26-05-08

Oud

Voila. Het is officieel. Ik ben een oude zak.

Jarenlang heb ik mezelf wijsgemaakt dat ik nog "mee" was. Vrienden van vroeger, mannen met wie ik uren kon doorbomen over muziek, kijken verbaasd op wanneer ik hen vraag waar zij nu naar luisteren. Zij houden zich al lang niet meer bezig met popmuziek. Sommigen zijn overgestapt op klassiek. Voor anderen hoeft het allemaal niet meer. De knop van het radiotoestel is voor eeuwig vastgeroest op Radio 2 of Radio Donna.

Ik dacht altijd: daar doe ik niet aan mee. Ik lees trouw elke maand Mojo, Uncut of Heaven. Dagelijks schuim ik het net af om de interessante blogs en fora te lezen. Nieuwe dingen ontdek ik via MySpace of Last FM. Of het enige muziekprogramma op TV: Later... With Jools Holland.

Ik doe niet mee met dat legertje van mensen die beweren "in onzen tijd, toen werd er nog muziek gemaakt." Integendeel zelfs: ik heb meer cd's in mijn kast staan die zijn uitgebracht sinds  pakweg 2000 dan van de twee decennia daarvoor.

Maar nee, dit weekend is het allemaal pijnlijk duidelijk geworden: ik heb mezelf wat wijs gemaakt. 

Het begon met Hoochiecoochie. In zijn stukje "Schrijven over muziek" legt Martin Pulaski uit hoe het komt dat hij zo graag terugblikt naar oudere dingen. Een zeer herkenbare uitleg. Het enige verschil is dat ik van negenenvijftig ben. Mijn "hoogtepunt" ligt dus in de jaren zeventig. The Modern Lovers, The Clash, David Bowie en Talking Heads waren mijn helden. En Elvis Costello natuurlijk.

Daarna klikte ik door naar Roen's Ranch. Hij verwees in zijn concertverslag over Tift Merritt naar een stukje van Auke Kok in de Nederlandse krant NRC onder de titel "Americana is muziek voor oudere, gescheiden mannen".

Zo, daar staat het zwart op wit: ik ben oud. Want ik hou van Americana.
Even dacht ik nog: ik ben niet gescheiden, dus dat valt nog wel mee.

Maar toen las ik in de Humo de cd-bespreking van de nieuwe van diezelfde Elvis Costello. (godb) besluit zijn lovende stukje over Momofuku met de woorden: "Hebt u die cursus Heuristiek van de Duitse Literatuur nu overigens al geblokt, of hebt u weer te lang in de Humo zitten lezen?"

Meteen is het weer duidelijk: het doelpubliek van het onafhankelijke weekblad voor radio en televisie is tussen de 16 en 22. Na je studententijd wordt je blijkbaar niet meer verondersteld naar muziek te luisteren.

Of alleen nog naar muziek voor oude zakken. Americana, dus.
Zoals ik.