graham Parker en leden van the Clash. .  Na Londen trekt de bende verder naar Nederland waar ze in het Feyenoord Stadion in Rotterdam optreden. Helena Springs werd voortaan voorgesteld als "een dame met een grote toekomst en een prachtig achterste..". In de plaats van het Tampa Red nummer komt nu ' She's Love Crazy' en 'I'll Be Your Baby Tonight' werd als eerste bisnummer toegevoegd.  Dan vier concerten in West Duitsland, met als hoogtepunt een optreden in het Zeppelinfeld in Nurenberg. Dat is het stadion waarin Hitler zijn toespraken hield. “Ik denk dat we allemaal een beetje van ons stuk waren en opgewonden dat we daar speelden,’ herinnert David Mansfield zich. “Zeker toen Dylan een schitterende versie deed van ‘Masters Of War’.”Voor de gelegenheid werd de eerste set uitgebreid met drie nummers: Carolyn Dennis zingt 'A Change Is Gonna Come' van Sam Cooke en Helena Springs zingt 'Love Minus Zero/No Limit'. Ze worden allebei begeleid door Bob en de band. Steven Soles bracht daarna zijn eigen nummer 'Laissez-faire' en Bob sluit af met een solo versie van 'A Hard Rain's A-Gonna Fall'. Dit is de enige keer dat hij het nummer in '78 zingt.  Vervolgens vijf concerten in het Pavillon in Parijs, daarbij maken drie nummers van Street Legal hun live debuut: 'True Love Tends To Forget' (3 juli), 'We Better Talk This Over' (slechts één maal gespeeld: op 4 juli) en 'Changing Of The Guards' (5 juli als eerste bisnummer). Als solo nummer kiest Bob voortaan voor 'Gates Of Eden'.Dan twee concerten in Göthenborg in Zweden. Tijdens de soundcheck op 12 juli werd 'No Time To Think' geprobeerd, maar het nummer werd nooit tijdens een concert gespeeld. Wel werd 'Oh, Sister' aan de setlist toegevoegd, in een prachtig nieuw arrangement.  De tournee werd afgesloten op 15 juli met een groot openluchtoptreden in de Blackbushe Aerodrome in Camberley, ten zuiden van Londen. Het is een indrukwekkend concert voor 175 000 toeschouwers. In het lange voorprogramma spelen onder andere Eric Clapton en Graham Parker. Dylan komt pas op na zonsondergang. Hij is voor de gelegenheid helemaal in het zwart gekleed, inclusief een hoge hoed!Een laatste nummer van Street Legal werd voor het eerst live gespeeld: 'Where Are You Tonight? (Journey Through Dark Heat)’. Ook het extra setje van de achtergrondzangeressen werd weer toegevoegd. Deze keer zingt Carolyn: 'A Change Is Gonna Come' van Sam Cooke, Helena 'Mr. Tambourine Man' en Jo Ann 'The Long And Winding Road. Voor de cover die hij zelf zingt had Dylan nu gekozen voor 'Love Her With A Feeling' van Freddie King. Eric Clapton komt voegt blues gitaar toe aan de afsluiter 'Forever Young'. Alle negentien concerten van dit luik van de tournee waren zeer goed  - vooral de shows van 3 en 8 juli in Parijs. Toch springen de twee speciale shows in Neurenberg en Blackbush er nog boven uit!Hoewel de band inmiddels veel beter was geworden, werd op 21 augustus de live opnamen van 28 februari en 1 maart in Tokio uitgebracht als Bob Dylan At Budokan. De dubbel-LP werd in eerste instantie enkel in Japan en Australië uitgebracht.  Terwijl in september in Amerika ‘Changing Of The Guards’/’Senor (Tales Of Yankee Power)’ werd uitgebracht werd voor de Europese markt gekozen voor ‘Is Your Love In Vain?’/’We Better Talk This Over’.  ‘Love You Too Much’, nog zo’n nummer geschreven samen met Helena Springs werd in september opgenomen door Greg Lake voor zijn LP Greg. Hij paste de tekst wel wat aan. The Band nam het nummer later ook op met die nieuwe tekst voor hun LP High On The Hog uit 1995. 

Het taaie Amerikaanse luik

 Na verdere repetities, begin september in de Rundown Studios, ging op 15 september het lange Amerikaanse luik van de wereldtournee van start in het Augusta Civic Center in Maine. Het instrumentale openingsnummer werd voortaan ‘My Back Pages’, gevolgd door een cover van ‘I'm Ready’ van Willie Dixon of  ‘She’s Love Crazy’ van Tampa Red. Als laatste nummers voor de pauze werden ‘I Shall Be Released’ en ‘Señor (Tales Of Yankee Power)’ gebracht.  Na de pauze opende Bob met ‘The Times They Are A-Changin'’, waarna de backing zangeressen ‘Rainy Day Women # 12 & 35’ brachten. Daarna zong Bob ‘It Ain't Me, Babe’ solo, met begeleiding van zijn harmonica en akoestische gitaar, gevolgd door een nieuw nummer: ‘Am I Your Stepchild?’. Hoewel hij het regelmatig bleef spelen tijdens de herfst zou hij het nummer nooit opnemen. Op 13 november nam hij er wel een demo van op om het nummer te laten registreren. Het einde van de show bleef ongewijzigd: een introductie van de band voor ‘It’s Alright Ma’ en ‘Forever Young’ als afsluiter. Maar als bisnummers  werden voortaan ‘Changing Of The Guards’ en ‘I'll Be Your Baby Tonight’ gebracht.  Met uitzondering van 'New Pony' en 'No Time To Think' werden alle nummers van Street Legal tijdens de herfsttournee gespeeld. In latere jaren zal hiervan alleen 'Señor (Tales Of Yankee Power)' nog regelmatig worden gebracht. Bob en de band hadden er inmiddels al een maand of acht opzitten en de lol was er al aardig af. “Die Amerikaanse tournee was taai,” vertelt Ian Wallace.”Ik geloof dat we zes avonden per week speelden… en dat waren, optredens van drie uur. Hoewel we ons eigen vliegtuig hadden en zo, was dat wel wat te veel gevraagd.” De spanningen binnen de band liepen hoog op. “Een band heeft veel weg van een gezin.” gaat hij verder, “en op zeker moment begon de zaak uit de hand te lopen. Er deden allerlei geruchten de ronde, wie wat met wie deed. Weet je, als je op tournee bent, worden muggen olifanten.” Het meeste werd natuurlijk geroddeld over Dylan zelf. Die was een relatie begonnen met de nieuwe zangeres Carolyn Dennis. Tussen Helena Springs en Carolyn Dennis ontstond heftige rivaliteit.  Een griepepidemie en bezuinigingen op de uitgaven waren ook al niet bevorderlijk voor de sfeer in de groep. Bob begon de nummers sneller te spelen nu hij zijn enthousiasme kwijtraakte. De recensenten begonnen ook steeds hatelijker vergelijkingen te maken met Las Vegas amusement. Vooral nadat op 22 november Bob Dylan At Budokan ook in de US en Europa werd uitgebracht. Fans die in de jaren zestig met zijn muziek waren opgegroeid beschouwden de nieuwe arrangementen als verraad.Toch waren er nog enkele uitstekende concerten bij: op 31 oktober in St Paul, 2 december in Nashville en 10 december in Charlotte. Dat laatste was misschien wel de beste show van de hele tournee. Bij het concert van 31 oktober in St. Paul, Minnesota, bracht Bob - voor de enige keer – een van de nummers die hij samen met Helena Springs had geschreven: ‘Coming From The Heart (The Road Is Long)’. Op 13 november, tijdens de show in Oakland, Californië, begon Dylan lange verhalen te vertellen. Het ene verhaal ging over een rare kerel die een levende kip op at op de kermis, als introductie van 'Ballad Of A Thin Man' en een tweede over de zigeunerkoning die hij ontmoette tijdens een zigeunerfestival in het Zuiden van Frankrijk, als inleiding op 'One More Cup Of Coffee (Valley Below)'. Drie dagen later, tijdens het optreden in San Diego, kwam er nog een verhaal bij als inleiding op 'Señor (Tales Of Yankee Power)', over een oude man op de trein van Chihuahua naar San Diego met brandende ogen en rook uit zijn neus.  In totaal gaf Dylan dat jaar 114 concerten voor bijna twee miljoen toeschouwers. Bruto winst: meer dan 20 miljoen dollar. “Het was meer een serie tournees,” meent David Mansfield. “Het leek wel het ganse jaar te duren.” Tijdens de herfsttournee had Dylan nog enkele nieuwe nummers geschreven: ‘Legionnaire's Disease’ dat door de Delta Cross Band werd opgenomen voor de LP Up Front en ‘More Than Flesh And Blood’, waarvoor hij weer had samen gewerkt  met Helena Springs.  Ondanks alle spanningen, vertelde Bob, na afloop van het laatste concert, op 16 december aan zijn bandleden dat hij de tournee in het nieuwe jaar wilde verzetten. Hij leek geen zin te hebben zijn gewone leven terug op te pikken. Hij had goed geld verdiend, maar het afdraaien van een standaardrepertoire van greatest hits voor overvolle voetbalstadions had hem weinig bevrediging geschonken.