20-11-08

De piano van Jerry Lee Lewis

decoration

Jerry Lee Lewis

In het boek Hellfire, vertelt Nick Tosches het fantastische verhaal van één van de wildste rockers ooit: Jerry Lee Lewis. De oerrocker die met zijn nichtje van dertien trouwde en daarmee zijn carrière om zeep hielp. Maar evengoed als bijna tachtigjarige een journalist van Rolling Stone thuis te woord staat… in zijn blootje. 

In de jaren vijftig en begin jaren zestig bestond een concert steeds uit een aantal artiesten die hun recentste hits kwamen brengen: de zogenaamde package tours. Er werd daarbij een strikte rangorde gevolgd. Eerst kwamen de beginnende artiesten aan bod en naarmate de avond vorderde kwamen de grotere namen. Het was dan ook steeds een strijd om bovenaan de affiche te belanden.

Die avond had Chuck Berry het gehaald van onze held. En dat zinde hem niet. Toen hij aan de beurt kwam gaf hij het beste van zichzelf. Hij zweepte het publiek op tot ze aan zijn lippen hingen. Op het moment dat het gekrijs en gegil een hoogtepunt bereikte schopte hij zijn pianokruk opzij en zette 'Great Balls Of Fire' in.

Uitzinnig reageerde het publiek op de intro van zijn grootste hit. Zonder uit de maat te raken, haalde hij zijn binnenzak een colaflesje te voorschijn. Terwijl hij met zijn rechterhand de toetsen bleef aanslaan, overgoot hij met de andere de piano met de benzine uit het flesje. Hij stak een lucifer aan en stak het instrument in brand. Toch bleef hij, als bezeten de toetsen bespelen, terwijl de vlammen er uit sloegen.

Het publiek ging helemaal uit de bol: stampend en krijsend dat de muren er van daverden.

Kalm wandelde Jerry Lee van het podium. Terwijl hij de wachtende Chuck Berry passeerde, beet hij hem toe: "En nu is het uw beurt, neger!"

* * *

De biografie verscheen in 1982. De anekdote is tientallen keren herhaald en mocht natuurlijk ook niet ontbreken in de verfilming Great Balls Of Fire, uit 1989.

Maar in 2006 ontkende de man zelf het hele verhaal. "Ik heb nooit een piano in brand gestoken. Dat is pure onzin. Ik heb er ooit eentje vernield, ja. Maar dat was met mijn handen. Dat was lang, lang geleden…

Het was in Florida. Ik heb de piano van het podium geduwd, de zaal uit, de straat af, tot aan de oceaan. Het was gewoon een slechte piano. En daar heb ik komaf mee gemaakt. Ik heb hem de oceaan in geduwd… Dat gaf een ferme plons."